Overleven in Damascus

Door Mike Darren gepubliceerd op Tuesday 11 February 16:55

Hij verschool zich achter een uitgebrande auto.
Hij voelde aan het verkoolde staal, het was koud. De geur van as en stinkend rubber deed hem kokhalzen. Hij hield zijn sjaal voor zijn mond om de geur iets tegen te houden.
Hij spiekte onder de voorkant van de auto door. Aan het einde van de straat zag hij ze staan,  de militairen van president Assad. Ze stonden een sigaret te roken en te praten. Vlak naast hun lag het lichaam van zijn grote broer, net doodgeschoten door de mannen.
Saïd moest zijn tranen bedwingen, vlak voordat de mannen uit de auto sprongen had hij nog boodschappen met hem gedaan. Het regeringsleger had de opstandelingen verjaagd uit zijn geboortedorp. Maar zijn broer ? Hij heette gewoon Bashir ! Hij was geen opstandeling of loyaal aan de oppositie, hij was gewoon zijn broer !
Saïd pakte een steen dat naast zijn voeten lag, hij was zo boos en verdrietig. Snikkend in zijn sjaal kneep hij in de steen. Één van de mannen begon te lachen. Daarna gooide hij zijn sigaret weg, pakte een pistool uit zijn holster en schoot Bashir nog eens twee keer in zijn hoofd. Zijn lichaam trilde toen de kogels zijn schedel binendrongen.
Saïd beet in zijn sjaal, hij kon niet meer helder zien omdat zijn tranen het zicht vertroebelde.
Ze mochten hem niet ontdekken, zijn moeder en zusje hadden het eten wat hij gekocht had veels te hard nodig. Een andere militair bond de benen van Bashir met een touw vast aan de trekhaak van de jeep waarin ze het dorp waren binnengereden. Daarna sprongen de mannen in de auto en reden langzaam weg, het lichaam van zijn broer meegesleept achter de wagen.
Bashir had de trui aan die hij van zijn moeder had gekregen op zoijn verjaardag, nu was het vies en bebloed. De trui schoof over zijn hoofd toen hij over het stenen pad werd meegetrokken. Daarna verdween de jeep nadat het rechtsaf sloeg, in de richting van het dorpsplein.
Langzaam kwam Saïd omhoog en keek schichtig om zich heen. Hij moest haast maken, hij was nu de man in het gezin en moest voor zijn moeder en zusje zorgen. 'Ik kan het best, ik ben tenslotte al bijna acht jaar oud' dacht hij terwijl hij door de straten rende.

~ Overleven in Damascus ~

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
De realiteit voor veel mensen helaas.
Vind het indrukwekkend.