Blog, dagboek van een borderliner; Nooit meer leven met angst

Door Vlinnie gepubliceerd op Wednesday 19 February 10:40

De laatste tijd is het zelf vertrouwen wat ik inde loop der jaren heb opgebouwd weer langzaam aan het aftakelen. Het begon al toen ik weer noodgedwongen een bril moest dragen omdat ik een ontsteking aan mijn oog gekregen had door de lenzen die ik altijd droeg. Dit waren goedkopere lenzen van een drogisterij omdat ik simpelweg geen geld heb om duurdere lenzen bij een opticien aan te schaffen. Het gevolg was dus een fixe ontsteking en met eind resultaat dat ik met beide ogen nu -10 heb in plaats van -8. Ik ben hier erg van geschrokken omdat ik als kind bang was om blind te worden en vaak als spel met mijn ogen dicht door huis liep. Of het echt een spel was of om te oefenen weet ik niet meer.  Maar de goedkope lenzen draag ik dus niet meer, en niet alleen omdat ze mijn sterkte niet meer hebben. Ik heb wel toentertijd info op gedaan over de duurdere lenzen die wel genoeg lucht door laten, maar ik kon en kan het gewoon niet betalen. Dus ben ik voorlopig gebonden aan mijn bril en moet ik het accepteren.

In mijn tiener jaren was ik ook erg onzeker over me zelf. Maar dat veranderde een beetje toen ik mijn haar zwart had geverfd. Het beviel zo goed dat ik uiteindelijk besloot om een natuurlijke product te gaan gebruiken wat beter is voor mijn haar. Het voordeel is ook nog eens dat het veel langer mooi blijft en in verhouding veel goedkoper blijkt te zijn. Ik verf mijn haar dus vanaf ongeveer mijn 16de al zwart met henna. Mijn eigen haarkleur is hier wel veel donkerder door geworden maar dat is voor mij geen probleem aan gezien ik als kind al de wens had om zwart haar te hebben, ik was ook altijd wel een beetje jaloers op mijn nichtje die even oud is en wel zwart haar heeft.  Door dat ik mijn haar zwart geverfd had voelde ik me toen der tijd zekerder en vond me zelf zelfs mooi, als ik de foto’s uit die tijd terug zie. Ik ervaarde het toen niet zo, ik zag me zelf meer als het lelijke eendje. Vorige maand heb ik besloten om 10 euro vrij te maken voor twee potjes verf, ik wist niet wanneer en hoe ik het zou verven maar het verven wou ik. Ik had het er met een vriendin over en dat ik niet wist hoe ik het verven moest. Ze stelde voor iemand om hulp te vragen. En dat deed ik dus ook, ik vroeg haar of ze e haar wilde verven. Ze zei dat ze lang haar niet kon verven, en ik had toen behoorlijk lang haar. Als ik naar het toilet ging moest ik het vast binden als ik niet wilde dat het nat zou worden. Ik had wat minder gerookt en had wat geld over om naar de kapper te gaan. Iets wat hoog nodig was. Met het resultaat dat mijn haar nu half lang is en ruim over mijn schouders valt, precies de lengte die ik hebben wilde. Dus uiteindelijk heeft die vriendin mijn haar geverfd.

Even voelde ik me veel zekerder tot ik mijn spijkerbroek weer eens uit de kast haalde en er achter kwam dat ik gegroeid was. Ook niet heel raar als ik kijk naar mijn eet patronen van de afgelopen weken. Ondanks dat alleen ik er wat aan kan veranderen lukt het me niet om te doen. De onrust in mijn hoofd zorgt er voor dat weinig tot niks me meer lukt. Hoe hard ik ook probeer hoe hard ik ook vecht negen van de tien keer eindig ik in een vreet bui. Maakt niet uit wat het is ik vindt wel wat het enige wat ik eigenlijk nooit neem zijn gezonde dingen. En als ik al wel een appel neem dan overgoten met gesmolten chocolade vermengt met roomboter. Ik vind het ook niet raar dat de kilo’s er aan vliegen. Hoe wel ik me rot er onder voel lukt het me niet om op het step apparaat te gaan staan het spring touw te pakken of simpel weg de fiets te pakken. Ik kom alleen nog buiten als het moet en dan nog gaat het niet van harte. De laatste periode ben ik mensen steeds weer meer gaan wantrouwen en komt die massieffe muur langzaam weer naar boven. Ik hou mensen op afstand en duw mijn vriendinnen steeds verder van mij vandaan. Langzaam ben ik mezelf weer aan het insluiten en ik ben me er nog bewust van ook. Maar ondanks dat ik het zie en merk lukt het me niet het te veranderen of er iets aan te doen. Hoe hard ik ook vecht hoe hard ik ook strijd, ik geef altijd weer op. Vaak gaat het opgeven gepaard met een tegenslag of teleurstelling in mijn leven. Ben ik dan echt alleen maar de gene met ideeën en plannen die nooit tot het einde komen?

Die vraag heeft me aan het denken gezet. Ik heb geprobeerd te achterhalen waardoor ik  vreetbuien heb, opgeef, laagzelfbeeld heb en de wantrouwen weer toe neemt. En eigenlijk bij alle dingen kwam ik uiteindelijk maar op één ding uit, angst. Ik ben enorm bang om pijn gedaan te worden of dit nu fysiek of mentaal is, ik ben gewoon bang. Maar waarom eigenlijk? Ik heb al zoveel verschillende pijnen in mijn leven gehad dat ik me nog steeds verbaas dat ik nog steeds zo’n gevoelig en emotioneel persoon ben. Ik huil al om een film als er iets moois of zieligs gebeurt. Maar het verbaasd me dat ik op het gebied van mijn ware liefde nu weinig tot geen pijn voel. Ik voel alleen maar intense woede en teleurstelling (in mijn gevoel). De woede is vaak zo heftig dat ik niet weet wat ik er mee moet doen met als resultaat dat ik in een huilbui beland en daarna weer starend voor me uit kijk zonder iets te denken of te zien. Zo hoe het nu gaat kan het niet langer en moet ik echt gewoon stappen onder nemen en gewoon gaan doen!!! Het motto wat ik uit het oog verloren ben. Eén deze dagen ga ik daarom maar eens met mijn schets naar de tattoo shop en ga ik kijken wat de kosten worden en of ik gelijk een afspraak kan gaan maken. Al heel lang wil ik een tattoo ik denk dat ik 16 of 17 was. Altijd waren er wel factoren waardoor het niet kon maar de grootste was angst. Ik heb besloten om angst geen onderdeel meer van mijn leven uit te maken. En ondanks dat ik waarschijnlijk veel minder moet gaan roken om het geld bij elkaar te kunnen krijgen zal die tattoo er komen, zal ik de fiets weer pakken en vaker gaan sporten. Ik ben niet te vrede over me zelf dus zal ik er zelf wat aan moeten gaan doen.


Vlinnie 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik vind het heel dapper hoe jij je problemen aanpakt is gewoon de juiste weg. Ik wens je heel veel kracht en sterkte om alles te laten lukken van wat je je hebt voorgenomen
Wat goed verwoord, en meis je doet het al zo goed, wat mij vaak hielp en helpt is om alles in periodes te zien en de juiste krachten te gebruiken in de juiste situaties bijvoorbeeld niet extra je best doen als je ziek ben of verdrietig, dan juist de rust voor jezelf pakken en als je energie voelt die juist gelijk om te zetten in dat wat je wel aankan en wilde doen, zoals steppen, neem jezelf niet kwalijk wanneer het even niet kan en geniet volop van de momenten waarin iets wel lukt! Succes met je Tattoo meis xxx
Je hebt het in ieder geval goed geanalyseerd.Schrijf anders op wat de afspraken zijn die je met jezelf maakt.Dat kan helpen omdat je zo gewend bent om het op een bepaalde manier te doen.Zet op een briefje:"Pak de fiets!"en plak het bij de deur.Zoiets?
Succes meis!