The Beach

Door Kirsti gepubliceerd op Monday 17 February 15:40

The Beach

 

Het gekwebbel gaat langs me heen. Hiervoor was het stil, stil om me heen, stil in mijn hoofd. Een verontrustende mail met opnieuw nieuwe spelregels in onze reorganisatie tegenwoordig herdoopt tot transformatie ging ook met een lach op mijn gezicht door me heen.

Vijf jaar geleden begon ik me druk te maken om mijn positie op het werk. Werden mijn werkzaamheden uitgekleed omdat ik me druk maakte om de aankleding van het hele verhaal. Stopte ik zoveel energie in de zoektocht wat ik toch moest gaan doen als het hier zou ophouden. Het resultaat, ik stond uiteindelijk ziek op straat slechts nog invloed op mijn eigen benen. Nu vijf jaar later ben ik alweer een tijdje terug en zit ik weer achter hetzelfde raam verwerk hetzelfde werk wat op mijn bordje komt. Geen drukte meer over wat gaat komen. De opwinding achter me gelaten.

Ze babbelen en kwebbelen over dat wat vermoedelijk staat te gebeuren. Maar er gebeurt niets. Soms wilde ik het uitschreeuwen, doe dan wat laat eens zien van wat je zegt. Maak bekend wat mijn positie wordt. Ik heb geen behoefte meer om mijn stem te laten horen, hij fluistert in mijn eigen hoofd  door de zelf gecreeërde stilte, door doelbewuste afsluiting hoor ik mijn eigen stem zachtjes zingen.

Wie zegt dat er gaat gebeuren waar we bang voor zijn? Zijn we wel bang op het moment dat het gebeurd of weten we dan juist te handelen. Op het moment dat ik hoorde dat ik ging scheiden wist ik toch ook wat ik had te doen en deed het. Een moment waar ik naar terug kan grijpen, als het me even aan vertrouwen in mezelf ontbreekt.

Ik ken geen angst meer in het hele gebeuren. Mag ik blijven doen wat ik doe, dan blijf ik dat doen zolang ik dat wil doen. Willen ze me kwijt dan zal dat nieuwe deuren openen. Eén deur zal ik hard achter me dicht slaan zonder ooit weer achterom te kijken. In die kamer ben ik dan blijkbaar uitgewerkt en uitgeleerd.

Ik hoor over gouden plakken op het ijs en het laat me koud. Wat raakt me dan nog wel, wat krijgt me dan nog wel van mijn stuk?

Een bericht van een twee jaar jongere vrouw die niet meer verder mocht, die vier kinderen achterlaat. Een foto van een oog waarin het verhaal te lezen is van haar pijn, haar gevecht om bij haar zoontje te mogen blijven zolang ze de pijn verdragen kan.

Ik keek afgelopen weekend naar de film The Beach, met Leonardo di Caprio. Het zou een verstopt, geheim paradijs zijn. Zouden ze daar het geheim hebben gevonden, slechts gelukkig zijn en de buitenwereld buitensluiten. Een vlucht van de wereld zoals wij hem kennen.

Maar hoe sluit je die buitenwereld buiten? Met geweld? Of laten we iedereen binnen? Het paradijs viel uit elkaar toen ziekte zijn intrede deed. Wie kan er alleen maar gelukkig zijn als er naast je iemand ligt te sterven van de pijn? Hij werd verbannen aan zijn lot overgelaten omdat hij de stemming drukte.

Slechts één persoon ging mee en trok zich zijn lot aan.

Het lijkt misschien op het eerste oog een leuke avonturenfilm maar als je bewust kijkt komen de diepste vraagstukken naar boven. Pak elk moment dat je je waant in het paradijs, dat moment kan niemand je meer afnemen. Slechts een knagend geweten zal ook deze herinneringen kunnen bedoezelen.

Nooit is mijn bedoeling om belerend over te komen, ik leer voor mezelf door het schrijven en bewust bekijken van dat wat ik in een paar dagen tijd op mijn pad krijg. Deze bagage neem ik mee om beter uitgerust verder te kunnen trekken.

Koop hier de DVD The Beach met Leonardo di Caprio

3cb7ad6a90ca08e3151f68392faa6bd9.jpg

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Als ik een ding geleerd heb is het wel dat als er een deur sluit, er vaak een veel mooiere opengaat......
En dat leerproces lost een boel angstgevoelens op.
Mooie film en mooie bedenkingen...ik lees heel wat tussen de regels door...
Daar vertel ik meestal het meest :-)