Gedonder in de glazen (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 18 February 12:10

De sluimerlichten maken de sfeer ongezellig in het oude toestel en al is het volgens mijn klok inmiddels twee uur in de nacht, ik zou wel iets te eten lusten. De zakenman naast me slaapt onschuldig kreukels in zijn donkerblauwe pak en bijna zakt zijn hoofd op mijn schouders. Met gesloten ogen probeer ik na te genieten van die opnamedag. Ik moet er diep voor graven want door wat er daarna gebeurde lijkt de euforie daarover al maanden geleden in mijn wezen te zijn vergrendeld. Het was zo’n zeldzame dag waarin alles beter loopt dan je verwacht en op tien kilometer hoogte, naast een donkergetinte, zichtbaar succesvolle, Ethioyup in dromenland weet ik dat die zaterdag nooit meer uit mijn brein verdwijnen zal

Ondanks veel muizenissen duwde ik om half zeven uur ’s ochtends, toch gespannen, de knerpende deur van de blauwe ijzeren poort voorzichtig in het slot. Alles was nog nat beneveld en mijn zenuwachtige persoontje was de enige die over het pad omhoog liep. Hoewel de stad amper was ontwaakt arriveerde ik toch op tijd bij de Drama-thuisbasis, waar ook zonder mijn blijde boodschap al  positieve energie achter de poort gonsde. De binnenplaats stond vol instrumenten, de twee manshoge muziekboxen opgestapeld onder legerzeil en ik zag in één oogopslag van alles dat normaliter nooit mee hoeft naar een voorstelling. 

Zoals altijd leefde ik op alsof de muzikanten en dansers met hun vrolijke inslag mijn energietekort vanzelf aanvullen. De meeste jongelui waren reeds aanwezig en duidelijk meer opgewonden dan gewoonlijk. Mattie had hen hier al weken op voorbereid. Alles ademde uit dat HET vandaag ging gebeuren"Wij willen ons stinkende best doen, gaan de eerste stappen naar beroemdheid zetten en we zullen pieken op het juiste moment. Ze straalden uit dat ze zonder publiek toch hun beste performance ten beste wilden geven opdat hun Dora dat filmen kon. Omdat die oude blanke vrouw hen serieus nam en ze hadden stiekem ook hoop op bekendheid buiten de grenzen. Ik kon hen op de valreep ook nog extra verrassen,  haalde Anannia’s formulier met de drie gewichtige stempels uit de tas. ”Mattie, look, It’s official.” Hij las het snel door waarna hij me luidruchtig omhelsde. Natuurlijk viel dat op en hij riep iedereen bij ons om hen deelgenoot te maken.

“Het is rond. De volgende keer als Miss Dora terugkomt uit Nederland  richten we hier in het bijgebouw de proefkeuken in, ” riep hij opgetogen en spontaan hoerageroep klonk op, duimen gingen omhoog. Plotseling werd ik uitgeroepen tot  'Hun MissFrieti Mascotte Moviestar' waar ik warme humortranen om lachte. Haha, foei. Mijn vermoeide witte vouwen steken naast hun schitterend jonge huid te foeilelijk af. 

Onwillekeurig glimlach ik om die herinnering en ik duw de jonge zakenman in diepe slaap terug naar zijn eigen plaats. 

Sommigen feliciteerden me verlegen in gebrekkig maar schattig Engels of Armhaars en met mijn glaasje hete thee was ik vast onderdeel van de groep jongelui. Die dag leek de dramagroep nog meer een grote blije doldrieste troep. Mattie, met een draaiboek op schoot, hield het toch strak, nam de taken op locatie met de technische staf door, vertelde de sterdansers dat zij iedere dans drie keer moesten doen, “zodat Dora het telkens vanuit een ander perspectief kan filmen.” Niemand mokte. “So in Holland I can mix the different parts,” vulde ik aan. Oh, het klonk verdomd vakbekwaam en bijna kleurde schaamte mijn wangen omdat ik er geen flauw idee van had of het me ooit lukken zou er dan een DVD van te maken. Komt tijd komt raad, dacht ik voor de zoveelste keer en vroeg me af wat er gebeurde als het die middag op locatie ging stortregenen zoals het hier meestal op onverwachte momenten doet.

“We vragen wel veel van onze jongelui, Mattie. Ze moeten dansen op onregelmatige grond, zand en struiken.” fluisterde ik, maar Mattie, een streng maar rechtvaardig leider, lachte me uit. “Zij weten, Dora… voor wat, hoort wat en met luieren oogst niemand ooit succes!” Ik bewonder het mateloos hoe keihard men hier werkt, vol vertrouwen zonder ooit te weten of het vruchten af zal werpen, in een land waar het nooit zeker is wat de volgende dag brengen zal. De jeugd die niets heeft, op pure hoop, liefde en uithoudingsvermogen zelfvertrouwen opbouwt voor een toekomstperspectief dat ze zelf ontwerpen. Deze jeugd maakt hier wel de toekomst ook als ze geen opuders of familie meer hebben die hen stimuleren kan.

Die vroege morgen liep het gesmeerd op rolletjes. Iedereen kende zijn taak en nam die bloedserieus. Mattie gaf amper aanwijzingen, ondanks dat er veel meer mee moest dan voor normale optredens, waar niet alle dansen worden gedemonstreerd.

Twee taxi’s gromden knetterend en walmend de binnenplaats op om te worden volgepakt. Instrumenten, geluidsboxen, generator, kabelhaspels, verlengsnoeren, één stoel plus een krukje, kisten met kostuums plus mijn rugzak waar nu ook de onmisbare laptop met muziek bij in zat, die later over die grootse heuvels schallen zou. Aan verstikkende arbo- en of veiligheidsrichtlijnen doet men in Addis niet en de leiding, technische jongens plus muzikanten kropen om half acht met zijn allen tussen en bovenop instrumentarium, pruiken en trommels. 

Vervolg

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Inderdaad
Wat is het heerlijk lezen ..
ik zat bij jou in het vliegtuig ...
mijmerend over hetgeen je achterliet ...
het hoofd van je buur terugduwen ... en dan opnieuw in het land dat je achterliet ...
En op weg naar iets waar je liever nog niet aan denkt ..
Je hebt in ieder geval iets moois om aan terug te denken.
Zeker weten
Heerlijk die enthousiasme.
Als ik er weer aan terug denk heeft het nog steeds een positief effect.
Op die herinneringen kun je in ieder geval teren. En houden je zorgen nog even buiten de deur.
Mooie herinneringen
Nou en of
Vrolijke boel daar! x