De Bewakers van het Kristal (LadyDi)

Door LadyDi gepubliceerd op Saturday 15 February 22:30

De wind giert onheilspellend door de resten van de verlaten stad Xylopsus. Enkel de zwaveldampen verraden de ramp nog, die de stad getroffen heeft. Er hangt een geur van dood, van vergeten angst en onderdrukking.

Verlaten?
Hectisch beweegt Hubertus zich tussen de vergeelde documenten. Hij moet iets over het hoofd gezien hebben! Alle berekeningen heeft hij naast de voorspellingen gelegd en de mythische tekens zou hij tot in detail hebben ontcijferd en verklaard; het teken zou gegeven moeten worden nu! Was hij ooit zover gekomen? Een nihil foutje in zijn berekeningen zou desastreus kunnen zijn voor de uitkomst. Nog een extra splinter van het paarse kristal voegt hij toe.

 

f386f4f46b504f15feaadee342223e64.jpgIn het vuur spreekt hij de woorden: “Odyrse, uit de diepte van Qas, ik roep u aan!” De draak aan zijn vinger raakt het vuur en de ruimte wordt stil. IJselijk, beklemmend stil. De wind giert niet meer en de muren van het ondergronds gesteente lijken vloeibaar te worden.

272d986df9dbb2d091ca7f9fe5cd30fd_medium.

“Odyrse, uit de diepte van-“
“Wie durft mij aan te roepen?” Galmt opeens uit alle voegen van het gesteente om hem heen.
De oude man verstijft een moment maar herstelt zich snel. Dit is het moment waar hij op gewacht heeft.

“Heb genade Meesteres Odyrse, ik ben uw nederig dienaar.”
“Spreek!”

“Dank u wel voor uw komst meesteres. Graag vertel ik u mijn verhaal.”
De ruimte heeft zijn kleur terug gekregen en de magiër loopt naar de oude geschriften. Ook de berekeningen en het laatste deel van het paarse Kristal toont hij.
“Meesteres, ik heb sinds 1914 naar u gezocht, u bent de enige die de wereld van de mens kunt redden. Zoals u weet is de aarde bijna vergaan aan de barbaarse krachten van …” Even hapert hij. Hij weet dat bepaalde woorden niet uitgesproken mogen worden.

“Xentas!"

"Spreek verder, oude man. Voor mij heeft u geen geheimen. Moet ik de mensheid redden? Waarom zou ik? Is de mens een goed wezen? Waar waren zij toen mijn volk werd aangevallen? Nou? Waar waren zij? Spreek, oude man!” Ik, Odyrse, bekijk de oude man en ik zie zijn ring. Zou het mogelijk zijn dat hij de laatste is? Was er nog iemand van het Plytis over? Het geheim genootschap waardoor Xentas bijna zijn krachten verloor?”

“Ik ben uw dienaar meesteres. Met mij kunt u onze vijand verslaan. Ik heb de zwakke plek ontdekt van Xentas door mijn hele leven de tekens te vergelijken met de voorspellingen. De Bronzen Draak en het laatste deel van het paarse Kristal zijn de sleutel om langs de bewakers van Het Kristal van Xentas te komen. Staat u mij toe om janotelepatisch contact met u te maken, dan kunt u wellicht-“ De oude man voelt een verzwakking en even denkt hij dat zijn voeten van de vloer worden gelicht door de rondcirkelende vuurvliegjes in de ruimte.

“Ik heb reeds contact met u en ik voel u. U heeft een blank hart en goede geest. Uw ring verraadt uw afkomst al. U bent de laatste?” De ring is onoverdraagbaar en bij verwijdering accepteert de ring geen nieuwe eigenaar.

De oude man knikt en knielt voor mij.
“Sta op oude man, u heeft mij gevonden. Ik heb u gelezen. Ik zal de tocht, met de krachten van Plytis gaan vervullen. Vrees niet, we hebben niets te verliezen. Uw levenswerk heeft mij overtuigd. Xentas heeft nu een waardige tegenstander in de vorm van mij, door uw kennis. U zult de reis met mij maken, door de verbintenis van janotelepathie. Ik voel u heel sterk. Onze strijd zal meteen aanvangen. Rust nu wat uit oude man, ik roep u aan als ik u nodig heb.”

8acb9fb112161d95d593675266c709d2_medium.

“Dank u wel meesteres. Neemt u van mij de Dragon van Xena aan, hij zal een sleutel zijn op uw reis.”

Ik stijg op en overzie de resten van de stad.
Xentas zijn woede heeft hij hier gebotvierd op een vreselijk wrede manier. Menselijke skeletten prijken op de punten van de bijna vergane tempelpunten. De oude man moest hebben geweten van de komende aanval. Zijn onderaards onderkomen verraadt een grote voorbereiding. Een wijze man!

Xentas, de meest gevreesde gedaante ooit, zou niet verslagen kunnen worden. Het was enkel wachten op de laatste aanslag. Maar Het Kristal? De kern van zijn macht? Als ik die zou bereiken door langs de Bewakers te komen, dan zouden de mens en mijn volk, de Odan-dan gered en gewroken worden.

829e03664b1f0e0f14508e1e52061684_medium.

Ik, Odyrse, oppermeesteres van het bovenvolk, heb alle gaven van mijn onderdanen.
Zelfs mijn krachten waren nooit sterk genoeg tegen Het Kristal, dat in handen is van Xentas, die in vele vormen zijn wrede lusten had getoond. Zijn Bewakers hadden al talloze dappere krijgers weggeblazen; verorberd of hen tot stof doen verpulveren. Niemand waagde zich meer op het eiland Xena, waar zijn verblijf érgens moest zijn. Het was zoeken naar een geur, schaduw in het donker, om dan geheel verrast te worden door één van zijn verzwelgende krachten, in de vorm van zijn Bewakers.
 

Ik voel de aarde onder mijn voeten.
Mijn eerste schreden op Xena en ik ben op mijn hoede. Elk geluid filter ik, op zoek naar tekenen van gevaar. Het gevaar zal mij leiden naar mijn doel; daarvan ben ik overtuigd. Een knisperend takje trekt mijn aandacht. Het geluid komt van achter, doch, ik draai mij niet om. Elk gevaar zal zich ontpoppen tot een aanval en Xenas kijkt elke prooi in de ogen aan. Mijn kracht zal schuilen in koelbloedigheid en beheersing. Weer hoor ik een ondefinieerbaar geluid en het komt dichterbij. Ik pak het laatste deel van het paarse kristal uit mijn buidel en door de weerspiegeling in het groene glas kijk ik naar de veroorzaker van het geluid. Het lijkt een kleine, onschuldige draak maar ik ben voorzichtig.

f685cdcc6e6e8ceba800a0e7d9d707f2.jpg

“Ik ben Odyrse, oppermeesteres van Odan-dan. Spreek, wie bent u?”
Een zwaar, onverwacht gegrom klinkt uit het belachelijk kleine bekje. Een tongetje glinstert en een geur van zwaveldamp bereikt mijn neus. “Ha ha.. onbetekende vrouw, waarom waagt u zich in het rijk ver Xenas? Wilt u sterven? Zegt u maar hoe u wenst, ik ben mild vandaag… haha! Zal ik uw bloed drinken en uitspuwen boven de Huchri-vulkaan? Is dat uw wens?”

“Ik ben hier niet gekomen om te sterven, Bewaker, ik ben hier voor Het Kristal en ik zal het veroveren!” Een luid gebulder zet de aarde in beweging. Het hele eiland is gealarmeerd, besef ik. Mijn aankomst is geen geheim meer, maar ik weet dat zij ook nieuwsgierig zullen zijn waarom ik denk de krachten te bezitten om te overwinnen. Xenas is altijd op zoek geweest naar grotere krachten, een nieuwe uitdaging in zijn wereld. Ik weet dat mij iets afschuwelijks staat te wachten en ik maak verbinding via janotelepathie met de oude man. ‘Uw draak is een sleutel’, hoor ik hem zeggen.

Een reusachtige schaduw overlapt het gebied waar ik sta en ik weet wat me te doen staat. Ik draai mij om en kijk recht in de ogen van mijn vijand.

706fda632978bfcea274feb626de84a9.jpgc73e1f2ec0b1a6a441a3b2d3cc5466fe_medium.

Even voel ik mijn krachten afnemen.
De Bronzen draak steekt in mijn bezwete hand. Ik neem de Odan-dan vechthouding aan. Het verrast de enorm gegroeide draak en in dat moment van zijn verslapping voel ik mijn kracht toenemen. In een flits laat ik de staart van Het Brons in het oog van de draak belanden. Een ijselijke gil verstomt alle geluid op het eiland. Verbeten van de pijn kronkelt de draak in de aarde. Zijn staart zwiept rakelings langs mij heen en ploft met een oorverdovend geluid neer op de aarde.

“Vertel mij, Bewaker van Het Kristal: wil je sterven? Of wil je met mij de macht over Het Kristal overnemen? Je kracht zal ik belonen; je leven zal zoveel aangenamer worden. Wens je echt onder de onderdrukking verder te leven, of wens je een echt leven? Zeg het me!”

Een schreeuwende pijn en een laatste teken naar verweer dreigt…
“Ik zal uw dienaar zijn! Haal die verraderlijke magische draak uit mijn oog, zo wil ik niet sterven!”

“Ik noem je Dra-dan. Nu ben je van mij! Breng mij naar Het Kristal!”

Mijn hart klopt hevig maar geen wezen zal ik dat ooit tonen. Mijn missie is zoveel belangrijker dan mijn leven. Zonder mijn volk zal mijn bestaan ook geen zin meer hebben. Ik ben standvastig en sterk. Met een snelle handeling verwijder ik de draak uit het oog van mijn nieuwe metgezel. Mijn geneeskrachtig kruid, uit de gouden bron van Plytis laat de wond meteen dichtschroeien. Een diepe buiging van de draak toont zijn respect en ik duw zijn scherpe rugmanen opzij om plaats te nemen tussen zijn krachtige vleugels.

“Leid mij!”

37133b9820eb157d3e9a378e6356b028.jpg

Met een ongelooflijke snelheid nemen wij plaats in het luchtruim. Het eiland heeft de vorm van een ster en ik zie vele verschillende kleurenschakeringen, van diep paars tot een fel neon verlichte kern. Zoals verwacht brengt de draak mij naar de rand van het neon en daar landt hij voorzichtig, al moet ik zeggen dat een kudde olifanten het zachter had gekund.  Xentas zal niet verrast zijn!

“U heeft met mij drie Bewakers overgeslagen, die u anders op uw pad had tegen gekomen. Niemand is zover gekomen als u, meesteres, maar verder kan ik u niet brengen. De bloemen rond Het Kristal zijn drie meter hoog en zij schieten Yta-gedrenkte pijlen; dit zou subiet mijn dood worden.”

“Je hebt je dienst bewezen Dra-dan, maar toch wil ik je bij me blijven hebben. Maak jezelf klein en reis met mij verder in mijn buidel.”

De draak buigt uit respect en verkleint zienderogen. Als een lief moppie springt hij in de buidel.
“Kom kleintje, we gaan verder. Kun je me nog een advies geven over de route?”

“Meesteres, helaas, ik ben hier zelf nooit geweest. U weet dat onze heerser in meerdere gedaantes verschijnt? Want ook daar kan ik u verder niets over vertellen. Er schijnt een spreuk te zijn om de poort tot de kern te openen maar dit heb ik van horen zeggen, en draken zeggen zoveel weet u…” - - - Nooit eerder voelde de draak zich zo klein en nooit eerder was hij zich ervan bewust dat hij wel behoorlijk domme taal kon uitslaan, dus hij hield zijn bek maar tot hem iets werd gevraagd door zijn meesteres. -

Een lange tocht door een jungle van vreemdsoortige kristalplanten ligt in het verschiet. Het geheel ziet eruit als een doolhof dat wellicht aan verschillende kanten doodloopt.

Ik luister naar de oude man en ik hoor: ‘volg de gele lijnen aan de linker kant, zo zijn de geschriften uit de voorspellingen van de Oudsten der Plytis.’
Gele lijnen? Hier zijn helemaal geen gele lijnen, ook al zoek ik tot onder de aarde waar ik op loop. ‘Gebruik de sleutel.’ Ik pak mijn paarse Kristal en ik laat het schijnen op de schitterende omgeving. Door de weerkaatsing veranderen de kleuren en nu zie ik een gele glans, die tot ver in het vallei reikt.

Na twee Xena-uren voel ik dat we niet meer alleen zijn. “Dra-dan, we worden gadegeslagen, houd je stil in de buidel. Houd de Bronzen draak vast, dan zul je veilig zijn.”

Ik ben nog niet uitgesproken of een aantrekkelijke gedaante verspert mij de weg.

12867511239677d43e925cb12a511567_medium.

Herken ik hem? Bij Odan-dan!
Hij lijkt sprekend op mijn toegewezen tweede helft! Hoe is het mogelijk dat ik mijn beloofde hier aantref? Wat een geweldig – “pssst.. meesteres, verschillende gedaantes, weet u nog? Xentas is machtig en hij kent u en uw krachten… sssst.” Het kleine kopje van Dra-dan dook nog iets verder weg de buidel in.

Ik voel mij licht worden in mijn hoofd. Is het mogelijk dat hij zich kan vervormen tot hem? Uitgesproken HIJ, die mijn hart juist laat kloppen, op momenten dat ik niet meer kan ademen en ik bijna sterf van genot?

Een felblauwe bliksemschicht verraadt zijn identiteit: mijn geliefde had ze altijd in het roze. Foutje Xentas!
Ik pak mijn paarse Kristal terwijl ik geen idee heb wat ik ermee wil. De oude stem hoor ik in mijn hoofd en ik laat mij leiden. Ik richt het Kristal op zijn bliksemschicht en de mooie gedaante blijft verstijfd staan. De bliksem maakt contact met het Kristal en zijn handen schijnen te verbranden. Even bedenk ik mij dat een moment in de armen van dit schepsel wel had gemogen... De gedaante vertoont een intens verscheurend beeld: als een weerwolf in de volle maneschijn. Zijn huid scheurt open en daaronder…

51d0f3821193902cccb24dd6b7dfa217_medium.

Een fel licht laat de stad zien die ik zelf nooit had kunnen ontdekken.
Boven hem is geen hemel meer, het is open en reikt naar een oneindige hoogte. Even lijkt het erop dat ik hem verslagen heb maar dan verandert de ‘engelachtige gedaante’ in een afschuwelijke demon.

‘YRHA DUH CRYTOM YRHA-EL-VERDOEMD GIJ DEMON’ hoor ik in mijn hoofd.

Ik herhaal de spreuk die de oude man mij blijft inprenten.

YRHA-HA DUH CRYTOM YRHA-EL-VERDOEMD GIJ DEMON! YRHA-HA DUH CRYTOM YRHA-EL-VERDOEMD GIJ DEMON! Het paarse Kristal blijf ik op hem richten terwijl ik hem teister met de vloek. De wind trekt aan en de lucht wordt paars. Mijn Kristal gaat heet aanvoelen tot ik het bijna niet meer vast kan houden. Loslaten is ook geen optie meer want het Kristal heeft zich al snel ingevreten in het vlees van mijn handpalmen.

YRHA-HA DUH CRYTOM YRHA-EL-VERDOEMD GIJ DEMON!
Een verwoestende orkaan vaagt de stad weg en de gedaante wordt opgezogen door een ronddraaiende krater die zich onder hem vormt. Mijn huid schroeit in de vlijmscherpe wind en toch houd ik mij staande in mijn strijd…

Opeens is het stil.

Zo enorm dood stil…

Overal vallen resten van wat ooit was, in een dichte mist van paarse dampen. Wat ik dan zie…
“Kan ik al kijken?” hoor ik een bange draak zeggen…

3938511a587f222c37303c595a235b80.jpg

Ik loop naar het gigantische Kristal en iets trekt mij naar een opening. Mijn verbazing maakt plaats voor een verlangen. Ik voel mij krachtiger dan ooit en mijn vastberaden benen leiden mij naar de juiste plek. De hete aarde deert mijn voeten niet en overal waar ik loop verschijnen prachtig, doorschijnende bloemen.

Mijn paarse Kristal past precies.

 

In mijn oor hoor ik de zuchten van een dankbare oude man.
‘Missie volbracht, meesteres!’

De opbouw van onze toekomst kan beginnen!

a97fa1d3381ed547e9a312ac51b44398_medium.

 

Reacties (37) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een mooi verhaal, goed opgebouwd. Je hebt er echt wel oog voor om een fantasy verhaal te schrijven.
Toch nog een paar punten: Je begint in de derde persoon. De wijze man die de heldin oproept om daarna verder te gaan in de eerste persoon. Voor mij komt dat verwarrend over.
Ten tweede begin je in een wat - ja hoe noem je dat ... verhevener stijl van schrijven, meer episch om later in het verhaal in je eigen vlotte ironische stijl terug te vallen.

Verder gewoon een leuk verhaal met draken. Wat kan er nou mis zijn met fantasy waar een draak(je) in voorkomt? Petje af dus
Dank je wel voor je goed onderbouwde reactie.
Ja, ik ga na het begin over naar haar. In het begin is geen 'ik-persoon' gebruikt dus ik vond het wel passend.
De lezer bepaalt... dank je voor de les. ;)
Het is een leuk en spannend verhaal. Vond het leuk gelezen te hebben :-)
Dank je wel Rosieta.
Ok, ik begin te begrijpen wat men in de opdracht bedoeld met fantasy. Wow, knap gedaan.
Dank je wel Babbelaarstermetdiepgang. Ja, het is een heel apart genre hè?
Gelezen.
Gelezen!
Heerlijke fantasy.
Ik zit tot nu toe met dezelfde titel maar dan zonder verhaal :)
Correctie (twee uur later). Er staan inmiddels wat woorden (kriskras) op papier. Dat heb ik nou altijd; word ik overvallen vlak voordat ik in bed wil stappen. Herkenbaar? :)
Nu zit ik ook al tegen mezelf te praten. Wie ik? Ja jij! Goed, zijn we daar over uit. Welterusten.
Haha!
Een schizofreen in een fantasy.. kan heel goed uitpakken, dunkt me zo.
Ik ben benieuwd!
Dank jullie wel voor de reacties natuursmurf :)
Ik ben dan ook een draak van een tweeling ;)
We smurfen door.
Wow! wat 'n prachtig verhaal. je eerste!? Wel, ik heb veel fantasie, maar kan het je niet na doen. (Mijn fantasie is ook echt meer voor kinderen.)
Geen kritiek. Gewoon helemaal TOP! Dikke duim! (Y)
Zo, daar kan ik de dag wel mee door :-))
Dank je wel voor je heerlijke reactie!