Plazillamuizendorpse perikelen – Verstrikt in Rode Draadjes en Gordiaanse knopen (deel 2)

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Saturday 15 February 23:10

Zoveel verhaallijnen, zoveel gebeurtenissen in ons geliefde Plazillamuizendorp. Wie kan er nog wijs uit worden? Wie ziet de Rode Draad? Een grote kluwen, die we echt moeten ontwarren. Dit is deel 2 van een ellenlang epos. Deel 1 vindt u hier

In spin, de bocht gaat in

5178b0aecc3aba8cea6ab80e4acfe06f.jpg

Cliff komt terug, met een handjevol bromvliegen. Ariadne schrokt ze naar binnen, knikt even en zegt: “Kom jochie, ga maar zitten. Mama spint even verder. Zin in een verhaal vol passie en romantiek?”
“Oh, dan gaat het zeker over Fate!”, roept Cliff enthousiast.
“Over wie anders!”, zegt Ariadne met acht knipoogjes…Ze trekt een rood draadje uit een van spintepels en hecht het vast aan dit verhaal over een verjaardagsfeestje.



De vierde draad: Fate en de gladiatoren

Het is op het verjaardagsfeestje van Gildor dat ze eindelijk voor het eerst weer buiten is. Mooie Fate, romantische Fate, verleidelijke Fate, die bijna vergiftigd was door koningin Likky. Dokter Maduro heeft haar genezen verklaard. Lichamelijk is ze dan wel OK, zo te oordelen aan de heimelijke blikken van de machomannenmuizen zelfs méér dan OK, maar mentaal knaagt het. Niet omdat het vooral de “old mice” zijn, riekend naar Old Spice, die haar verlekkerd bekijken. Niet om een schuldgevoel dat ze haar voormalig BFF Infomuisje heeft uitgeschakeld. Immers in liefde en oorlog is alles geoorloofd. Gebeurt in de wereld van de voetbalvrouwen ook, dus waarom niet hier? Trouwens, Infomuisje loopt hier ook rond, met zo’n jong filosofomuisje dat ze aan de haak geslagen had. Nee, Fate treurt nog na over Julius Wasbeer.

20f2bfbad9e101372fc39709117ba595.jpg

Ze was nog nooit zo verliefd geweest. Ze was nog nooit zo volledig ingepakt door mooie woorden, liefdevolle presentjes en een zoetgevooisde serenade, hoewel ze bij dat laatste het vermoeden had dat hij het niet zelf had gezongen. Dat vond ze geen punt; ze was juist gecharmeerd van een man die zijn eigen beperkingen kende en toch probeerde dit op een uiterst romantische manier te verdoezelen. Het maakte hem juist zo aaibaar. Soms had ze het vermoeden dat zijn onhandigheid eigenlijk een handigheidje was, pure tactiek en strategie. Maar een echte muizenvrouw denkt nou eenmaal altijd het goede van haar amant. Fate zucht diep en snakt er naar om zijn geliefde en zachte oortjes weer met haar bevallige muizenvingertjes te strelen, zachtjes te kneden en er zoete woordjes in te fluisteren. Waar ze verder aan denkt, het logische gevolg van haar gedachten, zullen we vanwege de tere zieltjes van de jongere kijkbuiskindertjes maar beter onbeschreven laten. Het is altijd goed om de eigen grenzen te bewaken, nietwaar? Ook al zou schrijver dezes ze in dit geval een heel eind willen opschuiven. Maar ook hij moet zijn reputatie bewaken.

28827bc20d31c44b576d6b463b7b918e.jpg

Ze hebben net een paar zakelijke woorden gewisseld. Ze probeerde het nog, in zijn ogen die vroegere heet vlammende passie te zien, maar hij keek weg. Hij had ook wel erg veel gedronken achter de bar van Schweiz, dus daar zou het wel aan liggen. Ze deed wat hij vroeg, slingers ophangen en had inmiddels haar roze bril opgezet. U weet wel, die bril die vrouwenmuizen altijd op hebben als ze voor het gedrag van hun geliefde mannetjes een verklaring zien die totaal in tegenspraak is met die van de rest van de wereld. Maar zelfs met die roze bril had ze knarsetandend moeten zien hoe hij het toeliet dat Zebramuisje, ja zelfs zij, achter zijn oortjes kriebelde. Zelf was ze maar tegen Ruudmuis aangekropen op de bank, die zielsgelukkig niet wist waar hij kijken moest. Of juist wel. En als klap op de vuurpijl was daar ook nog dat vervelende en koket lachende Roosje heel familiair aan het doen met haar Julius! En die slappe vent van haar maar zoeken naar zijn vrouwtje, de zielepoot, nog steeds snakkend naar een welkomstzoen. Dus eigenlijk moest ze haar wel gelijk geven. Waarom was ze niet gewoon bij die Aliens gebleven?

Zo bleef ze de rest van de avond buiten het feestgedruis en toen de zaal langzaam leegdruppelde, zag ze hem ineens voor zich staan. Haar Julius. Ze kon hem niet negeren. Met een diepe zucht gaat hij naast haar zitten.
“Fate. Lieverd, we moeten praten”, knikt hij opmerkelijk serieus. “Ik weet niet wat ik met je aanmoet. Je overdondert me, ik voel dat ik je nu niet waard ben. Ik voel, want dat wil ik zo ontzettend graag, dat ik moet bewijzen jou waard te zijn.”Fate’s kraaloogjes vullen zich met tranen van hoop. En liefde, maar dat is geen wonder, haar ogen zijn altijd vervuld van liefde. Voordat ze wat kan zeggen legt Julius heel teder zijn wijsvinger op haar lippen.
“Over een maand, in mijn hoofdstad, zullen al jouw aanbidders – en dan bedoel ik echt AL jouw aanbidders – met elkaar de strijd aangaan om jouw hand. In de arena, als ware gladiatoren. Als mannen, als macho’s. Alleen de uiteindelijke winnaar is het waard om jou de zijne te noemen en jou de gelukkigste muis op Aard’ te maken.” Zachtjes streelt hij haar muizenknietje. Fate sluit haar kraaloogjes en zucht diep. Wat romantisch! En oh, ze kan niet wachten tot hij alle aanbidders in het stof heeft doen bijten en met zijn goddelijk lijf nog natrillend van inspanning en passie haar de zijne maakt…

78430539903a39fa1df9e0dccb38f7aa_medium.

Echt lang hoeft ze niet te wachten. Een maand later is de grote arena in de hoofdstad van het Imperium Wasberium tot de nok gevuld met toeschouwers van allerlei diersoorten. Voornamelijk met wasberen, dat dan weer wel. De bijen van Hyves verkopen hun honingkoeken, de geiten van Veesboek hun geitenkaasjes. Want hoewel Julius Wasbeer door middel van verovering alle andere dierenrijken heeft ingelijfd (behalve dat ene dorpje, enfin, de rest kent u..), zijn Rijk is een schoolvoorbeeld van een succesvolle multi-animale samenleving, omdat het gebaseerd is op handelsgeest, vrijheid, respect voor elkaars verscheidenheid en alle commerciële kansen die dit hele zaakje samen biedt. Maar we dwalen af. Niemand is hier gekomen om politiek-maatschappelijke analyses te lezen. Leidt veel te veel af van de lol en de romantiek, nietwaar? We pakken het rode draadje weer op en zien tussen het publiek een afvaardiging van ons geliefde muizendorp in de muispersonen van Snorromuis, Dorina, die zich de honingkoeken goed laat smaken, Lucifall en Weltevree, die immers veel interesse hebben in andere culturen en uiteraard fotomuizen Karazmin en Kirsti, die wel zin hebben in een derde Pulitzermuizenprijs.
Op de eretribune zit de machtige Julius Wasbeer trots en in vol ornaat, met naast zich muisje Fate, gehuld in een lichtblauw zijden gewaad, dat smaakvol al haar ampele vrouwelijke attributen accentueert maar toch discreet en netjes blijft. Fate vraagt zich wel af wat Julius naast haar doet. Hij zou toch ook om haar hand strijden?

Julius houdt een ellenlange toespraak en in het kort komt het er op neer dat de voorrondes, die overal in het Rijk gehouden zijn, vier machtige beesten van muizen hebben opgeleverd. Deze vier geweldenaren gaan in een onderlinge strijd uitmaken wie van hen de eer verdient om het meest begeerlijke muizinnetje aller tijden tot de zijne te maken. En met veel gevoel voor drama kondigt hij ze aan: Ravissante Ruudmuis, 007 Pieter, Natuurlijke Roelmuis en Macho Siewerd. Bij het noemen van de laatste naam kijkt Fate Julius verbaasd aan. “Maar hij is toch geen aanbidder van mij?”

54db2ad1d9fd49ff89163f3321ee3593.jpg

“Die indruk wekt hij wel, liefje”, lacht Julius toegeeflijk. “Ach, het is allemaal politiek. Doet hij gewoon om mij dwars te zitten. Wij hebben samen nou eenmaal een geschiedenis.” En daarna fluisterend: “Je denkt toch niet echt dat een van deze vier jou straks als jong bruidje mee mag voeren, wel? Ik ben er ook nog, maar ik vecht alleen tegen de allerbeste. Voor jou!”

Voordat Julius het sein kan geven dat de titanenstrijd mag beginnen wordt hij gestoord door een adjudant met telefoon. “Bericht van onze Westelijke Vloot, Imperator. Ze zijn het gebied waar piraten actief zijn binnengevaren.” Fate wuift even naar een irritant rood draadje dat naar een andere verhaallijn lijkt te voeren en dat haar neusje kriebelt.
“Terugtrekken”, beveelt Julius. “Met de piraten heb ik een wapenstilstand. Nog even…”

Inmiddels zijn de strijders de arena binnengekomen. Ze zien er bloeddorstig en gevaarlijk uit, maar omdat wasberen een beschaafd volk zijn en het in principe niet de bedoeling is dat er liters bloed gaan vloeien, zijn de gladiatoren uitgerust met deegrollers. Sowieso het favoriete wapen van het muizenvolk, naast de harde borstel. Maar u zult begrijpen dat de aanblik van zo’n borstel bij Julius herinneringen oproept aan een zeer traumatische ervaring. Julius geeft het sein en de vier muisjesputters storten zich op elkaar. Ruudmuis en Siewerd zijn verwikkeld in een episch gevecht, waarin Siewerd door zijn kracht en omvang de bovenhand lijkt te hebben. Maar dan maakt hij een logische fout. Hij trapt in een schijnaanval en vervolgens mept Ruud Siewerd’s deegrol tot splinters. Omdat ze in zijn baard blijven steken, is Siewerd even afgeleid. Ruud stort zich schreeuwend op zijn opponent om de genadeslag toe te brengen, maar hij maakt nu zelf een fout door de vindingrijkheid van de machomuis te onderschatten. Siewerd strooit hem letterlijk zand in de ogen, neemt hem de deegrol af en slaat de verblinde muis KO.

“Ah, maar dat is gemeen! Dat is valsspelen”, roept Fate verontwaardigd.

f8eebfa78f47a65b348da596b8ba9fa1_medium.

“Nee schatje”, lacht Julius. “Dat is nou politiek! Maak altijd gebruik van de zwakheden van je tegenstander. Dat doet hij goed. Kijk, de politiek in zo’n klein dorpje is natuurlijk niet te vergelijken met dat van een groot Imperium. Je hebt nou eenmaal leerlingen en meesters. Maar hij stijgt in mijn achting.”

Inmiddels heeft 007 Pieter Natuurlijke Roelmuis op zijn knietjes en is ook hij klaar voor de genadeslag. Maar dan gaat plotseling zijn polsalarm. Geheel geïndoctrineerd als geheim agent in opleiding reageert hij als in een reflex. Ditmaal is het geen geheime opdracht die hij ontvangt, maar gewoon een sms-je van 008 Gewoonieko om hem succes te wensen. Lekkere vriend ben je dan! Had hij beter niet kunnen doen. Pieter is even een seconde afgeleid en Roelmuis grijpt zijn kans, ontwapent zijn tegenstander en geeft hem drie felle stoten in de maagstreek, genoeg om 007 dubbel te laten slaan van ellende en uit te schakelen.
En nu staan de twee laatste titanen tegenover elkaar. Brullend als een (was)beertje rent Siewerd op Roelmuis af. Op het laatste moment springt hij aan de kant, strekt zijn staart, zodat Siewerd struikelt, draait om zijn as en met één felle uithaal van zijn deegrol laat hij Siewerd alle sterretjes van het Universum zien. En dan schreeuwt hij het uit van vreugde. Vol liefde kijkt hij naar zijn prijs, die koket de arena binnen komt stappen, vergezeld door Julius Wasbeer. Fate kijkt naar de zwaar ademende en hoopvol kijkende Roelmuis en ziet een geweldenaar van een kerel, een man waar elke muizenvrouw vol adoratie naar zou smachten, in wiens armen elke vrouw zuchtend zou willen liggen. Maar haar pijnlijk hart vertelt haar dat haar eigen hart toch toebehoort aan de man naast haar.

Julius plaatst een lauwerkrans op het hoofdje van de gelukkige overwinnaar en zegt: “Roelmuis heeft zich bewezen in de arena. Hij heeft bewezen dat hij de beste krijger van zijn volk is. Hij heeft bewezen een mannenmuis te zijn die het waard is deze pure schoonheid naast me tot zijn vrouw te maken. Als hij tenminste voorbereid is op het onverwachte!” En bij die laatste woorden geeft Julius Roelmuis een serie van twee rechtse en een linkse directe op zijn muizenkaak, genoeg om hem KO te meppen.
“En zo lost een Wasbeer een dilemma op”, zegt hij tevreden. En tot Fate’s haast extatische vreugde valt hij op zijn knieën en spreekt de woorden uit die al weken door haar fantasie spoken: “Fate, lieve Fate, bloedmooie Fate, zou je me de immens grote eer willen doen en mij de gelukkigste wasbeer op deze wereld maken door Ja te zeggen tegen mijn..”
”Vergeten we soms wat?”, klinkt plots een snerpende stem. Een wasbeervrouw met een ijzige blik in ogen die koken van woede, staat ineens achter ze.
“Annie….”, stamelt Julius.

d2a7a211f0575ab6d2b853aa0c46edd1.jpg

En nou vooral doorgaan!

Cliff het Hangertje kijkt Ariadne verbaasd aan.
“En hier stop je? Maar wat moet ik dan met de lijntjes van Karazmin en Zebramuis? En sowieso, deze verhalen, hoe helpen ze mij nou bij mijn werk?”
”Rustig, kereltje, geen paniek. Twee dingen goed onthouden. Ten eerste heeft de schrijver van dit verhaal me beloofd niet meer zulke ellenlange lappen tekst te schrijven, omdat toch niemand het geduld heeft om dat tot het einde te lezen. Hij wil ook een veel- en snelplaatser worden, maar heeft nog een hoop te leren, het sukkeltje. Bovendien, zo voedzaam zijn bromvliegen niet en ik heb nu ook last van spintepelkloofjes. En ik wil een pootjesmassage. Dus, als jij me nog even helpt, dan beloof ik dat ik morgen echt een eind aan jouw dilemma ga spinnen."
Zuchtend en mopperend staat Cliff op en gaat op zoek naar vers voedsel. Ariadne roept hem na: “ Nou, vrolijk kijken is ook iets anders hoor! Dat wordt weer een gezellig weekend…!”

Reacties (34) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dit stuk is geweldig. Heb er echt van genoten ;-) En ben zooooo benieuwd naar het vervolg. Wat kan jij trouwens ook best een stukje romantisch schrijven ;-))
Mijn dank, lieve Fate! Moet ik dan maar wat vaker doen, denk ik.
Ja, echt wel... Is genieten om dergelijke stukken te lezen (maar ligt vast aan dat hopeloos romantisch zijn van mij) :-)
Verander het 'hopeloos' maar snel in 'hoopvol'! ;-)
Oke.... hoopvol ;-)
Wat een heerlijk verrassing op de zondagmorgen Sukkeltje :-))
Mijn dank dat ik je heb mogen verrassen!
En dat 'sukkeltje', tja, wat moet ik daarvan vinden? Ik heb wat probleempjes met zelfoverschatting, zelfinzicht en waarheidsgetrouwheid. Zegt men... :-)
Ik ga niks ontkennen :-))
Ik was ook niet aan het vissen naar verduidelijking! :P
Het is natuurlijk begrijpelijk dat kuddedieren als geiten en wezens die sowieso al aan een alleenheerser zijn gewend als de bijen zich zondermeer neerleggen bij een verlicht despoot als onze Julius. Muizen staan bekend om hun vindingrijkheid en een sluwe geest, en laten zich niet zomaar overheersen door een gemaskerde charmeur. Die heeft zich waarschijnlijk verkeken op die piraten, was er geen Rose Bonny of Rosie Read die op die schepen de deegrol zwaaide?
Julius heeft nu nog een wapenstilstand met bovengenoemde kaperkapitein. Zal ooit een keer aflopen en ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat ze meer "wapens" kan hanteren dan de geijkte deegrol.
Ik kan me helemaal vinden in je eerste twee zinnen. Maar Fate is een uitzondering, met dat roze brilletje. Dat brilletje dat vrouwen over de hele wereld dingen laat zeggen als: "Ja, maar bij MIJ is hij anders!" of "IK kan hem wel veranderen."
Er zijn altijd uitzonderingen en de lieflijke Fate hoort daar misschien ook wel bij. Maar je weet niet wat er in dat mooie koppie speelt - toch?
Daar heb je wel een goed punt. Binnen in dat mooie koppie zou zich wel eens heel wat meer kunnen afspelen dan al haar aanbidders samen kunnen vermoeden. Een gedachte om vast te houden! ;-)
Hé... krijg ik nu weer zo een gemene rol ;-(
IK had liever een ellenlang lap tekst zodat ik wist hoe het afliep -:)
Ik mag niet meer van mijn cursusleider. Ik moet het echt leren, hoe je een veelschrijver en een snelplaatser wordt. Gelukkig ben ik een snelle leerling en hoef je niet zo lang te wachten.
Ik ook ;-))
Geweldig verhaal. Prachtig. Ik heb diverse keren het scherm moeten schoonvegen van de humor die er in zit.
Mijn complimenten al is het gehalte weer wat minder waarheidsgetrouw dan de vorige keer :)
Maar er wordt veel goed gemaakt door de opkomst van mevrouw Wasberius .... :)
Duim dik en dik verdient!
Is het wel mevrouw Wasberius? Het heeft er alle schijn van. Maar dat lastige schijn is zo goed in bedriegen...
Mijn hartelijke dank voor de complimenten.
Toch zit ik in mijn maag met die vermaledijde waarheidsgetrouwheid, ook omdat de meningen hierover zacht gezegd wat verdeeld zijn.
Verdeelde meningen?
Jongen, gewoon doorschrijven! :)
En als ze je plagen, dan weet je mij wel te vinden :)
'Soms had ze het vermoeden dat zijn onhandigheid eigenlijk een handigheidje was, pure tactiek en strategie.' Over deze zin moet ik nog even nadenken. ;) Julius aardig getypeerd, eigenlijk sprekend zelfs. Ik zeg het maar hier en niet een paar vakjes naar boven, want dan ben ik dadelijk weer familiair. Terwijl alleen Neerpennert écht familie is. En die muisgenoot van me krijgt voorlopig geen welkomstzoen. Rantsoen is een beter woord. Ff leren waarderen weer.
Heel mooi vervolg, met boeiende karakters, fijne momenten, maar voor sommigen ook minder fijn en een bloedstollend einde... :)
Bij jou moet ik altijd op mijn tenen lopen, dame! En dat met jouw lengte. Wapenstilstanden en rantsoeneringen, je hanteert een aardig scala aan "realpolitische" instrumenten.
En rantZoeneringen? Ach, een mens kan er aan wennen, een tijdje. Een muis ook. :P
Wellicht een idee om hakken aan te schaffen? Dan kost het wat minder moeite. ;)
Instrumenten, mooi woord. Eigenlijk zijn het ook wapens, maar dan op een vredelievende manier.
Ja, dat rantZoen had ik eerst willen typen, maar her had te veel weg van ranDZoen en er is in dit geval helemaal geen sprake van een zoen. ;)
Nou ik heb het helemaal gelezen en weer van genoten.
Volgehouden én genoten? Dat vind ik dan weer erg fijn om te lezen. Mijn dank!