x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Een dialoog die nooit plaats mocht vinden

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Wednesday 22 January 05:56

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Mijn verhaal. Een dialoog, jaren na dato. Geheel verzonnen, maar met wortels verstrengeld in de waarheid. Mijn waarheid, dat dan weer wel.



Was het God die tussen ons in stond?


Ze is ongelooflijk mooi, nog steeds!” De eerste gedachte die in me opkomt. Ik voel dat ik kleur, felrood, tot achter mijn oren. Ik heb er geen controle over. Mijn mond is droog en mijn lippen verkrampen tot een gemaakte grimas, heel anders dan ik zou willen. Doelloos hangen mijn handen langs mijn lichaam. Normaal ben ik me niet echt bewust van al mijn gebaren, maar nu wel, nu het absoluut niet uitkomt. Ik hoop maar dat mijn ogen oprechte verbazing uitstralen en dat mijn blik uitnodigend en vriendelijk genoeg is.
Ik zie haar schrikken. Haar mond is halfopen, haar sterk vergrote ogen zijn op de mijne gefixeerd, op die kleine momenten na dat ik ze heen en weer zie schieten op zoek naar een uitweg, waarvoor het nu te laat is. Langzaam, als in slow motion, zie ik haar gezicht veranderen. Haar mondhoeken krullen op tot een ondeugende glimlach, onwillekeurig. In haar mooie ogen zie ik de warme en licht uitdagende blik terugkeren die ik maar niet kon vergeten. Ze stralen en lachen me een beetje weifelend toe.
Je bent het echt joh, dat is lang geleden!” Haar woorden klinken onwennig en gemaakt.
Wat ontzettend leuk om je weer te zien”, zeg ik met mijn meest warme en innemende stem. Speciaal voor dit moment geoefend, zo lijkt het wel. Omdat ik voelde dat dit moment ooit zou komen. Het heeft effect. Ik zie haar lichaam ontspannen, open worden. Ze staat op haar tenen als ze me twee zoenen geeft, de Franse manier. Haar parfum is goed gekozen, maar roept geen herinneringen op.
Heb je zin om even bij te kletsen? Ik wil wel eens weten wat  je van je leven gemaakt hebt.” Een beetje uitdagend, maar ook oordelend. Zoals ze altijd was.
Als je nog steeds van goede witte wijn of rosé houdt, weet ik wel een mooi terrasje”. Ze lacht haar tanden bloot en geeft me een knipoog. “On y go?”, zeg ik lachend. Haar uitdrukking, die ze in Nîmes heeft opgepikt. Ze proest het uit. Even zijn we weer teruggeworpen in de tijd.

ffacc2b622399d853461bd40df615dca.jpg

We zitten tegenover elkaar, in een ongemakkelijke stilte. Haar ogen dwalen af naar de tafels om ons heen. Veilig. Een ouder echtpaar, met zo'n ouderwetse Big Shopper op hun tafeltje knikt ons vriendelijk toe. Ik schraap mijn keel en mijn blik valt op de ring aan haar ringvinger. Ze voelt het en het ijs is gebroken. Ze tilt haar hand op, bekijkt haar ring en knikt richting mijn hand.
Jij niet?
Nee, niet meer.” Ze trekt haar wenkbrauwen even op alsof ze wil zeggen dat ze mijn verhaal nog wel wil horen. Maar nu niet. Ze pakt haar tasje en haalt er twee foto’s uit.
Mijn dochters…” Twee prachtige tienermeiden stralen me aan. Net zo mooi als hun moeder. Dezelfde oogopslag. De oudste heeft donkerbruine kijkers, de andere olijfgroene ogen. Hartvormige gezichtjes, expressieve volle lippen. En ik voel spijt en verdriet omdat ik niets van mezelf in hun herken.
Prachtmeiden!”, zeg ik met de blik van een kenner. Ik kijk haar recht aan. Mijn ogen worden vochtig. “Dat heb je goed gedaan, meid!
Ook haar ogen zijn nu vochtig. Haar gezicht gloeit warm als ze de foto van mijn zoontje ziet, vijf jaar oud, met zijn onafscheidelijke dino.
Ach, wat een mooi mannetje, zo’n heerlijke krullebol!” Ze kijkt me even guitig aan en zegt dan plagend: “ Maar jij niet meer, hè?” Ik schiet in de lach en neem nog een slok van mijn wijn.
Volgens mij een echte wijsneus”. Ik knik. En dan weer met haar bekende oordeel en lichte spot: “Ook zo’n evolutionist.
Dat stomme woord waar ik zo’n hekel aan heb. Hun jargon, dat op mij even onzinnig overkomt als ‘gravitationist’ voor iemand die zwaartekracht accepteert, of ‘globist’ voor iemand die erkent dat de Aarde rond is. Ik slik het in. Ik ben hier niet om te preken en ook niet om een preek aan te horen. Die tijd ligt achter me.

5076a7f6d877be8eea059076f19ff226_medium.

We halen herinneringen op. Veilige herinneringen. De avond dat we elkaar voor het eerst zagen. Zij op bezoek bij een vriendin, een collega van mij. De avond in de kroeg tegenover ons hotel, toen ik mijn ogen niet van haar af kon houden. Ze had me wel door. Ik was zo makkelijk te lezen. Ze was bloedmooi, had een perfect figuur en de verleidelijke vrouwelijkheid van iemand die twee jaar in Zuid-Frankrijk heeft gewoond. Mijn telefoontje drie dagen later, wat haar verraste. Omdat mijn collega niet mee kon naar het gala, maar opmerkte dat Agnes vast wel zou willen.
Ik was verbaasd dat je meteen ‘ja’ zei”.
Ik had wel zin in een leuk feest”, zegt ze. “Ik vond je erg leuk en je leek me wel betrouwbaar.” Ze grijpt mijn hand en knijpt er even licht in. “En we hebben toch een fantastische avond gehad?
Ik smelt weer even weg bij de gedachte aan toen. Niet aan mijn vrienden, die haar maar een raar type vonden. Het was haar opmerking op de dansvloer. Het moment dat ik als een blok voor haar viel en ik helemaal voor haar wilde zijn.
Je kijkt soms zo treurig, maar je zit zo vol levenslust. Het maakt je heel aantrekkelijk voor mij.” Ze zag in mijn ogen dat ik toen definitief de hare was. In haar ogen zag ik hetzelfde. Mijn triomf had ik toen wel uit kunnen schreeuwen. Ze had in mijn ziel gekeken en de jarenlange strijd herkend en erkend.
Ja, dat hadden we”, zeg ik met een warme zucht. “En het weekend daarop, bij jouw ouders, was voor mij ook heel bijzonder.
Ik herinner me het nog goed, hoe erg je schrok op het strand, toen ik je vertelde wat ik precies geloofde.” Ze zegt het zachtjes, met neergeslagen blik.
Dat klopt, maar dat is niet waar ik aan dacht.” Ze kijkt me vragend aan, een uitnodiging om uit te wijden.
Die warme ontvangst, de gastvrijheid, je ouders, die me meteen lieten voelen hoe welkom ik was.” Ik grinnik even. “Weet je het nog, wat ik tegen je moeder zei, toen ze zich voorstelde?
Ze gooit haar hoofd in haar nek en schatert het uit.
Ja natuurlijk! Dat vergeet ik nooit. Het klonk zo cliché, maar we zagen aan je dat je het écht meende. Dat je écht niet geloofde dat zij mijn moeder was. Ja, daar heb je toen wel punten mee gescoord!” Ik knik en lach voluit mee. Dan wordt haar blik zacht, dromerig en licht zuchtend zegt ze: “En wat mijn moeder die middag daarop deed. Ze stond achter je en sloeg haar armen om je heen. Ze zei dat je zo’n bijzonder lieve vent was. Dat had ze nog nooit gedaan bij een van mijn vriendjes.
Ik weet het nog”, zeg ik, met een lichte brok in mijn keel. Omdat ik op dat moment voelde dat ik thuis was gekomen. Dat alles in mijn leven eindelijk naadloos op zijn plek was gevallen.
En een week later, naar jouw ouders bij Parijs..”, mijmert ze. Maar over Parijs wil ik het nu niet hebben. Ik schud even licht met mijn hoofd en fixeer haar met mijn blik.

1ee9f192e182df3d55a14e469d4c006e.jpg

En toch ging het niet, uiteindelijk.”
Ze kijkt weg. Ze slikt even, neemt een slok en kijkt me dan aan. Haar blik is veranderd. Het warme is weg, haar kille en oordelende kant staart me aan.
Je hebt me zo ontzettend teleurgesteld, die laatste avond.” Toch klinkt het minder hard dan ik had gedacht. Minder hard dan ik zelf voel. Nu ben ik het die even wegkijkt. Het kost me moeite om mijn blik weer op haar te richten. Maar ik doe het toch, omdat het nu gewoon moet.
Je hebt helemaal gelijk. Het is een van de zwartste avonden uit mijn leven en ik schaam me diep. Ik heb er nooit met iemand over gepraat, maar het spijt me enorm. Ik walg van mezelf als ik daaraan terugdenk.” Ik wil het niet, maar de beelden komen terug. Agnes logeerde bij kennissen, na haar vakantie met haar ouders. Ik zou een paar uur langs komen. Maar ik was niet weg te slaan en negeerde alle hints dat het voor mij tijd was om te vertrekken. Het was respectloos naar haar kennissen en puur egoïstisch; ik wilde die avond een uitspraak van haar, maar omdat het maar niet kwam, bleef ik plakken. Om het desnoods te forceren.
Ze aait even over mijn hand. Het lijkt dat ze me eindelijk wil vergeven en me duidelijk wil maken dat ik nu wel erg hard voor mezelf ben. Dat de erkenning genoeg is. Het irriteert me, want ook zij heeft een rol in dat verhaal. Dat zal komen, maar nu nog niet. Nu ga ik nog even door.
En ik heb ook spijt van mijn lelijke opmerking die avond.” Ze kijkt me vragend aan. De herinnering is blijkbaar vervlogen.
Weet je niet meer wat ik zei? Jij vertelde me dat ik niet bij jou paste, omdat ik te lief voor je was. Omdat al je vorige vriendjes diep in hun hart schoften waren en dat je dat bij mij miste.“ Ze knikt.
En dat ik je toen veel sterkte wenste, omdat dat soort mannen in jouw geloofsgemeenschap niet voor horen te komen. Dat jij nog een hele lange zoektocht tegemoet kon zien.” Weer voel ik die boosheid van dat moment. En ik zie haar beschaamd gniffelen.
Het was lelijk wat je zei, maar ergens had je wel gelijk.” Ik zie dat ze zich opgelaten voelt en een uitweg zoekt. “Gelukkig ben ik nu getrouwd met een goede man. Geen schoft. Gewoon een goed persoon.” Ik wil dit thema niet loslaten, maar ik wil ook niet forceren. Niet nog eens. Ik streel haar hand.
Daar ben ik echt heel blij om”. Mijn warmste stem, zonder oordeel, zonder moeite. Ik gun haar deze uitweg, maar neem dan het initiatief weer terug. Mijn gebrek aan schofterigheid was een smoes, daar ben ik van overtuigd. Ik weet wat erachter zat, het besef had ik al weken. De reden werd me pas later duidelijk. Dat bommetje gooi ik ook nog. Maar hoe breng ik dit? Hoe ontfutsel ik haar de waarheid? Niet door te confronteren. Ik probeer het met een ondeugende grijns.
Waar denk je aan? Binnenpretjes? Gooi ze er maar uit!
Die ochtend na het gala, toen je bij me bleef slapen.” Ik zie ondeugende lichtjes in haar ogen verschijnen. “Wat dan precies?”, vraagt ze.

5455da57634eff33ad2a5b30908c0acd_medium.

We waren zo ontzettend verliefd. We konden niet van elkaar afblijven.” Ik zie dat ze geniet van de herinneringen, maar ook dat ze heel alert wordt.
Ja, inderdaad. Hoe lang hebben we toen niet liggen zoenen en vrijen?
Toch zeker een uur of vier.” Ik weet het nog zo goed. De tijd leek stil te staan. Alleen maar eindeloos durende momenten. Zoete momenten, die ik nu nog kan voelen.
Ik vond het heel knap van je dat je zo respectvol bleef.” Ik sluit mijn ogen, niet vanwege een herinnering, maar omdat mijn hart juicht. Want dit is het onderwerp waarover we moeten praten.
Voor mij is dat heel normaal. Jij gaf duidelijk aan waar je grenzen lagen en wat wel en niet mocht. Ik snapte heel goed dat je geloof daar hele strenge regels voor heeft. Ik heb geprobeerd om me daar aan te houden.
En dat is je goed gelukt, daar zul je mij niks negatiefs over horen zeggen, integendeel!
Maar was er toch niet altijd die spanning dat ik te ver zou kunnen gaan of dat ik je zo kon manipuleren dat jij dingen deed die Jehovah niet goed zou keuren? Was ik niet altijd een gevaar voor je?” Ik zeg het heel indringend en ik voel dat ik een gevoelige snaar raak. Ze schrikt even terug, maar schiet meteen in haar koele houding. Het eerste schaakstuk staat op zijn plek.
Ja dat is zo. Eigenlijk viel het me nog heel erg mee van iemand met jouw levensstijl.
Wat bedoel je daarmee precies?
Studenten. Niet gelovig. Voor jullie is het leven een groot feest. Het maakt jullie toch niet uit met wie je het bed deelt?
Heb je enig idee hoe ongelooflijk beledigend het is wat je nu zegt?” Ze verstrakt en zit muisstil. Ik ga verder.
Ik kan het je niet kwalijk nemen. Dit is iets wat ik van meer gelovigen heb gehoord. Een gevaarlijke fictie: het idee dat een niet-gelovige automatisch een hedonist is die er maar op los leeft, zonder moreel kompas. Maar laat ik ook écht honderd procent eerlijk zijn. Ik hield me aan jouw regels, omdat ik je respecteerde, omdat ik tot over mijn oren verliefd was en wist hoe belangrijk ze voor je zijn. Ook al dacht ik er totaal anders over. Dat was niet van belang, mijn visie. Ik wist dat je spijt zou krijgen als je te ver ging en die gedachte, daarvoor verantwoordelijk te zijn, die kan ik niet verdragen. En die overtuiging, die komt uit mij, het heeft geen andere bron dan mijn eigen moreel besef. Maar als je alle seinen op groen had gezet, ik geef het eerlijk toe, weet ik niet of ik toen weerstand had kunnen bieden. Of willen bieden. Dat is nu anders, nu ik je beter begrijp. Vijf jaar Bijbelstudie, daar steek je wel wat van op!” Haar mond valt open van verbazing. En mijn tweede schaakstuk staat op zijn plek.

cd7a6a6f622a6b2b1547c6c2bb7aa988.jpg

Wil je daarmee zeggen dat…”. Ze maakt haar zin niet af, omdat ze ziet dat ik mijn hoofd schud. Haar verheugde blik krijgt iets dofs als ze snapt wat dit betekent.
Nee. Ik heb het geprobeerd, maar ik kan niet gaan waar jullie gaan. Ik ben geen Getuige geworden en dat gaat ook niet gebeuren. Ik deed het in eerste instantie om jou beter te begrijpen, om iets af te sluiten wat jij open had gelaten. Maar ook om een hele foute reden. Ik dacht dat jouw God als een obstakel tussen ons in stond. Ik wilde me blootstellen om te bewijzen dat ik Hem niet nodig had, dat ik sterk genoeg was om de sprookjes van Hem, die ik op dat moment vervloekte, het hoofd te bieden.” Ik zie haar gepijnigde blik, de afschuw die ze voelt bij iedereen die Jehovah vervloekt. Ik wil dit snel wegnemen.
Maar zo denk ik er al heel lang niet meer over. Ik denk dat ik je nu snap. Ik heb gezien hoe diepgeworteld het geloof bij Getuigen is, hoe het alles bepaalt, hoe alles wat jullie doen daarvan doordrongen is. God is geen obstakel, God is letterlijk en figuurlijk met jou verbonden. Er valt niks te schipperen. Onze relatie had maar twee mogelijke uitkomsten: een breuk of een huwelijk. Jij koos voor het eerste, ik was bereid te knokken voor het tweede. Met alles wat daarbij hoort en alles wat ik daarbij moet laten.
Ach kom nou toch”, zegt ze geïrriteerd. “Dat had je toch nooit volgehouden, zo lang op me wachten? Zou jij echt zo lang op een houtje bijten, met jouw wereldse levenservaring?” Ze zegt het zo mooi en eufemistisch, ik kan een kort lachje niet onderdrukken.
Dezelfde wereldse levenservaring die jij ook had, voordat je je liet dopen! We waren allebei geen maagd meer. Al heel lang niet!” Ik zie een beschaamde grimas verschijnen. Een lok haar valt voor haar gezicht. Ik duw het teder aan de kant en zeg zacht: “Wees eerlijk, Agnes, wie van ons twee nam telkens het initiatief? Ik denk vooral aan die ochtend bij mijn ouders in Frankrijk. Bij mij thuis, bij jouw ouders thuis, ’s avonds in het park. Maar vooral toen, in Frankrijk. Was het mijn hand die telkens afdwaalde naar ‘jouw verboden gebieden’, of was het jouw hand die de mijne leidde?
Haar hand gaat voor haar mond en stil sluit ze haar ogen. Schaakmat. En het geeft me geen enkele voldoening. Ze kijkt me aan met ogen waarin ik spijt, boosheid, schaamte, maar ook een ondeugend lichtje zie branden. Een lichtje dat zich een jeugdzonde herinnert waarover ze nu eigenlijk zou kunnen lachen. Ik besluit om me daarop te concentreren. Ik hoef niet alles te vertellen. Ik vind het niet nodig om te zeggen dat mijn moeder een ontzettende hekel aan haar had. Omdat ze het zo goed doorhad, die tweestrijd, die zich uitte in verleidelijk aantrekken en resoluut afstoten, tegelijkertijd. Mijn rechtlijnig denkende moeder die mij in bescherming wilde nemen.

e71042ec04b2083c5d85801aeff9cc5a.jpg

Zal ik nog eens eerlijk zijn?”, zeg ik met een stoute lach. “Ik heb ontzettend genoten van de vrijheid die ik van jou kreeg. Het was heerlijk, zinderend spannend, je bent ook zo ontzettend warmbloedig en lekker! Maar we gingen veel te ver.” Ik zie haar stilletjes lachen, zonder geluid. En ze knikt.
Ik was wel degelijk een gevaar voor jou. Maar het gevaar zat ook deels in jou, misschien wel vooral in jou.” Ze zegt niets en dat zegt me genoeg.
Ik voelde het al tijdens jouw vakantie. Je eerste brief was zinderend, opwindend en vol van belofte. Je laatste was koel en zakelijk. Het laatste telefoongesprek met je moeder, ik herkende niet meer de vrouw die me zo liefdevol had omhelsd.” Een eenzame traan loopt over haar wang en ze streelt mijn hand aan een stuk door. Ze slikt en meer tranen vloeien. Geen krokodillentranen, deze zijn warm en gemeend. Ze bijt op haar onderlip. Ik zie het als een teken dat ik de waarheid aanraak.
Je hoeft het me niet te zeggen, of het van jou zelf uitging, of van anderen.” Ik noem bewust geen namen. De tijd voor beschuldigingen, ook al zijn ze onbedoeld, is voorbij.
Ik snap het ook. Jij en je moeder kozen ervoor om Getuige te worden. Je vader niet. Maar hij was al getrouwd. En wij? Je zou pas met me mogen trouwen als ik volledig tot jouw geloof was gekomen.” Ik zie haar denken aan vijf jaar Bijbelstudie zonder het gewenste resultaat. We lachen allebei.
En daarom moest je wel met me breken. Dat wilde ik horen, die laatste avond samen. De woorden die bij je daden pasten.
We hadden het allebei niet volgehouden. Beter een vroegtijdig einde dan een rampzalige afloop.” Ze zegt het heel resoluut en ik knik mijn instemming.
Toen niet, nee
Nu wel dan?
Het is na jou nog een paar keer gebeurd. Niet met Getuigen, overigens. Relaties waarin ik niet alleen mijn eigen grenzen moest bewaken, maar ook die van mijn partner. En ik heb van ons voorbeeld geleerd. Mijn lichaam kan schreeuwen om het ene, als mijn verstand en gevoel besluiten om het niet te doen, gebeurt het ook niet. Zo sterk ben ik nu wel. Omdat ik het wil. Dat is voor mij de essentie van onbaatzuchtige liefde.
Geloof je het zelf?
Ik heb het mezelf bewezen, meer dan een keer. Wil je de details horen, soms?
Nee, als je het zo stellig kan zeggen, dan geloof ik je.” Ze pakt mijn hand en geeft het een lange tedere zoen.

baf45ae6f978ec5bc962f638a47de3e0_medium.

En God? Haat je Hem nog steeds?
Nee, absoluut niet.
Geloof je dan in Hem?
Nee. Dat niet. Maar ik twijfel regelmatig. Ik wou dat het me lukte, in Hem geloven.
Hij is er. Neem dat alsjeblieft van me aan. Hij is er. Ook voor jou.” Ze zegt het met alle passie, alle warmte en overtuigingskracht die ze heeft. Nu is het mijn beurt om haar hand teder te zoenen.
Alsof er een enorme last van onze schouders valt. De zon breekt door de wolken en we drinken en kletsen nog een uur door. Ongedwongen, gewoon als twee oude bekenden die elkaar jaren niet hebben gezien. Als ze afscheid neemt, wisselen we geen adressen of telefoonnummers uit. Want het is goed zo. We zullen elkaar waarschijnlijk nooit meer zien.
Ik zie haar gestalte in de verte steeds kleiner worden. Ik kijk omhoog, naar de wolken die langs de Domtoren glijden. Ik probeer Hem te zien. Hij stond nooit tussen ons in. Wij waren het zelf. Ik probeer Zijn stem te horen, maar ik hoor niets. Of toch? Is het dan soms mijn verbeelding die het gesprek in mijn hoofd doet ontstaan?
Zij was nooit voor jou bedoeld. Met haar had Ik andere plannen. Met jou ook. Ik liep altijd naast jou. Zelfs toen je de andere kant uitkeek. Vooral toen je de andere kant uitkeek.
Bent U er dan echt? Zal ik ooit tot U komen?
Ik weet het antwoord en Ik ga het je niet vertellen. Jij bent degene die op reis moet en je hebt nog een lange weg te gaan.
Ik kijk nog één keer. Ze is bijna uit mijn zicht verdwenen. Mijn ziel zwaait nog een laatste maal, als afscheid. Het is mijn theatrale en bombastische karakter dat besluit met de zin: “En ik zag dat het goed was.”

4caceaecb164ca9a01a3531976a6aedb.jpg

Een slotopmerking

  • Agnes bestaat echt. Maar in werkelijkheid heet ze anders.
  • Dit verhaal vormt een drieluik met deze twee artikelen:
  1. http://confessions-and-soul-searching.plazilla.com/een-atheaast-heeft-begrip-voor-jehovahaas-getuigen-deel-1
  2. http://confessions-and-soul-searching.plazilla.com/1-een-atheaast-heeft-begrip-voor-jehovahaas-getuigen-deel-2
     

 


 

Reacties (46) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zo, dit is schrijven met een kapitale S. Van het begin tot het eind geloofwaardig, spannend en zeker vol van diepte die niet tussen regels staat, maar perfect gedoseerd op de lijnen van het verhaal. Ik heb ervan genoten en sommige dingen zijn zo raak, midden in de roos. "Schaakmat. En het geeft me geen enkele voldoening. "
Dankjewel! Ik verwachtte dat ik hier aardig op moest zweten maar het verhaal kwam als vanzelf. Waar Doortje's schrijfopdrachten toch niet goed voor waren...!
Persoonlijk vind ik dit een van de stukken waar ik echt trots op mag zijn. Die dialoog heeft zich al zo vaak in mijn hoofd afgespeeld, maar ineens stond het er, precies zoals ik het wilde.
Ik zit hier, verstomd.

Wat een liefde spreekt uit je woorden... Ook woede, maar toch vooral begrip en liefde.

Ik was het vergeten dat het verzonnen was, zo mooi geschreven vond ik het. Je hebt twee kruisende levens beschreven, met de pijn en berusting erna.

Ik vind het een meesterlijke dialoog. Respect.
Dank je wel, Neerpenner!
Het is nu 25 jaar geleden dat ik haar voor het laatst zag, maar ze blijft in mijn hoofd rondspoken. Nu eindelijk op een meer mooie en positieve manier.
Knap gedaan! Ontroerend
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Knap gedaan! Ontroerend
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen en beoordeeld!
Ik kreeg gewoon kippenvel aan het einde van dit prachtige verhaal.