Valentijnsdag 14 februari – Een besmette dag

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Friday 14 February 13:10

Valentijnsdag, 14 februari en ik, het gaat niet samen. Voor mij is het een besmette dag, een dag met verdrietige herinneringen. Maar vandaag gaat de knop om, omdat ik het wil.

 

My funny Valentine

 

2d61fefc0b59ea2ff0a5ab260bf8ad9d.jpg

Een speciale dag vol romantiek

Ik heb ze wel eens gehad. Mysterieuze kaartjes en briefjes met gedichten van onbekende meisjes en vrouwen. Veelbelovend en verleidelijk, openhartig of met verborgen boodschappen. Niet alleen op Valentijnsdag.
Een mooi kaartje met Kerstmis van een zekere N. Een hele andere ‘N’ dan ik kende en met wie ik een stormachtige relatie van twee jaar achter de rug had. Een compleet ander handschrift en andere woorden dan zij zou gebruiken. Het duurde negen maanden voordat ik wist wie deze N was. Die avond bij haar thuis, toen ze me op een ongelooflijk doorzichtige manier zat te verleiden en op te hitsen. Ik was wel in de stemming en het duurde zeker een jaar voordat we afscheid namen.
Een heel familiair en lief geschreven kaartje van een meisje met Valentijnsdag. Mijn “lijstervrouwtje.” Tot op de dag van vandaag heb ik geen flauw idee van wie het afkomstig is. De hints heb ik blijkbaar niet opgepikt. Ik heb alleen vage vermoedens.
Het zou bij me moeten passen, Valentijnsdag. De romantiek, de verleiding, het gemaskerde flirten, de speelse dans tussen man en vrouw. Maar het is niet zo. Valentijnsdag is voor mij jarenlang een Dag van Verlies geweest. Een besmette dag.

78bb0a6abd1fd9927541be16cc61f66f.jpg

14 februari 1992

We komen onafhankelijk van elkaar binnen in een donkere kroeg. Ik herken hem vaag, ik heb hem wel eens op de gang gezien, als hij onder de douche vandaan kwam. Beiden hebben we hier een mysterieuze Valentijnsafspraak. Als we elkaar zien, weten we hoe de vork in de steel zit en lachen we om de manier waarop wij er in zijn gestonken.
Een week daarvoor vond ik een uiterst verleidelijke uitnodiging bij mijn post. Een brief met een boodschap die je onmogelijk onberoerd laat. Mijn fantasie wordt geprikkeld en de onverbeterlijke flirt in mij ook. De brief blijft in mijn hoofd rondspoken, geen gruwelijk spook in een stinkend vies laken, maar een zacht en verleidelijk spookje in negligé. Ik vertel het mijn vriendin. Laat ik haar maar D. noemen. Ze reageert met speelse ogen. Ik moet er maar naar toe, spoort ze me aan. Maar ze wil wel alles horen.
En dus zitten we met zijn vieren aan tafel. D’s huisgenote was de schrijfster van mijn brief. D schreef de brief voor haar huisgenote. Bij hen thuis genieten we van een romantisch diner, uiteraard met wijn en kaarslicht. We zijn volledig in de stemming.
Die avond, als onze verhitte lichamen langzaam afkoelen, streelt ze me en vertelt ze dat ze niet meer verliefd is. Onze relatie stopt hier, op Valentijnsnacht. Het voelt als een mes in mijn hart en dan nog even draaien en wrikken. Ik doe geen oog dicht. Het duurt nog ruim een maand voordat onze lichamen zich hebben aangepast aan het geestelijk afscheid. Maar uiteindelijk stopt dat ook. Beide krijgen we nieuwe relaties, maar 14 februari is een dag die sinds die nacht een bijzonder bittere nasmaak heeft. Een dag van verlies en een dag van misplaatste timing.

e527e092a60d64be67c0d6ddf955b24d.jpg

14 februari 2009

Hij kruipt niet-begrijpend en angstig op mijn schoot en klampt zich klauwend aan mij vast. Mijn zoontje van vier weet niet wat hem overkomt, wat er om hem heen gebeurt, maar hij voelt dat het iets heel definitiefs is. Ik sus en troost hem en mijn gezicht laat zien dat het niet erg is. Bijna een jaar daarvoor besloten zijn moeder en ik om uit elkaar te gaan. We blijven tot 14 februari 2009 in één huis wonen, praktisch als we zijn. We hadden ook geen ruzie. Netjes, in harmonie, hebben we alles geregeld. De verkoop van ons huis, een slechtere timing hadden we niet kunnen hebben: de kredietcrisis brak immers uit en de gevolgen zijn tot op de dag van vandaag nog overal te zien en vooral te voelen. We wilden elkaar geen poot uitdraaien. De boedelscheiding regelden we zakelijk, met vooral veel “gunnen”. Wij hadden geen behoefte aan een conflictmodel, hoewel vooral mijn familie en een aantal vrienden ons daarin mee probeerden te trekken. Sommige vrienden zien wij hierdoor niet meer en in mijn familie heb ik het machtswoord uitgesproken. Luid en duidelijk. Toen we de scheidingspapieren binnen kregen, hebben we het zelfs gevierd door uit eten te gaan.
In die tijd leerde ze een nieuwe man kennen in een stad een flink eind verderop. Om alvast een beetje te wennen ging ons zoontje regelmatig een weekend mee. Maar nu, 14 februari 2009, is de scheiding dan ook fysiek definitief. Verhuizers nemen meubilair mee, er wordt hard gewerkt en aan het eind van de dag draag ik mijn kind over. En val in een diep zwart gat.

6de690110fc7c6c25d32f2ec4b4ead49_medium.

In een vechtscheiding kan je je negatieve energie kwijt door “die ander” de schuld te geven. In een harmonieuze scheiding niet. Omdat je voor de andere, veel betere weg hebt gekozen. Maar die energie bruist wel, het vreet, het brandt, het verwondt en verminkt, maar vind geen uitlaatklep. Het zuigt je de afgrond in als je er niet mee om weet te gaan. Dat overkomt mij, drie maanden lang, heel letterlijk. Het is niet het verlies van mijn partner, dat was een beslissing waar wij beiden achterstonden. Het is het verlies van mijn kind, een deel van mij, waarvan ik de diepe impact niet kon voorvoelen. Alsof een van je ledematen onder luid gejoel van de verzamelde goegemeente er af wordt gerukt, zoals in de Middeleeuwen gebruikelijk was. Alleen, in mijn geval overleef ik het en wordt de snerpende pijn langzaamaan tot een doffe fantoompijn. Langzaamaan, een proces dat maanden, jaren in beslag neemt. Het went, maar eigenlijk ook niet. En dat laatste voelt goed. Uiteindelijk wel. Het is ook de tijd waarin ik voor het eerst sinds mijn tienertijd de behoefte voel om van me af te schrijven. Vandaag is het exact vijf jaar geleden dat 14 februari voor mij de Dag van Verlies werd. Net zoals in 1992, maar nu veel dieper, veel wezenlijker.

4d3de8aa3b12ce18f33110174119f253.jpg

14 februari 2014

Ik heb het zien aankomen, ik heb er over gelezen, gesproken, gechat en vooral veel gelachen. Vandaag word ik online geconfronteerd met zoete gedichten, verleidelijke gedichten en gedichten die me tot in het diepst van mijn ziel raken. De verleidelijk flirterige dans tussen man en vrouw. De herinneringen aan vervlogen liefde en romantiek, de hoop op nieuwe, ooit. De post is nog niet geweest, maar ik maak mezelf geen illusies.
En ik neem een besluit. Vandaag doe ik misschien weer mee in het spel. Vandaag ga ik genieten van hen die genieten. Vanaf vandaag noem ik 14 februari niet meer de Dag van Verlies, maar de Dag van Verlies van Verlies. Ik genees de besmetting. Het is een eerste stap. En de volgende stap, die komt er wel!

6c50930aa99d31166ea0f4c606f5f06a_medium.

 

Reacties (27) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bedoelde ook ik 'HEB' een echtscheiding ...
Een verhaal dat even blijft hangen, Gildor
Je legde al een hele weg af en ik kan je min of meer begrijpen. Ook ik ben een echtscheiding achter de rug .. eentje die geen vechtscheiding was. Het grote verschil was dat mijn kinderen volwassenen waren.
Maar als ouder wil je dit je kinderen liever besparen ...
Nu jij 'de Dag van Verlies van Verlies' achter je hebt, wens ik jou een betere toekomst toe ...één vol geluk en levensvreugde.
Mooi en verzorgd geschreven
De zin: "Het went, maar eigenlijk ook niet. En dat laatste voelt goed", vind ik een prachtige zin, het zal ook niet wennen, want dan zou je het niet meer voelen, ja, als hij volwassen is, dán gaat het anders voelen, dan kijken jullie samen terug op zijn mooie jeugd...
Over Valentijnsdag 2014..., mooi dat je het verlies van het verlies nu kunt vieren, want er zullen nog vele Valentijnsdagen volgen...
Jij snapt het helemaal! :-)
Had ik ook wel verwacht!
Over ± 9 jaar komt jouw zoon je opzoeken op Valentijnsdag met zijn nieuwste verovering... :-)
Lijkt me heel....grappig. Ik wil er nu nog even niet aan denken. :-)
Je hebt je gevoelens mooi beschreven, goed om het toch los te laten. Er komen betere tijden! Sterkte vandaag (en de volgende dagen)....
Dank je, Pieter! Sterkte is niet nodig. Die betere tijden, die komen wel.
Ik hoop het beste voor jou.,
Dank je, Mippel. Komt helemaal goed.
Valentijnsdag... Voor mij eigenlijk een dag als alle andere. Natuurlijk, je krijgt vaak iets anoniems waar je dan dagen, weken over na loopt te denken en waar je soms nooit achter komt. Maar op andere dagen van het jaar kun je net zo goed zoiets krijgen.
Ergens in mijn achterhoofd hing al dat Valentijnsdag niet jouw dag was. Nu herinnerde ik het me weer. Inderdaad ontroerend geschreven. Verlies, verdriet, maar toch sluit je af met hoop. Eigenlijk zelfs met een zeker weten. En ik geef je gelijk. Want die volgende stap, die komt er echt!
Dank je voor je erg liever reactie. Ach, die volgende stap, ik zie het met veel vertrouwen tegemoet.
Verlies ombuigen tot iets moois, kwestie van omdenken. Eigenlijk is het niet eens zo moeilijk, als je het eenmaal hebt gedaan... :-)