Mama Drama - Het Begin Deel 1

Door TintenMeisje gepubliceerd op Tuesday 18 February 13:20

Goede morgen allemaal!

Hoe zal ik eens beginnen, wacht ik gaat eerst eens even een stevige bak koffie pakken!

ok daar ben ik weer, nou ik ben al een tijdje op Plazilla en ik neem me steeds voor om meer te gaan schrijven
er gebeurd immers genoeg in mijn leven waar ik over kan schrijven.

Laten we zo zeggen dat mijn leven begint te lijken op een Soap Serie, althans zo voel ik het momenteel.
Anyway, ik ben hier dan wel al een tijdje maar ik heb me niet eens netjes voorgesteld over wie ik ben, wat ik doe en nou ja je kent het riedeltje wel.
Dus bij deze:

 

 

Wie ben ik?

Weet je laten we het gewoon op Boefjuh houden, vind ik eigenlijk wel zo prettig, je weet maar nooit wie je blog allemaal leest, eigenlijk maakt het ook helemaal niet uit maar toch.
Ik ben een vrouw van in de 30 en heb 5 kinderen. Samen met mijn vriend woon ik met de jongte twee kiddies in Flevoland, mijn andere drie kinderen wonen bij hun vader. (mijn ex dus en hier begint de soap eigenlijk al een beetje)
Als volledige huismoeder ben ik hele dagen thuis en vaak met de kiddies bezig en huis, en nou ja de dingen die een huismoeder doet en tja ik heb wel eens wat tijd over.
En dus dacht ik nou laat ik eens gaan schrijven, ik heb genoeg om over te schrijven, alleen het probleem is wat wil je allemaal naar buiten brengen?
Een hoop dingen zijn natuurlijk prive maar goed een hoop andere mensen maken het zelfde mee en zitten misschien met de zelfde problemen en vragen als die ik heb dus waar ligt de drempel eigenlijk over wat je moet gaan schrijven en hoe ver je daar in gaat.
Eigenlijk denk ik dat je toch heel wat kan schrijven, zelfs als het prive is, ik bedoel je hebt weer prive en je hebt echt heel erg prive! (als je een beetje begrijpt wat ik bedoel)

Rugzakje

In meer als 30 jaar van mijn leven heb ik al het één en ander mee gemaakt natuurlijk, meer dan ik eigenlijk wil. Leuke en minder leuke dingen net als ieder ander op deze wereld.
Het heeft mijn gemaakt tot wie ik nu ben geworden maar ik weet niet zeker of ik daar wel zo blij mee ben met de persoon die ik nu geworden ben.
Je krijgt natuurlijk al meteen bij je geboorte het karakter en trekjes deels van je ouders mee! Dat is bijvoorbeeld al één ding waar ik minder blij mee ben maar goed ik moet het er mee doen, het is niet anders.
Je hebt je ouders nou eenmaal niet voor het kiezen, je krijgt ze en daar moet je het mee doen. (helaas!)
Afijn naast je ouders heb je broers en zussen waar je tegen op kijkt, of laat ik het zo zeggen als de jongste zou je daar naar op moeten kijken en dingen van hen moeten leren.
En als oudere broer of zus zou je toch trots moeten zijn dat je je kleine zusje dingen kan leren omdat jij dat al kan en het misschien nog beter wilt voor je kleine zusje. (is misschien een gekke gedachtengang maar zo zie ik het)
Goed, ik zeg niet dat ik de meest perfecte persoon ben maar dat was voor mij niet het geval, mijn oudere broers en zusters zijn een ster in het ...uhm... hoe zeg ik dat netjes ...het leven nog moeilijker te maken dan het al is oftewel ff grof uitgesproken het verkloten van hun leven.
Tuurlijk heb ik als klein meisje naar ze opgekeken alleen ik kwam er al heel snel achter dat ik mijn eigen manier van leven moest zoeken en het anders dan hun moest doen. (niet dat dat helemaal goed is gegaan, maar ik kan wel zonder schaamte terug kijken op mijn leven)
En dan verderop in het leven kom je hier en daar wat mensen tegen die je echt maken tot wat je bent, je levenservaring zal ik maar zeggen.
Die mensen die je laten zien hoe hard en moeilijk het leven kan zijn en de mensen die je laten zien hoe mooi en onvoorspelbaar het leven kan zijn.
Ik heb maar een handjevol mensen mogen leren kennen die echt hebben laten zien hoe het kan gaan in de wereld, die je er op voorbereiden dat je de juiste stappen neemt, de juiste beslissingen maakt, geniet van het leven, je beschermen en je ook echt levenservaring geven.
Maar de bergen mensen die me hebben geleerd wat teleurstelling is in het leven is niet te tellen, die overheerst enorm.
Teleurstelling, bitterheid, kwaadheid, schaamte, onzekerheid, voorzichtig, onbetrouwbaar, pijn, angst, en zo kan ik nog een hele waslijst neer kalken, al ben ik bang dat ik er niet eens genoeg ruimte voor zal hebben.
Ook het leven zelf is niet eerlijk, ronduit vreselijk gemeen, de mensen en dingen waar je je stevig aan vasthoud die je vertrouwd en waar je in gelooft worden dan weggenomen.

 

 

Huidige Situatie

Al ruim 6 jaar ben ik weg bij mijn ex en ben toen mijn jeugdliefde voor de tweede keer tegen gekomen na heel wat jaartjes daartussen, vrij snel zwanger geraakt (heel apart prive verhaal)

wegens omstadigheden tijdelijke bezoekregeling onderling opgezet (met veel strijd en ruzie) en de kinderen tussen de bedrijven door om het weekend mee genomen. Alleen al heel snel begonnen de kinderen te veranderen, zo waren ze een aantal weekenden heel vrolijk en gezellig en vonden ze het leuk en van de één op andere keer draaide dat 180 graden. Ze vonden niets leuk meer, wilden alleen maar naar huis, niet eten niet drinken en het brak me hart toen één van mijn kids zei dat ze liever bij papa is dan bij mij. Ik begreep er niets van, alles ging zoals altijd, we deden leuke dingen samen, maakte veel pret en lol, ook mijn huidige vriend vond het geweldig en ze vonden hem ook geweldig. Als ze er waren was het één grote familie vol gezelligheid en grapjes en gewoon normaal, tot dat ene weekend.
Snel huisje verkocht en gekocht in de plaats van mijn kinderen en stel op sprong verhuisd met alle nodige problemen die zich daaraan vooraf gingen. Huis verbouwd in een rap tempo en dan gaan de dingen niet zoals je geplanned en gehoopt had, de plannen die je voor ogen had vallen als een spiegel in duizenden stukjes voor je ogen op de grond. De kinderen willen ineens niet meer bij mama wonen??? Uh... maar dat hoort, de kinderen hoor gewoon bij mama thuis te zijn toch? Maar nee hoor de kinderen willen niet naar mama toe en mama staat dan ineens voor een raadsel want mama kan het niet over haar hart verkrijgen om ze mee te nemen als ze niet willen.

De jongste was nog maar een baby en die kon niet beslissen, die ging automatisch met mij mee, die hoort gewoon bij zijn mama, de oudste wil dan toch ook bij mama proberen te wonen terwijl de andere twee vol blijven houden dat ze bij mijn ex willen blijven wonen. Hele lange gesprekken met de kinderen gehad vooraf dat we huisje gaan kopen dicht bij hun vriendjes en dicht bij hun papa, heel enthousiast, en om alles netjes af te handelen niet de kinderen zomaar meteen mee genomen, maar eerst zaken op orden regelen en dan de kinderen over laten komen. Alles netjes volgens de regels gedaan en het beste voor de kinderen en dan gebeurd er dus dit. Uiteindelijk wil de oudste dan toch wel proberen om bij mama te wonen, en om heel lang verhaal kort te maken, ze voelde zich niet op haar plaats, zonderde zichzelf steeds meer af en uiteindelijk kwamen we er achter dat ze toch liever naar haar papa terug wilde. En dus heb ik haar laten gaan, terug naar haar papa waar ze dan weer haarzelf kon zijn.
Ik ben er kapot van geweest, verdrietig dat mijn kleine kindjes steeds meer zich van mij af gingen zetten terwijl we vier handen op één buik waren zeg maar. Elke keer als ik ze zag waren ze anders en anders, en het werd steeds erger, wat we ook deden, wat we ook zeiden, hoe gezellig we het ook probeerden te maken het veranderde niets, behalve dat de kinderen zich steeds meer gingen vervreemden.
Tussen door contact houden, ik deed er alles aan, schrijven, bellen, kaartjes maar het kwam altijd alleen maar van mijn kant of het kwam niet aan, of er was niemand thuis.
Mijn (ons) leven verandere totaal, een leuke toekomst die we voor ogen hadden samen met de kids verandere in een hel met allerlei problemen van bezoekregelingen tot aan afspraken met mijn ex die niet nagekomen werden of spullen die niet werden terug gegeven etc etc.
Ik had me er bij neergelegd dat ze niet meer bij me wilden komen wonen en nam genoegen met de bezoekregeling wat uiteindelijk na wikken en wegen heel goed liep. Ondertussen naast de jongste die ik gelukkig wel bij me had nog een kleintje erbij gekregen die er altijd tussen in zat vandaar dat we de bezoekregeling op 1 keer in de maand lieten. 1 weekend daar alles, 1 weekend bij mij alles en 2 weekenden rust zodat ze ook nog gewoon tijd hadden voor hun vriendjes en dergelijk.
Het liep allemaal prima, ondanks het feit dat het meer alleen leek op een verplicht logeerpartijtje dan kinderen die het geweldig hebben bij mama. Op de bank zitten en een boekje lezen, meer kwam er niet uit, geen buiten spelen, regels lappen ze aan hun laars, geen kus bij binnenkomst, geen kus bij weggaan, drie jonge kinderen met drie sippe lange gezichtjes. Zo erg dat ze me op een moment vertelde wat ze allemaal wel en niet lusten, wat ze wel en niet mooi vinden! ...Uh... ja maar ik ben je mama, dat weet ik allemaal toch, ik weet toch wat je lievelingskleur is, en wat je wel en niet graag eet, wat je hobby's zijn??
 Ik zag ze veranderen en wat ik ook probeerde het mocht allemaal niet baten. uiteindelijk gesprekken met de kinderen gehad en daar kwam uit dat ze helemaal niet wilden komen en dat ze hun eigen huis zo erg misten en hun papa.

En dan begint weer de ellende, want de ex wilt meer, de ex wilt meer vrije tijd, en ondanks dat de kinderen het niet willen gaat hij ze verplichten om meer naar mama toe te gaan door middel van een rechtzaak.
Uiteindelijk doe je dan alles volgens de regels, praat met de kinderen en ook al zijn ze een stuk ouder en wijzer, nog steeds denken ze er hetzelfde over, ook zij vonden het gewoon goed gaan zo terwijl de ex tegen mevrouw de rechter verteld dat de kinderen oh zo graag bij hun moeder willen zijn, waarvan de oudste gewoon tegen de rechter aan het liegen is als ze gehoord mag worden en het daarna dan ook gewoon nog toegeeft ook. Ik wil alleen maar het beste voor mijn kinderen, en aangezien ik zelf een kind van gescheiden ouders ben en het getouwtrek tussen hun heb meegemaakt wilde ik dat mijn kinderen besparen, integenstelling tot mijzelf die verplicht werd naar haar vader te gaan ondanks het feit dat ik dat niet wilde en later mijn vader daarom vervloekt heb.
Ik wilde graag mijn kinderen de keus laten en ze de tijd geven zelf naar mij toe te komen, ook al waren ze nog vrij jong maar wel heel uitgesproken en ze wisten dondersgoed wat ze wel en niet wilden.
Maar goed het maakt niet uit of je het volgens de regels doet, de ex krijgt alles voor elkaar, de kinderen willen niet en toch in het belang van hunzelf moeten ze dus.
Wat ik er ook tegen deed voor hun het maakte niet uit, ze werden verder niet gehoord en als mijn argumenten werden in de prullemand gegooit en er werd gewoon verteld, mevrouw misschien moet u maar eens meer u best gaan doen en een moeder zijn voor u kinderen!!!! PARDON!!!! Nou ik dacht dat ik ter plekke in storte in die rechtzaal!

Nadat de ex alles voor elkaar gekregen heeft wat hij wilde en niet de kinderen, is er een mooie beschikking gemaakt waar we ons aan moeten houden.
Daarin dat de kinderen hun moeder meer willen zien, meer tijd met ze door willen brengen, en dat we beide sportactiviteiten moeten begeleiden in elkaars weekenden, verdeling van vakanties en nog heel veel meer.
Het kwam er gewoon op neer dat in heel de beschikking staat dat de kinderen gewoon verplicht iets moeten doen wat ze dus niet willen.
Daarnaast onderling met één van hen op school een afspraak gemaakt dat mijn nu een na jongste af en toe door zijn papa van school gehaald word zodat hij daar meer mee betrokken is.
Nu is dat inmiddels een jaar geleden (natuurlijk nog heel veel gebeurd in de tussen tijd, maar zoals ik al zei soms is het prive prive)

 

 

Daar gaan we weer!

Nu hebben we dan eindelijk een goed lopende beschikking (uh... met nog steeds de nodige nijd momentjes en problemen) maar goed we moeten ons er aan houden.
En nu heeft de ex besloten om te gaan verhuizen!!! Mama mocht dat natuurlijk eerst niet weten, maar goed als je echt wilt dat mama niks mag weten dan moet je het zeker niet aan de kinderen vertellen en er dan nog boos om worden ook als ze het per ongeluk hebben laten glippen. (wat dus het geval was)
Nou ja, verhuizen, dat kan, prima toch.... uhm....(neem even een slok van me koffie) ja ze verhuizen dik tussen de 140 en 160 kilometer hier vandaan!!
Oh ja, de nieuwe liefde van de ex woont daar die is er inmiddels ook al een anderhalf jaar geloof ik.
Klein gesprekje gehad met de kids, en goh... alledrie willen ze niet verhuizen! (zou er rekening mee gehouden worden? nah... wat dacht je zelf)
De oudste heeft pertinent laten weten dat ze niet mee wilt verhuizen naar verweggiestan, en daar word al druk over gepraat dat ze op haarzelf mag wonen!!! (zie je nou wel dat het op een Soap begint te lijken)
En wegens keuzes die ik in het verleden gemaakt heb ben ik niet bevoegd om er iets van te zeggen laat staan er iets aan te doen.
De andere 2 moeten mee, die hebben geen keus, maar goed dat houd dus in dat de huidige beschikking die we hebben niet meer voor ons gaat werken.

*de afstand
*ontnemen van vrije omgang
*sportactiviteiten in het weekend over en weer
*afspraak met school (deze heeft hij drie keer gedaan en daarna niet meer nagekomen)

En het hele feit dat de kinderen meer naar mama toe willen en meer tijd met mama door willen brengen telt zeker nu niet meer? Ik bedoel hoe kunnen de kinderen meer tijd met mij door brengen als ze zo ver weg zijn. Nu kunnen ze op de fiets naar mij toe komen wanneer ze dat willen (ook dat doen ze niet, vraag me niet waarom maar de mogelijkheid is er wel)
Vervolgens als mijn kind hier op een sport zit en vaak zijn die dingen in het weekend maar hij zit zoveel kilometer verderop uh.... tja...?
Nu heeft de ex het bij mij neergelegd, of ik een oplossing weet voor het halen en brengen in de weekenden?? hahahhaa sorry hoor maarre.... nu hoef ik maar 10 minuten te rijden, dan zit ik gemiddeld op vrijdag afhankelijk van eventuele files ruim 2 uur heen en 2 uur  terug in de auto als ik er om 18:00 moet zijn. Ik zou dan om 16:00 weg moeten, onderweg moeten eten, en ben dan om 20:00 weer thuis???? zie je het voor je! We zitten in een ideale omgeving, alles is dichtbij, kids hun vrienden mama en papa dichtbij en nu breekt hij alles op.

Mijn is al verteld dat als ik gezamelijk gezag zou hebben dat ik dat tegen zou kunnen houden, maar goed in het verleden heb ik er voor gekozen om dat op te splitsen zodat we geen getouwtrek krijgen over het kiezen van scholen, huisartsen, op vakantie gaan omdat je toestemming moet vragen aan de ander. Leek mij toen het verstandigst, want als je elkaar een beetje niet ligt (wat wij dus ook echt niet doen) kan je elkaar behoorlijk dwars zitten met dingen. En nu heb ik er niets aan want ik zie mijn kinderen met de noordezon vertrekken naar het andere kant van het land en dat terwijl ik juist samen met mijn huidige vriend speciaal naar hier ben verhuisd, huis verkocht en gekocht om dicht bij de kinderen te kunnen zijn, bij hun vriendjes, en hun papa en hun familie (want het plan was dat ze bij me kwamen wonen)
Dit is toch krom?
Momenteel druk aan het zoeken naar informatie over hoe ik dit moet aanpakken, en oplossen zodat het niet weer een heel gebeuren word, wat dit hele gebeuren met advocaten, rechtzaken duurt al dik 6 jaar en elke keer als we denken, zo nu kunnen we eindelijk verder de toekomst in worden we weer terug gefloten en is er weer het volgende.
Er is mij verteld dat ik er helemaal niets aan kan doen, maar er zal toch wel iets zijn wat ik kan doen?

Word vervolgd natuurlijk...

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.