Cupido vraagt niets terug

Door Daantjeschrijft gepubliceerd op Thursday 13 February 02:30

Veertien Februari! De dag van de liefde. Hoewel het vanuit de oudheid draait om geheime liefdes, is het al jaren een commerciële dag. Een dag om wat extra tijd te stoppen in je partner. Om die vlam weer even aan te wakkeren. Net zoals ik vandaag heb gedaan.

Je was verrast, toen je de waxinelichtjes zag branden. Op elke traptrede één. Je was verrast door de spoor van rozenblaadjes die je vertelde in welke richting je moest lopen. Je lokkend naar de slaapkamer die gevuld was met de zoete geur van rozen. Je was verrast, toen je op de achtergrond Marvin Gaye's Sexual Healing hoorde draaien. Je was nog verraster, toen ik in een bustier op hoge hakken de slaapkamer in kwam om je hallo te zeggen. 

Even gleed er een twijfelende uitdrukking over je gezicht. Alsof je in paniek leek te raken. Alsof je bang was dat ik je met deze verleidingstactiek een huwelijk in wilde lokken. 

Ik kende je geschiedenis. Ik wist dat je bang was om opnieuw een gebroken hart op te lopen. Dat je bang was dat onze relatie ook stuk zou lopen als we de verbintenis ook officieel aangingen op papier. Het maakte niet uit dat we samen een prachtig kindje hadden gekregen. Een kindje die deze nacht bij je moeder zou doorbrengen, zodat we deze avond, deze nacht voor onszelf hadden.

Voorzichtig manouvreerde ik mezelf in een positie zodat het kaarslicht mijn huid voordelig deed uitkomen. Een gouden gloed toverde over heel mijn lichaam. Mijn motivatie voor deze avond vol romantiek was niet om je het huwelijk in te lokken. Niet om je te overtuigen van een verbintenis op papier. 

Sinds de kleine geboren was had ik je er soms bij in laten schieten. Al mijn energie en tijd ging naar onze prachtige zoontje, maar toch bleef je geduldig wachten. Nooit hoorde ik je klagen, zoals de mannen van mijn vriendinnen. Als ik geen zin had om er mooi uit te zien vond je het prima. Je deed niet moeilijk en nam het gewoon zoals het kwam.

Deze avond had ik voor jou gereserveerd, om jou te laten weten hoeveel ik van je hou. Dat jij de man bent met wie ik oud wil worden. Dat jij mijn partner bent.

Soepel, zachtjes met mijn heupen wiegend, loop ik naar je toe. Je ogen worden groot. Zonder iets te zeggen begin ik je te kussen. Je doet mee. Ik voel hoe je handen mijn lichaam strelen. Nog steeds, na al die tijd dat we samen zijn, begint mijn huid te tintelen op de plaatsen waar je mij aanraakt. 

'Ga in bad, schatje. Neem de tijd,' fluister ik tegen je lippen. 'En kom daarna naar beneden.'

Dat ik van de badkamer en de woonkamer een al even romantische setting hebt gemaakt weet je niet. Ook weet je niet dat ik het bad al voor je heb laten vollopen en dat daar een kaart op je ligt te wachten waarin ik mijn hart helemaal voor je bloot leg.

Ik hoor je drie kwartier later naar beneden komen. Precies op tijd. Speciaal voor deze avond heb ik een driegangen menu gekookt. Drie gerechten die jij het lekkerst vind. 

Behendig zet ik het eerste gang op tafel. Je kijkt me aan. Verwonderd, alsof ik het mooiste wezen ben dat je ooit hebt gezien. Je ogen zijn vochtig. Het kaarslicht verraad dat je gehuild hebt. Zo hou ik het meest van je. Wanneer je durft uit te komen voor je gevoelens. 

Ik neem tegenover je plaats. Nog steeds komt er geen woord over je lippen, maar ik weet dat je dit op prijs stelt. Dat je aangenaam verrast bent. 

'Eet smakelijk schat,' ik hef mijn glas rode wijn op voor een toost.

Dit keer ben je me voor. 'Op ons schat, dat er nog veel van deze avonden mogen zijn.'

Hier zit ik dan. In mijn lingerie voor jou, terwijl we van een romantisch diner bij kaarslicht genieten. Het voelt niet ongemakkelijk. Niet raar. Bij jou voel ik me veilig, op mijn plaats. 

Ik hoef bij jou niet mijn best te doen om die paar kilo's die ik heb overgehouden aan mijn zwangerschap te verbergen. Ik weet nog hoe je mijn lichaam kuste, toen ik je vertelde dat het me onzeker maakte. Hoe je me toefluisterde dat je nu nog meer van lichaam hield, omdat het je je zoontje had geschonken.

Even kijk je me verbaasd aan als ik van tafel opsta en je vraag om weer mee naar boven te gaan. Je vraagt of we niet eerst de rotzooi moeten opruimen, maar ik zeg dat het wel kan wachten tot morgen. Vanavond en vannacht is voor jou. De dagelijkse beslommeringen kunnen wachten tot morgen. 

Ik neem je bij je hand en ga je voor richting de slaapkamer. Langzaam begin ik je te kussen. Het spel om elkaar te verleiden is begonnen. Ik weet wat er komen gaat. Jij weet wat er komen gaat. En beiden weten we dat we ervan zullen genieten...

Even later lig ik met mijn hoofd op je sterke brede mannelijke schouder, terwijl ik met mijn vingers speel met je stugge borstharen. Ik hoor je zuchten. Ik hoor je hart snel kloppen. 

'Schat, de kaart die je heb geschreven,' opnieuw een zucht, alsof je je best doet om de nieuwe lading tranen tegen te houden. 'Het was echt mooi. Je hebt me echt geraakt, schat.'

'Dat weet ik lieverd,' ik druk een kus in je hals en leg me hoofd opnieuw ten ruste. 

Wederom hoor ik je zuchten. Alsof je op zoek bent naar woorden, maar niet weet hoe je ze moet plaatsen. 

'Ik had er geen idee van dat je dit zou doen,' mompel je. 'Ik heb niets voor jou gedaan.'

Langzaam, nog steeds loom van ons liefdesspel, kom ik overeind. Steunend op mijn elleboog kijk ik je aan. 

'Ik heb dit gedaan, omdat ik dit voor je wilde doen schat,' ik kijk je strak aan in die mooie bruine ogen van jou. 'Omdat ik van je hou.'

Even vraag je me opzij te gaan. Ik hoor je rommelen in het laatje van je nachtkastje. Ik probeer mijn nieuwsgierigheid met moeite te bedwingen. Dan zie ik het. 

Het doosje van de juwelier die een paar straten verderop zit. 

'Cupido vraagt nooit iets terug,' stotter ik, al mijn kracht lijkt overboord te zijn. Van de loomheid is plotseling niets meer te bespeuren.

'Hier heeft cupido niets mee te maken. Dit ben ik, de man die ik ben. Ik die de mooiste, meest zorgzame vrouw die er voor hem bestaat vraagt om zijn vrouw te worden,' daar zit je dan op één knie, slechts in een boxershort gehuld. 

Er komt geen woord over mijn lippen. Ik kan alleen maar knikken, terwijl tranen van geluk over mijn tranen biggelen. 

'Even was ik bang dat je roet in het eten zou gooien, toen ik dit alles zag. Dat je mijn plannen om jou ten huwelijk te vragen zou omgooien en dat je mij voor zou zijn,' de opluchting spat van je gezicht af. 'Ik weet het schat, Cupido vraagt nooit iets terug, maar deze man wil maar een ding... Voor mij ben je al mijn vrouw, maar ik wil nu ook dat de buitenwereld het ziet aan je achternaam.'

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.