Gedonder in de glazen

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 12 February 23:20

Ik doe uit alle macht alsof het de normaalste zaak is, gluur schijnbaar rustig vanuit de versleten turkooizen vliegtuigstoel door het kleine venstertje en zucht. Het is goed dat niemand naast me in mijn binnenste de chaotische wanorde ziet, denk ik als de oude machine sterk stijgend door het donker schiet. De motoren gieren vertrouwd, maar in mij is de onrust van de laatste drie hectische dagen bij lange na nog niet geluwd. Zittend aan de raamkant  besef ik,geschokt dat ik over twee mannen heen moet kruipen om het gangpad te bereiken. Symbolisch voor de opstakels in de droom, die er een week geleden nog rooskleurig en veelbelovend uitzag, die abrupt is verstoord. Dit overhaaste vertrek is onbedoeld onderdeel geworden van de ongewisse toekomst die tot voor kort nog zo gunstig verliep. Nu begeef ik me ineens weer op zeer glad ijs...
Ineens lijkt alles, mijn doel en de invulling van het laatste levensstuk, waar ik zo hard naartoe gewerkt heb, aan een zijden draadje te bungelen. Harde feiten om dat vermoeden aan te staven heb ik niet. Oorzaak van de chaos in mij is niet alléén de noodgedwongen verandering van het oorspronkelijke plan en ik zoek voor wat houvast door het raampje naar de verlichte ster van mijn geliefde stad.
Ook deze keer draait het sprookjesachtige beeld enkele malen onder ons weg. Vanaf deze hoogte is de miljoenenstad als een secuur edelgesmede filigrein broche. Flinterdunne lichtdraadjes gestikt door de tulen voile van mijn bruidssluier, die minutieus met fonkelend fragiel twinkelzilverdraad is geborduurd. Mijn lot dat stil gedrapeerd over de omringende bergen ligt. Daar liep ik de eerste keer, waar zoveel angst en onzekerheden zijn overwonnen, waar ik omhoog zwoegde naar Mercato. Daar vloekte ik hartgrondig omdat men mij alweer voor rijk versleet, de zoveelste taxiboy, die me nog niet kende, probeerde mij een oor aan te naaien. Ondanks alles glimlach ik, bijna vertederd. Het lukte die knullen nooit en de medepassagiers lachten hem soms uit omdat ik als oude blanke kennis van zaken had en voet bij stuk hield. "No, ande Birr!"

Ik zal geen oog dicht doen totdat ik op de koude grond van Schiphol sta.
Alleen, want deze keer rekent niemand op mij. Het kan me niet eens veel schelen. De adrenaline zal al die uren door mijn bloed blijven stuwen. Schoksgewijs, bij iedere afzonderlijke overdenking.
Heb ik juist gekozen? Ben ik laf? Krankzinnig verstandig? Had ik in weerwil van alles moedig moeten blijven? Nee. Ik kon niet overzien of en hoe lang ik vast zou zitten zonder in Nederland iets te kunnen onderzoeken. Godallemachtig, zal ik ooit bekomen van de onverwachte wending die in de kanten ster van lichtjes daar beneden ligt vast geweven? 
Instinctief voel ik dat deze keuze voor altijd een deuk in mijn hart zal beuken omdat het nooit zeker zal zijn of we hier goed aan hebben gedaan. Alles was reeds veranderd vanaf het moment dat Pee bij Bole Airport op me af liep! Het waren haar ogen, ze keek te vaak weg!  Het voelt aan als de striemende klap, de natte straffende vaatdoek in mijn kindergezicht. Ik ril van dat verkillende besef en schud het van me af. Aan die waarheid ben ik nog niet  toe en kijk om me heen teneinde me te concentreren op de laatste onvergetelijk heerlijke dagen met mijn vrienden daar beneden. 

De prachtig gebeeldhouwde lieve glimlach van de stewardess komt te hulp. De riemen mogen los. Het is rustig in de Boeing 747. Er is geen plaats meer vrij en gelukkig weet ik dat ik snel terugkom anders zou ik een potje janken. Ondanks de successen denk ik ook erg bezorgd terug aan die laatste weken.

Filmen. 

Men heeft hier van mij als filmregisseuse een te hoge pet op, ben ik bang en ik vrees nog steeds ooit genadeloos af te gaan! Ik heb het hier voor het eerst gedaan, heb in zeer korte tijd veel geleerd, maar ben nog steeds het uitmuntende toonbeeld van de rasechte amateur. In het begin stak zelfs regelmatig de duim of wijsvinger door het beeld en die wazige roze vlek is later niet meer weg te poetsen met Photoshop. Het tweedehands aangeschafte toestelletje is geweldig, kan van alles voor huis- tuin- en keukenspul. Fade in en -out, outdoors, indoors. Landschap en portret, diepte of tegenlicht. Leuk, maar met de knullige pogingen om de CHAD-ET projecten te filmen zal ik geen Gouden Kalveren winnen. Er vliegt voldoende materiaal mee in de handbagage bij de laptop. Sommige stukjes zijn na knip- en plakwerk wel goed genoeg om de website mee aan te kleden. 
“Thadore is een goede vriend en freelance cameraman. Ik ken hem al eeuwen en hij wil jouw filmpjes beoordelen,” kondigde Mattie die middag aan. Het angstzweet brak me uit.
“Volgens Thaddie kunnen we met drie lege filmpjes meer dan voldoende materiaal opnemen, maar die mag je niet bij hem kopen, hoor Dora,” drukte mijn ‘stiefzoon’ me raadselachtig op mijn hart, “want ik weet een veel goedkoper adresje en Thadore wil ook niet dat je er teveel voor betaalt. Hij is niet de eigenaar van de winkel,” doceerde Mattie terwijl we naar de mediawijk in Mercato liepen. Daar knikte de videovakman goedkeurend nadat hij mijn weinig professionele probeersels bekeken had. “Er zijn prima programma’s, miss, om alles perfect te monteren,” zei Taddie en hij noemde legio fantastische mogelijkheden waar ik nog nooit over had gehoord.
“Je neemt muziek en beeld afzonderlijk op en zet het later bij elkaar. Er kan onder uw documentaires- ik moest om dat woord al vreselijk lachen-  prima een voice-over worden gezet,”  bleef hij enthousiast, ervan uitgaand dat ik er verstand van had. Dat je met alle losse filmfragmenten knutselen kunt leek me geweldig, maar het duizelde mij al gauw en me op al die nieuwe ongekende mogelijkheden concentreren, lukte amper.

“Zo’n programma krijg ik voor vertrek echt niet meer onder de knie en bij zo’n dans DVD moet alles op de maat, beweging, muziek en zang moet naadloos passen, precies gelijk lopen.” zeurde ik truttig. Ik hoorde zelf hoe zielig het klonk en de beide jongemannen vonden dat ik me veel te druk maakte.
“Dora, dat is van later zorg, je gaat eerst voldoende filmen,” beweerden ze gelijktijdig en ik legde me erbij neer, ging ervan uit dat er in Nederland vast wel hulp bij in te schakelen is. Zodra we buiten stonden, het was al bijna donker, hoorde ik van Mattie, Thaddie’s oordeel over de filmpjes.
“Hij denkt dat je straks, als je terug bent, voor Ethio TV kunt werken, want je gezichtspunten zijn beslist kunstzinniger, progressiever dan hoe men hier filmt.” Eerst keek ik hem aan of hij een grapje maakte, kreeg de slappe lach want de Ethiopische TV is in mijn verwende Westerse ogen beslist geen serieus criterium. Wat men bij de Nationale TV aan ‘muziekclips’ durft uit te zenden overstijgt zelden dilettantisch amateurisme, maar Mattie porde me in mijn zij. “Dus moeder Dora, maak je niet zo druk, je bent beter dan je denkt.” Ik nam dat met een grote korrel zout maar beloofde om niet moeilijk meer te doen en Mattie te vertrouwen toen we samen weer kilometers de heuvel opliepen naar de 'goedkope audio wijk'.

 

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat zal je in Nederland te wachten staan ?
Eerst nog wat meemijmeren over Ethiopië ...
Ja, want daar kikker je vast van op
Goed geschreven, Weltevree!
Dank je wel
Ik volg!
Ik (sorry voor het woord) vind het eigenlijk wel jammer dat je al teruggaat. Het waren zulke mooie verhalen om te lezen.
Maar ja, je moest terug om......? We lezen het wel.
Tijdens de lang vlucht komen de laatste weken voorbij waar je nog van mee mag genieten en dan... en dan...
Op naar het koude Nederland
Dora, de duizenpoot.:-) Jammer dat niet iedereen dat kan waarderen. Nu komt het uur dr waarheid.
De spanning stijgt, wat gaat er in Nederland gebeuren?