Kale kouwe kak (3)

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 26 February 11:50

De eerste avond in Nederland hangen we na de Baby Pangang afgemat op de bank. EmjE omdat ze na een dag werken nooit veel energie meer heeft en ik ben plotseling totaal  leeg. Al knaagt er van alles om de volgende dagen op te biechten, ik lijk alles te zijn vergeten. Is het teveel? Te pijnlijk of wil ik haar er niet mee belasten? Zelfs dat krijg ik niet meer uitgedacht en we zijn ouderwets tevreden met koffie voor de tv, waar het journaal niets heeft over een bloederige staking in Addis. Alsof ik geen half jaar ben weggeweest gaan we na Kunst en Kitsch naadloos over op inspecteur Mors, die iedere woensdagavond de meest ingewikkelde misdaad op weet te lossen.

Iedereen verschijnt. Op Dorien na. Zij heeft er last van als er word gerookt. Hoewel de uitnodiging vermeldde dat men tussen drie en zes binnen kan lopen voor het lopende buffet is iedereen om kwart over drie aanwezig. Ook een vriendin van EmjE. Hannah is aantrekkelijk en van veel markten thuis, een vrolijke vrouw die het met iedereen wel vinden kan. Het cadeau dat ik had verwacht blijft echter uit. Over drie dagen dan, denk ik om half zes, nadat ik de deur achter Hannah sluit. Op de terugweg pluk ik de rest van de mihoen uit de diepvries om te ontdooien. Niet omdat ik honger heb, er staan nog voldoende hapjes op tafel, maar dan kunnen we het later opmaken als we willen.

“En,” vraagt EmjE terwijl we de vuile glazen verzamelen en in de keuken zetten

“Ach ja… het is doorstaan,” mompel ik onzijdug en schenk binnen een grote bel sherry in.

“Zo, nou kan het en ik ga me helemaal bezatten.”

“Harrie had wel weer het hoogste woord,” zegt ze voorzichtig.

“Ja, hij had ook niet in de gaten dat de meesten zich met zijn verhalen verveelden.”

“Pee daarentegen deed haar mond niet open en je broer en schoonzus zaten er nogal opgeprikt bij, vond ik. Wanneer komt Dorien trouwens?” informeert ze.

“Morgenmiddag, thee drinken. Alleen Hannah leek ontspannen met Henry. Ik geloof dat ze hem wel zag zitten, ze kletsten over van alles, hebben zelfs hartelijk gelachen waar ik de anderen niet op kon betrappen,” sneer ik. We schudden beiden ons hoofd in ongeloof. “Ja, die twee hadden het  wel naar de zin.” knikt mijn hartsvriendin machteloos.

“Het was toch duidelijk dat iedereen kon pakken waar men zin in had? Zo ver is het nou ook weer niet lopen van de bank naar de eettafel, toch?” Het cynisme druipt eraf, maar ik ben dan ook flink teleurgesteld. EmjE lacht als een boer met kiespijn. Het heeft niet aan haar gelegen.

“Dan heb ik het me niet verbeeld,” zeg ik en sla een fikse teug achterover.

“Broer en co willen worden bediend? Ook goed, dan zitten ze vrijwillig op een droogje. Ik had nota bene speciaal voor haar Grand Marnier gekocht, maar dat mocht ook niet baten. In hun huis moet ik me aan de regels houden, dan vind ik het normaal dat zij hier in jouw huis naar jouw pijpen dansen en AbebA bewaart het zeker voor donderdag tijdens de vergadering,” mompel ik toonloos in de ruimte.
“Wat?”

“Mijn cadeau. Ze wilden er op mijn verjaardag niet mee voor de dag komen omdat het dan niet officieel is? Ik heb hun presentjes dus ook voor donderdag bewaard.” Aan ons kan het niet gelegen hebben, zijn we het eens. Wij hadden er zin in, de zon scheen vrolijk door de kamer en dat men ondanks de uitnodiging voor de koffie met gebak al in een kring kroop, wilde worden bediend, was nog tot daar aan toe. Dat men daarna amper van de plek kwam ondanks onze aansporingen blijft een feit. Niet omdat het kringgesprek rond de salontafel zo feestelijk was en waarom men zich niet van het vermaak los kon scheuren is ons ook niet duidelijk. Er vielen ongemakkelijke stiltes waarvoor je juist de benen zou nemen Terwijl er van alles aan drank en hartige heerlijkheden op de eettafel stond, leek het een collectief besluit al dat spul te negeren. Weemoedig realiseer ik me dat men mijn verjaardag als een verplicht nummer heeft beschouwd. Gatver, waren ze maar weggebleven

Die avond valt de agenda van de vergadering in EmjE’s mailbox, maar mijn Hotmail blijft leeg.

“Nou zeg, wat vreemd, mijn agendapunten staan er niet bij.” 

“Was het teveel? Jouw punten konden er niet meer bij?Te laat ingestuurd?”denkt EmjE mee.

“Hallo…ik had ze vanuit Addis weken geleden al gestuurd en Harrie er donderdagmorgen nog op geattendeerd. Nee, ik vind dit raar en waarom stuurt men mij geen agenda?”

“Omdat je nu bij mij zit en men denkt...?”

“Tel ik niet meer als individu mee?” vraag ik en leeg mijn glas.

“Ik wil niet zeuren, maar ik had me deze dag echt anders voorgesteld. Vrolijker, gezelliger en zeker had ik wel verwacht dat iemand iets vragen zou over het laatste halve jaar. Nu leek het wel of het een verboden onderwerp was,” evalueer ik met bloedend hart om die laatste dag van de overhaaste vlucht uit mijn tweede vaderland.

 “Je kunt je misschien voorstellen wat er voor vertrek ineens allemaal moest worden geregeld?” vraag ik onder het eten van de ontdooide Chinese maaltijd. EmjE knikt.

"Ik heb er niet veel over uitgewijd, leefde naar vandaag toe, nar iets leuks, in de hoop dat de vriendschappelijke belangstelling de pijn wat zou verzachten.” biecht ik verdrietig op wat EmjE zich in kan denken. Ongrijpbare machteloosheid zakt zwaar over ons heen en haalt de fut er uit. Morgen moet ze vroeg op en ze laat mij na de koffie alleen met de sherryfles omdat ze nog één en ander voor de volgende werkweek moet voorbereiden  Wij hebben de rolverdeling hervat zoals we die meestal hanteren zolang ik bij haar logeer.

In bed lig ik ondanks de sherry slapeloos te draaien, en uit alle macht te proberen om die laatste nacht in Addis uit mijn gedachten weg te vegen. Veel te veel uren die ik vulde als een kale kat in haar eigen vervreemde pakhuis. Paniek voorkomend… Telkens draalde ik bij de partydress van de dramagroep. Hun cadeau, waar ik in de Hollandse kou weinig aan hebben zou. De groene van het afscheidsfeest hangt bij de meisjes. Dat is toch anders, die heb ik zelf gekocht. Vertraagd als een te oud mechanisme dat zonder smeermiddel vast was gelopen stonden uiteindelijk mijn grijze cellen stil en zat ik in het donkere niets van de binnenplaats te staren. Met een kop als een stompe houten klomp op de vermoeide magere romp. Wat zou het dat ik niet wist of ik de goede kleding had ingepakt? Alleen het hoognodige hoefde mee! De drama dansfilmpjes, de projectenfilmpjes en cadeautjes, de belangrijkste papieren voor de stichting. 

Vliegen is eigenlijk je geest voorbij schieten terwijl de tijd je inhaalt. De rest van je lichaam, de zinnen en bioklok beent het niet bij. Ik moet nog heel veel verwerken waarover ik liever niets vertel. Zoals Mattie die alleen kwam terwijl ik stiekem hoopte dat hij toch de meisjes mee zou nemen naar Bole Airport. Die teleurstelling slikte ik weg.  Slik ik al dagen weg…Niet zeuren is het devies en een traan drupt fluisterstil op mijn kussen…. 

 

 

Omdat ik me realiseer wat er allemaal niet loopt zoals ik mijzelf dat had gegund. Natuurlijk kon EmjE me niet van Schiphol ophalen. Natuurlijk is het fijn dat Dorien me op de valreep uit de brand kon helpen, maar als het andersom was geweest had ik nooit laten merken dat het mijn dag in het honderd gooide en mijn broer... Nu blijkt- EmjE vertelde het vanavond pas- dat niemand heeft gereageerd op haar mail toen ze ruimschoots op tijd af wilde spreken wie me op zou gaan halen. Broer is met vervroegd pensioen en hij, noch iemand van de stichting, heeft erop geanticipeerd. Ik zou ook heel blij zijn geweest met Henry als welkomst comité van de AbebAclub. Feestelijk met een stichtelijk officieel tintje plus zijn oprechte blijdschap. Hoe leuk zou het zijn geweest met zo’n domme cellofanen 'Hello-ballon' in zijn auto mee terug te rijden en te genieten van zijn heerlijke enthousiasme…Zelfs Harrie zou ik op de koop toe genomen hebben. De staking in Addis heeft niet alleen dáár van alles lamgelegd, lijkt het.

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Diep triest vervolg....
Ach ... dat het zó moet lopen ... erg!
Lekkere lui zijn dat. Om nog maar helemaal te zwijgen over je broer..
Van mijn familie heb ik het vaak niet moeten hebben. Denk ik...
Niet echt een feestje dus... om het maar zachtjes uit te drukken.
Oei laat het boe uitkomen ik koop het
Bah!
Ik krijg het er koud van.