Gedonder in de glazen (5)

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 20 February 21:40

Regelmatig vroegen de jongelui of het nog ging met mijn rug en ruim voor de schemering inviel was iedereen bijna uitgevloerd. Mattie had echter nog een toetje in petto, vertelde hij me tijdens het verwisselen van het laatste filmpje. Daar had hij de afgelopen week diverse telefoontjes over gepleegd en hij was blij dat het uiteindelijk toch was gelukt. “Uiteindelijk heeft het dorpshoofd na een telefoontje van Anannia ermee ingestemd, dus Dora, dat laten we ons niet ontnemen.”

Alsof we niet tot de enkels afgesleten waren, moesten we alles afbreken, in de kratten en kisten opbergen en met man en muis verkassen naar het dorpje in de buurt. Het lag aan de overkant van de weg waar we die morgen waren uitgestapt, maar nu waren er wel een paar jongens, uitgerekende de jonge garde sterdansers, die begonnen te klagen.

“Jongens, niet mauwen, dit is een buitenkans. Dat komt nooit meer voor,” stopte Mattie kordaat het voorzichtige tegensputteren en ik hield me wijselijk buiten de discussie. “Het is onze geschiedenis die hier op het spel staat en we hebben een missie. Wie moeten anders Ethiopië en onze cultuur op de kaart zetten?” vroeg hij streng en sommige jongens hadden lak aan die ouderwetse motieven. Mattie maakte echter ongemeen korte metten met hun muiterij. “Als jullie nu opgeven, sterallures kregen, want dat zijn het, kunnen jullie meteen naar huis en verlies je de vaste plaats in de kernploeg. Kom we moeten haasten, niet nog meer tijd verkletsen, zodat het nog net kan worden vastgelegd voor het echt donker wordt.” De muiters kozen eieren voor hun geld en klaarden meteen weer toen ze zagen dat het hele dorp was uitgelopen en op de filmcrew af kwam, alsof de president hen met een bezoek vereerde. Vrouwen en tieners in lompen stonden met baby’s en kleuters in dubbeldikke rijen op de eerste rang bij het wankele hek van de bewoonde tukul, waar op het erf de lampen en geluidsboxen weer werden aansloten. De mannen wilden helpen met de generator, want onze troep was de bijzonderheid van dat jaar waar nog weken over zou worden nagepraat. Volgens Mattie was dit de perfecte locatie om die ene, door iedere Ethiopiër gekende, zeer oude traditionele vrijersdans op te nemen en toen ik de locatie zag, was ik het helemaal met hem eens. Deze eeuwenoude dans is een must voor iedere dansgroep en de dansers beelden jonge verliefde herders uit, die hun meisjes komen verleiden…en uiteraard hebben deze jongemannen in die dans wel het beoogde succes. 

Hoe vanzelfsprekend iedereen op die twee broodjes en dat ene flesje fris tot het bittere eind zo goed presteerde was mij hoe dan ook een raadsel. Ikzelf liep op mijn tandvlees zonder een stap te hebben gedanst. Daarna toonden de meisjes en jongens ook nog uiterst respectvolle dankbaarheid voor de bewoners en hun kleine dochter, wiens ouders belangeloos hun tukul ter beschikking hadden gesteld..Uitgeteld en afgemat reden we een uur later donker Addis binnen, al ons kruit verschoten. Zeer tevreden strooide Mattie met complimenten. Hij was trots, zag de kleine muiterij door de vingers en hij praatte de vaste kern onderweg bij over het afscheidsfeest dat ik bij Tidgi en Negist geven zou. Ze veerden op. Het leek, toen we afscheid namen bij de compound, of al hun energie alweer was aangevuld.

’s Avonds hing ik thuis doodmoe op de bank apentrots te wezen. Op alle jongelui en stiekem ook op mezelf. De laatste werkopdracht kon worden afgevinkt. Onderweg had ik al besloten om de filmpjes ongezien op te bergen tot ik ze in Nederland aan iedereen kon laten zien. Het keiharde werken had zijn tol geeist en ik mocht op adem komen, vond ik. De volgende dag was ik nog steeds van mening dat het honderd procent verdiend was om het de laatste twee weken rustiger aan te doen en ik kwam die zondag ook maar langzaam op gang, ging ´s middags heerlijk naar het badhuis om mezelf uitgebreid te verwennen.

Op het schermpje in de stoel voor mij zie ik dat we over de helft zijn, net aan de oversteek van de Middellandse Zee beginnen. In geen velden of wegen is er iets te eten in aantocht. Ik heb niet eens honger meer en probeer toch wat te slapen… Net voorzichtig weg zeilend op de grens van waken en slapen, schrik ik wakker van de vraag of ik ook zo intens lui zou hebben gereageerd als ik alles geweten had. Diep vanbinnen betreur ik het dat een week later ons feestelijke afscheid  zo schizofreen is geëindigd. Had ik niet zo aan moeten dringen? Had Mattie het mij uiteindelijk toch wel gezegd? Ik haat mijn geheugen, het vermogen om vrij te associëren want ineens sta ik weer op de binnenplaats terwijl de anderen feesten.  

 “Jij helpt mij altijd, overal, Mattie. Als een zorgzame zoon.” Hij knikte benepen.

“Geef me dan nu ook de kans iets voor jou te doen.” drong ik aan. Hij bleef weg kijken.

“Is er iets met Grandma? Je vader? Zusje? Broertje?” Hij ontkende, wilde zelfs ontroerd weglopen en ik schrok.

“Mattie, vertrouw je me echt zo weinig? Over anderhalve week ben ik weg.`Hij knikt

`Dan duurt het minstens een maand voordat ik terug ben, dus...” Hij bestudeerde zijn schoenen en zweeg, schuddend met zijn hoofd..

“Jij draagt altijd zoveel verantwoordelijkheden. Voor je familie, mij, de groep. Je denkt voor mij als de zoon die ik dolgraag had gehad. Doe nu dan ook of ik je moeder ben en lucht je hart.” Hij weigerde bot, zei dat het streng verboden was om er over te praten en ik zag dat het hem zeer deed toen hij zei: “want hoe meer mensen ervan weten, hoe groter de kans is dat…” Houterig liep hij weg zonder de zin af te maken, maar ik had de brok in zijn keel gehoord, ging er achteraan en trok hem ruw aan zijn arm.

“Ja, de kans is groot dat wat?” Het klonk bits, veel te onaardig, maar mijn hart klopte in mijn keel. Er moet iets vreselijks aan de hand zijn als jij je zo gedraagt. Op zijn gezicht was duidelijk te zien dat hij probeerde het dilemma te kraken en even leek het erop dat hij kwaad zou worden om mijn Westerse emotionele gedram. Hij keek me echter bedroefd ontmoedigd aan.

“Mattie, wat heb ik eraan als jij niet kunt genieten? Dan heb ik ook geen lol,” zette ik hem oneerlijk onder druk. Elias kwam vragen of alles goed was, of we binnen kwamen en aan zijn verbaasde reactie zag ik dat hij er ook geen idee van had  waarom we ons hadden afgezonderd. Mattie stampte weg, kwam terug en vertrok weer, deze keer tot om de hoek, mij onzeker achterlatend.

“Mattie, ligt het aan mij? Heb ik iets verkeerd gedaan?”riep ik bijna jankend en hij kwam schoorvoetend opnieuw de bocht om, liep met gebogen hoofd bedachtzaam de binnenplaats op.

“Het is te gevaarlijk, daar wil ik je niet mee belasten, maar ik weet niet wat het beste is...” fluisterde hij en na veel zeuren, op zijn gemoed werken, verklapte hij uiteindelijk dat er voor volgende week donderdag een staking stond gepland. Ik haalde mijn schouders op, deed of ik hevig was gerustgesteld.

“Nou en? Ik ben er de eerste keer ook goed doorheen gekomen. Nu ik dat van te voren weet kan ik maandag voorraad inslaan, ”deed ik manmoedig alsof ik niet geschrokken was. Mattie leek nu echter helemaal wanhopig. Had hij meteen al spijt mij deelgenoot gemaakt te hebben, vroeg ik me af.

“Nee, nee, Je snapt het niet. Als je blijft kun jij helemaal niet terug naar Nederland.” Nu stond ik met de mond vol tanden, gaapte hem aan of hij me een klap in mijn gezicht gegeven had.

“Het valt te veel op als jij voor weken voedsel inslaat en, nou ja, had ik maar gezwegen....” Ik kreeg het koud van de paniek die er plotseling uit zijn ogen spoot. Bang had ik hem nog nooit gezien en zo onzeker ook niet.

“Ik ga buiten mijn boekje door het jou te vertellen, Dora, maar heel Addis zal weer worden plat gelegd. Deze keer zal het maanden kunnen duren. Er zullen doden vallen want de studenten geven het niet op en je moet eigenlijk voor die tijd vertrokken zijn, maar zwijg over. Het mag beslist niet uitlekken. Verraders zitten overal en er is heel lang ondergronds aan gewerkt.  Er is iemand op het hoofdkantoor, die hier niet te vroeg lucht van mag krijgen en als jij eerder afscheid neemt, vindt men dat zeker verdacht. Je hebt het hier veel te goed naar de zin om eerder weg te willen en als ze iets doorkrijgen komen er te veel mensen in gevaar.” Ik moest meteen aan Moges denken, die me ooit hetzelfde had verteld.

 

 

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Whaw ... er staat toch al een volgend deel!
snel gaan lezen ...
Dat is geen mooi vooruitzicht hoor!
en er staat nog geen vervolg :-(
Oei er moet toch wel heel gaande zijn als het zo uit de hand kan lopen.
Dat is een andere staking dan op het Malieveld!
In de alinea die begint met Hoe vanzelfsprekend. [...] heb je het over KruiD verschieten, dit moet toch met een T als in buskruit?
(ik hoop niet dat je mijn ge-emmer en gepietlut niet vervelend vindt)
Geen vrolijk vooruitzicht wat Mattie schetste.
Natuurlijk niet. Je hebt groot gelijk Kruit moet met een TTTTTT. Altijd goed als iemand me op die dingen wijst. Schrijvers onder elkaar, immers. Ik ga er meteen mee aan de slag
Dat klinkt niet best!