Ontspoord

Door Schweiz gepubliceerd op Saturday 18 January 19:01

'Ik heb je sms aangekregen. Waarom moest ik in hemelsnaam zo snel hierheen komen?'
Niemand antwoordde. De schim voor wie de vraag bedoeld was, bleef onverstoorbaar zitten. Dat ze in de eenentwintigste eeuw leefde en dus net als elke normale mens 'geen tijd heeft' omdat het 'druk, druk, druk' is, maar verbazingwekkend genoeg toch nog 'een gaatje heeft gevonden', maakte weinig indruk op de schim. Uit angst dat ze weer weg zou gaan, gaf hij het meisje een antwoord waar ze eigenlijk niets verder mee ging zijn, maar het toch als een bevrediging van haar nieuwsgierigheid zou aanschouwen.
'Dat zul je nog wel ondervinden,' zei de jongen.

Het meisje glimlachte, niet alleen vanwege voornoemde reden, maar ook omdat het antwoord haar vermoeden bevestigde: hij was anders.

Mysterieus.
Raadselachtig.
Donker.

Aangezien zij dat ene meisje was waar iedereen op school wel mee wou zijn, had de jongen niets anders kunnen doen dat 'ja' zeggen toen ze het aan vroeg, met alle fatale gevolgen van dien.

'Het is vandaag een speciale dag,' ging de jongen verder.
Het meisje dacht na. Ze kon niet bedenken wat er zo speciaal zou zijn vandaag.
'O?' was het enige dat ze kon bedenken als antwoord.  
'Ja, vandaag is voor jou een grote dag aangebroken.'
Het meisje stond ondertussen in lichterlaaie van nieuwsgierigheid. Nog steeds kon ze niet bedenken wat er vandaag gebeurd zou moeten zijn. Of wat er zou gaan gebeuren, zoals later zou blijken. 

c63575283916e3493e7661a40255a466_medium.

Het meisje was ondertussen bij de jongen gaan zitten, op de rails. Ze had er spijt van dat ze haar big shopper niet had meegebracht, die zou in elk geval comfortabeler gezeten hebben dan die harde spoorwegrails. Alles beter dan metaal in je reet.
'Ik heb een cadeau voor jou.'
'Omdat het vandaag zo'n speciale dag is?'
'Nee, omgekeerd.'
'Hoe bedoel je?'
'Door het cadeau wordt vandaag zo'n speciale dag.'
'Ik begrijp het niet.'
'Je zult het nog wel ondervinden,' zei de jongen voor de tweede maal die dag. Hij keek in haar olijfgroene ogen. Zij was ideaal.

Mooi. 
Slank.
Breekbaar.

'Ik ga snel je cadeau halen. Je mag je ogen al sluiten: het moet een verrassing zijn.'
Geboeid keek het meisje toe hoe de jongen wegrende. Ook al hield ze niet van verrassingen, toch sloot ze haar ogen. Waarom ze het deed wist ze niet, maar haar buikgevoel vertelde haar dat die jongen te vertrouwen was. Of had ze vanmiddag toch niet zo veel patat moeten eten?

'Steek je handen even uit,' klonk het plots,'dan kan ik je jouw cadeau geven.'
Dat het meisje hem niet had horen terugkomen had haar hartslag aanzienlijk verhoogd. Ze voelde zich plots niet meer op haar gemak, maar liet dat nu juist zijn waarom ze met hem optrok: hij bracht spanning in haar rijkeluisleventje. Ze voelde de jongen iets rond haar pols doen.
'Wat is het? Een armband?'
De jongen lachte. 'Klinkt dat als iets wat ik je zou geven?'
De zenuwen van het meisje verdwenen terug. 'Nee, dat is het inderdaad niet,' grinnikte ze,'maar mag ik nu mijn ogen nu al openen?'
'Jij bent wel ongeduldig, hoor. Heb nog even geduld, het zal snel genoeg gebeuren,' zei de jongen met een toon die het meisje niet kon interpreteren.  
'Je mag je open terug open doen.'

De glimlach die haar ego op haar gezicht getoverd had vanwege al de uitsloverij van de jongen, verdween als sneeuw voor de zon. Aan haar arm prijkte geen armband, maar een ketting. Een ketting waarvan het andere eind onlosmakelijk verbonden was met de spoorlijn waarop zij zaten.
'Wat is dit? Waarom heb je me vastgebonden? Verdomme, man, waarom doe je dit?'
'Altijd zo veel vragen. Je moet gewoon je lot ondergaan, meer hoef je niet doen. Verder hoef je niet na te denken.'

Verbazing maakte plaats voor woede. Na een hoop geraaskal, dat ik u besparen zal, mondde de achtbaan van emoties die het meisje onderging uit in verdriet.

'Waarom ik? Waarom toch ik?' vroeg het meisje zich af, terwijl ze vermeed te verdrinken in haar eigen tranen.
'Ongelooflijk. Nog steeds denken dat alles om jou draait. Dat doet het niet, weet je.'
'Waarom zit ík hier dan? En niet iemand anders?'
'Jij bent de enige die stom genoeg was om op mijn sms in te gaan.'

Het meisje werd stil. Ze besloot het anders aan te pakken: 'En je vader? Wat zal hij hier van zeggen?'
De jongen barstte in lachen uit.
'Mijn vader is een sukkel, een loser. Hij is lucht. Hij is een schande voor de naam Benedetti. Mijn oom is echter helemaal anders dan zijn broer. Hij is een winnaar, zijn naam is dan ook niet voor niets Victor. Hij is mijn grote voorbeeld.'
'Doe het dan voor hem. Ik zal hier niets over zeggen, maar laat me toch gaan, alsjeblieft,' probeerde het meisje.
'Ik doe dit ook voor hem. En hij zal trots op me zijn … als jij sterft, tenminste.'
Het meisje barstte opnieuw in snikken uit. Ook al was ze de koningin van de krokodillentranen, deze waren duidelijk echt.
'Geen nood. De trein komt al over een paar minuten.'

Geboeid keek het meisje toe hoe de jongen voor de tweede keer wegrende. Ook al hield ze niet van verrassingen, toch sloot ze haar ogen. Waarom ze het deed wist ze niet, maar haar buikgevoel vertelde haar dat sterven met de ogen dicht minder pijnlijk zou zijn. Dan hoef je tenminste de dood niet in de ogen te kijken. Of te zien hoe haar botten verpletterd worden door een trein, in haar geval.

Het spoor begon te trillen.
Een traan rolde over haar wang.
Even later zou een trein hetzelfde doen.

Reacties (34) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Brrr... Eng verhaal, maar met verve gebracht!
Brrr... Eng verhaal, maar met verve gebracht!
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen.
Gelezen.
Wat heb je hier weer een staaltje van je schrijverskunst neergezet!
Het was wel een beetje griezelig .. eng, benauwend ..
Die laatste zinnen zijn werkelijk een prachtig slot!
Superduim!