De Code naar het Hiernamaals ( Berna)

Door Berna gepubliceerd op Thursday 20 February 21:20

Ik sta hier voor de poort en dacht Petrus aan te treffen. Naast de poort hangt een apparaatje waar je een code in moet typen om de hemel binnen te treden.

Naast de poort zie ik door een glazige wand nog een pad lopen en ook daar komen zielen zonder lichaam aangevlogen. Mensen die niet al te goed geleefd hebben moeten daar de poort in en hoe zal het daar eruit zien? Het bestaat dus toch, de hemel en de hel. Ik word hier verdrietig van, want er bestaan toch geen slechte mensen.

Zal ik het verkeerde pad hebben gekozen? Maar ik heb toch goed geleefd?
Waarom had ik dit niet op aarde uitgezocht. Op internet is immers alles te vinden over het Hiernamaals?

Ik besluit op zoek te gaan naar de oplossing en ik vlieg terug. Mijn naasten zitten te treuren en ik wil hen hier niet lastig mee vallen. Zij zijn ervan overtuigd dat ik rechtstreeks de hemel binnen zou vliegen. Ik was immers een goed mens geweest, of toch niet?

Moest ik mijn grote geheim toch prijs gaan geven? Wanneer ik dat zou doen zou ik van mijn voetstuk afvallen.

71f4db898e17049407b0236960983d51.jpgIk land op de schouder van mijn dochter en aai haar over haar wang.

Ze kijkt verschrikt op en ziet de mooiste vlinder, dat zij ooit gezien heeft en zegt gelijk, ‘’ dat is mamma’’. Ze probeert mij te pakken, maar ik ben zo kwetsbaar dat ik mijn vleugels ineen sla. Ondertussen denk ik na hoe ik mijn bekentenis duidelijk zal maken.

Ze zullen ervan schrikken, anderzijds zullen ze ook zeggen. ‘’dit is nou echt mamma’’.

 

Het boekje dat ik mijn hele leven het rode boekje heb genoemd zie ik op tafel liggen. Daar staan mijn zonden in en ik ben de enige die dit boekje kan aanschouwen. Ik vlieg er rustig naar toe en sla de bladzijden om met mijn vleugels.

Mijn fouten met rood moet ik gaan delen door de goede dingen die ik gedaan heb tijdens mijn leven. Dan zal ik op de Code komen om de hemel binnen te gaan. Alleen een aspect is zeer belangrijk. Het groene moet overheersen, want anders…..

Ik besluit met mijn boekje in de schaduw te gaan zitten en ga ijverig aan de gang met een denkbeeldige rekenmachine. De knoppen zijn de kleuren van mijn vleugels. De – zijn mijn ogen, de = zijn mijn gedachten, de + zijn mijn experimenten, de ? is mijn hart en het ! zijn mijn fouten.

Er staan warempel heel veel ! in het boekje en mijn moed zakt ineen naast mijn vleugels, regelrecht mijn hart in. Ik heb altijd geleerd dat je als mens fouten mag maken, maar blijkbaar toch niet. Ik voel mij misselijk worden en ik straal een en al duisternis uit en ik zou het uit willen gillen. Toch probeer ik rustig te blijven en ik besluit steun te zoeken bij mijn jongste zoon. Hij zit daar stilletjes voor zich uit te staren en ik zie hem denken, hoe nu verder?

Hoe zal pappa dit verlies verwerken? Waar moet ik naar toe, nu mamma weg is. Ik weet het, ik had allang op eigen benen moeten staan, maar ik ben zo anders dan anderen en mamma was de enige die dit begreep. Waarom moest zij mij verlaten?


Zachtjes land ik op zijn schouder en ik zie zijn ogen oplichten.
‘’Mamma’’, fluistert hij en hij keek wat er 71f4db898e17049407b0236960983d51.jpggebeuren zou.

‘’Ha, lieverd’’, prevel ik en ik ga op zijn arm zitten zodat we elkaar beter in de ogen kunnen kijken.

‘’Je bent niet alleen, je zult nooit alleen zijn, want ik kom regelmatig bij je kijken, misschien zelfs raad geven, maar ga zo door lieve jongen. Maak je studie maar af en zoek daarna een goede baan.’’ Ik gaf hem een aai over zijn arm en langzaam vloog ik naar mijn middelste zoon. Ik besef dat ik nog een goede daad moet doen. Net dat ene positieve puntje kom ik tekort.


Dit keer ga ik op de schouder van mijn middelste zoon zitten.
Hij schrikt en probeert mij weg te slaan, maar hij ziet dat ik maar een vlinder ben.

71f4db898e17049407b0236960983d51.jpgWouter, zeg ik, mag ik jouw naam veranderen in mijn vaders naam? Hij heeft het zo uitdrukkelijk gevraagd op zijn sterfbed toen ik zes maanden van jou in verwachting was. Ik heb direct aangegeven dat ik dit niet wilde en ik heb hem zo achtergelaten.

Het bijzondere van alles is dat ik twee mensen die ik lief heb dezelfde naam hebben als die van mijn vader. En ach, die naam is achteraf best mooi.

Ik heb het mijn vader altijd kwalijk genomen dat hij er niet voor mij was toen ik kind was. Dus dan zou ik zijn naam aan jou moeten geven?

Wouter staart naar de hemel. Zou mamma daar al zijn en ziet ze hoe verdrietig ik mij voel, denkt hij. Anderzijds voel ik ook dat zij heel dicht bij mij is en ze stelt mij een vraag.

‘’Helaas mamma, ik wil mijn naam blijven dragen die pappa en mamma voor mij uitgekozen hebben’’. Zegt hij. ‘’Doe opa de groeten als je hem tegenkomt en vertel hem gewoon dat ik Wouter heet’’. Hij zal het je niet kwalijk nemen, echt niet mamma’’. Hij probeert mij te aaien en zwaait als ik wegvlieg.
 

Helaas, de code zal ik niet vinden en dat wil ik niet ten koste van Wouter bemachtigen.
Heel even vlieg ik nogmaals naar Thijs toe. Mijn jongste en de gevoeligste van de drie kinderen. Bij hem hoef ik mij niet te verontschuldigen of een vraag stellen, want we zijn soulmaatjes en voelen elkaar goed aan. Ook nu weet hij gewoon dat ik op zijn schouder zit en begin tegen mij te praten.71f4db898e17049407b0236960983d51.jpg

‘’Vrees niet mamma, het is goed. Je bent een goede moeder voor ons geweest, ondanks je voorgeschiedenis. Ik heb altijd geweten dat jij meer geleden hebt dan wij beseffen mamma. Maar ik heb het altijd geweten hoe verdrietig je kon zijn, maar ook de pijn die je had.

Je bent vrij mamma, voor altijd en weet dat de ! ook groene items zijn.

Natuurlijk heb je fouten gemaakt, maar dat is menselijk. Maar het allerbelangrijkste is, dat je van ons houdt. Daardoor zijn wij nu de mensen die we geworden zijn’’. Ik pinkte een traan weg toen ik mijn jongste zo hoorde praten. Wat een lieverd is het toch.


Terwijl ik wat met mijn vleugels wapperde kwamen Wouter en Els ook erbij staan.
‘’Fijn dat je even teruggekomen bent en je bent altijd welkom bij ons’’.

"Jij de allerliefste moeder,
vlieg maar en de code is EWT3’’, zeiden ze in het koor.

 

Ik vlieg en vlieg en kom weer bij de poort aan. Het codekastje heeft alle kleuren en ik druk de groene knopjes in de juiste volgorde aan.

Mijn laatste goede daad heeft zich afgespeeld op het moment dat ik op Wouters schouder zat. Ik heb hem vrijgelaten in zijn mening en dat heeft mij tien bonuspunten opgeleverd.

 

Bedankt Wouter en dankbaar vlieg ik de hemel binnen.

f594478f466ff362642a702f88214375.jpg

.

 

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
Gelezen en beoordeeld!
Ik ben het helemaal eens met wat Karazmin zegt. Dit is ook nog eens een ontzettend Lief verhaal. Ik zou het graag zo meemaken....over een jaartje of 40!
Ook dit verhaal is bijzonder goed geschreven. Graag gelezen.
Prachtig, Berna!
Ik vind dit één van de beste verhalen die ik van je gelezen heb en een kanshebber. Wat is dit mooi en ontroerend.
Mee eens!
Dank je wel Karazmin.
Het is zelfs mijn langste verhaal:)
Gelezen!