Gedonder in de glazen (3)

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 19 February 17:00

Naast me komt er beweging in de mooie jonge zakenman, die zich er grommend voor verontschuldigd mijn halve stoel te hebben geconfisqueerd. Ik glimlach, maar het komt niet tot een praatje want hij draait zich nog half slapend naar de buurman. We moeten nog minstens zes uur. Jammer dat ik niet, zoals de vorige keer, tegelijk met Arjen van de zuivelfarm reis. Dat maakte de vlucht veel makkelijker om door te komen. Zijn baas en hij vormden als het ware ongewild een mooie brug van Ethiopië naar Nederland. Nu is er bij mij persoonlijk veel meer onderhuids aan de hand dan puur verdriet van het afscheid. Nu heb ik een missie, weet ik zeker dat ik weer terug kom, maar niet wat er in Nederland op me wacht.

Iedereen in het vliegtuig lijkt te slapen en nog steeds is er geen beweging in het gangpad te bespeuren. Niet van stewardessen noch van de klepperende etenswagens. Wel zijn ze regelmatig langs geweest met de koffiekan. Richting Nederland is de kwaliteit echter aangepast, de drank is half zo sterk als ik gewend ben bij ons koffiehuis en ik denk aan mijn collegae, die niet weten dat de Doravogel een week te vroeg gevlogen is. Misschien zijn de gevechten in Addis nu al wel gaande, terwijl ik veilig op tien kilometer hoogte in de lucht hang? Morgen zal Mattie iedereen inlichten, tenminste, als de opgelopen spanning dan niet al fataal is ontploft. De dreiging waar mijn drama-maatje me over in vertrouwen nam zal vandaag of morgen beslist uit de hand lopen. De studenten staan pal achter de ontevreden taxichauffeursondergronds en ze hebben in het geheim de nieuwe staking georganiseerd. Deze keer zal het tot het bot worden uitgevochten en dat mocht mij niet de das om doen, vond Mattie. Dat gaf ons afscheidsfeest bij de meisjes een enge onverwachte wending. Niemand mocht er echter iets van merken, drukte Mattie me op mijn hart. Ik heb woord gehouden, maar wil daar nu helemaal niet aan denken. Liever aandacht schenken aan het positieve. Onze prachtige filmdag, de natuur met al die positieve lieve jongelui, toen we nog niet beter wisten of ik zou nog twee volle weken bij hen kunnen zijn. 

Mijmeren over Mattie, die me voor de zoveelste keer verzekerde, terwijl we door Mercato reden waar de handel voorzichtig op gang kwam. “Wat er ook gebeurt vandaag, het kan niet misgaan, Dora. Dit initiatief is al zoveel méér dan niets en alles kan immers worden opgelost.” Ik vroeg oprecht verwonderd of de rest van de groep al die kilometers naar de filmlocatie lopen moest, wat met een gierende lachsalvo opleverde in de vreselijk hobbelende taxi en even wens ik uit de grond van mijn hart dat ze nu naast me mee hadden kunnen vliegen.

“Dora is dan wel onze tevreden mascotte, maar jij maakt je wel om héél gekke dingen zorgen, hihaha,” vertaalde Mattie en Mia en Tobias zongen in koor:

“ Mama Dora, don’t wurrie, bie happie.” Toen ik met een bezorgde grimas duidelijk maakte dat mijn hoofd vol zorgelijke onwetendheden zat zetten zij loepzuivver John Lennon's ‘All we are saying, is give peace a change’ in wat Elias als hitzanger hertaalde in :“All you will doehoe, is film en hef fun.” Die ernstig verslavende opgewektheid trok zienderogen alle vouwen uit mijn hoofd. Even later had ik alweer kramp in mijn maag van de slappe lach en de technische jongens zorgden ervoor dat ik op al die dozen en krukjes niet uit de bocht vloog.“Want,” riep Theodoor, de krarspeler. “wat u voor ons doet vinden we geweldig.” Ik zag er totaal geen logica in, maar Elias gaf de vrede nog een kans met  “Zelfs als het regent, toch wint onze dans.”

In de wijk waar de begraafplaatsen tegen de heuvels liggen, werd gestopt om twee kratten frisdrank in te slaan en men bedolf mij onder een berg gigazakken met witte broodjes. Terwijl de lucht grauw betrokken bleef reden we buiten de stad door nevelige heuvels. Het was heiig, maar ik voelde dat ook die sfeer bruikbaar was, bijzondere beelden op zou leveren. Drie kwartier na vertrek stonden we tussen de lading spullen in de berm langs de weg. Om ons heen het uitgestrekte bergachtige platteland. We waren een vrolijke troep zigeuners. De jongens zetten de schouders eronder en het werd streng verboden dat ik ook iets dragen zou. We daalden over een super smal paadje door struiken en zompig gras de heuvel af met heel het hebben en houwen op de rug. Niemand klaagde. Ondanks de moeizame tocht langs de drassige helling werd er zelfs, sjouwend met al die zware spullen, voortdurend gelachen. Halverwege was de grond zo drabbig dat mijn Ecco-laarsjes ernstige averij opliepen, maar uiteindelijk bereikten we de vlakke plek die uitgekozen was. Amadou en Nathaniel verdwenen spoorslags achter de bosjes met de jerrycans en de generator, die daar onzichtbaar, het liefst onhoorbaar, zijn werk moest gaan doen.

“Dora, jij gaat hier zitten,” wees Mattie streng naar een vlak stukje en schoof de stoel onder mijn achterste die, naar nu bleek, speciaal voor de regisseuse was meegenomen. Wie zo op handen wordt gedragen weegt kilo’s lichter, merkte ik en maakte vakmatig een kadertje met mijn handen zodat snel duidelijk werd vanuit welke standpunten we het beste konden filmen. Groene heuvels  in de achtergrond met wat flarden okergeel dat naar oranje zweemde..Een statige donkerbruine kudde runderen schoof langzaam grazend door het beeld. Hier en daar een nevelflard die het mysterieus maakte en aan de bewolkte lucht verscheen plotsklaps ook een helderblauw couponnetje waardoor de aarde op die plek zonnig kleurde. Mattie en Abram deden de elektronica, de muzikanten stelden hun instrumenten op en al snel gonsde achter een struik de generator.

Niemand behalve Mattie mocht in de buurt van het krukje komen waar de laptop op stond. Elias werd tot camera-assistent gebombardeerd, moest de oranje snoer achter me aan dragen opdat ik straks, als de dansers begonnen, ongestoord bewegen kon. De muziek was in de drie voorgaande avonden met de muziekanten opgenomen en toen de klanken door het dal schalden, tegen de heuvels echoden, kreeg het meteen iets extra magisch. Ik zuchtte met een krop in mijn keel en dat opgelucht genoegen zorgde voor natte ogen. Het wonder leek compleet. Het was alsof de voorzienigheid wat tijd over had en zich met ons bemoeide. De temperatuur was perfect om te dansen en het leek alsof de gang van zaken ontelbare malen was gerepeteerd, onze dramagroep nooit anders deed dan in het open veld optreden. Alles viel op de plek, zoals Mattie zich dat had uitgedacht. Precies op dat moment scheurde ook de hemel open, hoorde ik vanachter de struiken zingende stemmen en de zon  brak door of de dansers die voor dat tijdstip hadden besteld. Ze hadden dikke pret. Waren, net als ik, tot aan de enkels in de modderprut gezakt.

“Met de oranje gemeentebus gekomen,” hoorde ik van Haja Sost en zonder te hoeven worden gedirigeerd kleedde men zich meteen om voor de dans die het eerst op het programma stond. De meiden maakten stoute grapjes met de jongens, zoals dat te doen gebruikelijk is onder jongelui van hun leeftijd, terwijl ze daarbij elkaar opmaakten. Het uur van de waarheid was gekomen.

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het was zalig meedromen in het vliegtuig
maar ... ik ben benieuwd naar meer ...
Terwijl je vliegend door de lucht gaat, kruipt de tijd!
Inderdaad, als je alleen bent, geen gezelschap om je mee af te leiden, zijn elf uren lang en heb je veel tijd om over alles na te denken
Blijkbaar heeft Mattie je weg gestuurd voor de vlam in de pan sloeg.
Weg voordat de spanningen beginnen, klinkt een beetje onheilspellend.
Je maakt het allemaal wel mee zeg, heerlijk geschreven en ik besef wat ik ondertussen allemaal mis.... Graag gelezen!
Hallo meis, lang niet gezien. Hoe staan de zaken? Zitten jullie wereldburgers nou nog in Engeland of zijn jullie alweer in bella Italia neergestreken?
Lekker rustig in het vliegtuig, dat gaf je in ieder geval de gelegenheid nog eens goed na te denken.
Het blijft een indrukwekkend verhaal.
Strenge Mattie maar o zo lief