De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 164, de terugkeer

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 24 February 08:00

images?q=tbn:ANd9GcQjeBcc-_LuZj1yFBvqwpg

Het ijs was sterk genoeg bevonden en we reden al weer uren over het meer. Mijn baas had zijn blik op oneindig en ik besloot om maar eens te gaan bijslapen. Bill knikte, toen ik langs klom en richtte zijn aandacht op de oneindige vlakte. Ik ging liggen en alhoewel ik niet verwachtte om meteen in slaap te vallen, merkte ik toen ik eenmaal lag, hoe uitgeput ik was. Het gedreun van de motor zong mij in slaap en voor ik het wist zat ik in een andere werkelijkheid. Ik reed met Beverly in de blauwe Pontiac en we lachten alleen maar van geluk. Het waren flitsen van dromen die je hebt als je uitgeput bent en haast bewusteloos ligt te ronken. We kwamen bij de Bow river aan en die was bevroren en we wilden naar de overkant. Ik parkeerde  het grote lel en liep naar oever, 'pak jij even de ijsboor,' zei ik tegen Bev, die me alleen maar niets begrijpend aankeek.?Hoe bedoel je boren zij?' 'We gaan diepte meten,' zei ik,' anders lopen we groot risico'. Bev, die lieve Bev lachte haar klaterlach en zei , oh dwaze jongen je weet toch waar je bent, je boor ligt up North in je vrachtwagen op de bodem van een meer'.  Ik werd met een schok wakker en slaapdronken probeerde ik te bepalen of Bev over al die mijlen heen een waarschuwing had gestuurd. Ik kwam er niet uit en ik rolde van links en rechts. Het was me wel duidelijk dat ik naar een gewone maatschappij verlangde. Naar gewone mensen en dat na amper een week al. Ik besefte dat de komende weken het gevoel alleen maar zouden versterken.

Zou mijn Pontiac er nog wel staan, zou niet de een of ander het opgevallen zijn dat het blauwe monster al langer dan een week op de zelfde plek geparkeerd stond? Ik huiverde even. en gooide mijn benen over de rand en liet me zakken tot op de passagiers plaats. 'Nee maar', begroette Bill mij, 'de schone slaapster'.na slechts,' en hij keek op de dag teller en rekende even voor zich uit,' vijf uur geslapen te hebben.  'Hi Bill'.antwoordde ik,' heb ik écht vijf uren geslapen, het lijkt of ik maar een paar tellen mijn ogen dicht gehad heb.' 'Dat doen grote sneeuwvlakten met je,' mompelde Bill, 'ze putten je uit tot je fouten maakt en in de diepte verdwijnt'.  Met name dat laatste deed me aan mijn droom denken en ik huiverde, ik besefte ineens weer dat we waarschijnlijk over een onmetelijke diepte reden. 'Bil',zei ik tegen mijn baas,'geloof je in dromen'. 'Nou en of,' lachte Bill, 'ik droom altijd!' Hij had mij verkeerd willen begrijpen, 'ik bedoel,' zei ik, 'hecht je er waarde aan?' 'Als je naar gedroomd heb dan wil ik het niet horen' zei Bill,' dat laat het ongeluk toe in je leven. Trouwens, heel vaak zijn dromen angsten die je zelf oproept, of het verwerken van onzekerheden. Maar hier moet je er niet over praten, dat roept ongeluk op'. Ik begreep hier uit dat Bill wel ter dege waarde aan dromen hechtte en ik hield dus mijn mond over Bev´s opmerking in mijn droom, want misschien zou dat Bill onzeker maken en zou juist een ongeluk veroorzaken en dan kreeg je een zich zelf vervullende voorspelling'

images?q=tbn:ANd9GcQjeBcc-_LuZj1yFBvqwpg

'Ik zet hem daar op de kant,' zei Bill en hij wees naar een vlakte 'en dan draai en steek ik dit orgel in de juiste richting, zodat je allleen maar weer het ijs op hoeft te rijden en weer een uur of vijf richting Zuid moet karren, ik ga plat' en met die woorden richtte de neus van de combi zich naar de oever en even later zat ik achter het stuur met een ronkende Bill boven mij.  Bill mompelde wat in zijn slaap en hoewel ik het niet goed verstond meende ik hem te horen zeggen, tussen twee snurken door, 'Nee Bev, die ligt op de bodem met de boor, die zien we niet meer' en toen woelde hij om en ik dwong mijzelf om héél alert ver voor me de vlakte in te turen.

San Daniel 2014

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren, 165, spookbeelden

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het is vechten tegen alles. Het klimaat, de omstandigheden, de wetenschap dat het mis kan gaan en tegen de angst.
Bev up North! Hoe vreemd werkt het onderbewustzijn eigenlijk.
San-Daniel, en nog altijd weet je me te boeien met je verhaal. Je bent een ware verteller, amigo. Gewoon intrigerend.
Dank je oude vriend van me..
We weten dat je er nog bent dus zo fout kan het allemaal niet aflopen, toch?
Hopelijk waren het geen voorspellende dromen...
Laten we maar hopen dat Beverly niet blijft spoken in je dromen.