In Dokkum staat een kleren ziekenhuis ( verhaal )

Door Berna gepubliceerd op Monday 16 December 15:57

Precies veertig jaar geleden is het nu. Het moment dat ik naar voren wilde hollen, maar als verstijfd op een plek zat waar ik helemaal niet wilde zijn.

Ik keek schichtig om mij heen en ik voelde een sijpelend zout straaltje mijn mond inlopen en keek snel weer naar voren, waar ‘’het’’ zich afspeelde en ik balde mijn vuisten.

Stiekem bracht ik een klef papieren zakdoekje naar mijn ogen, maar de tranen waren niet te stelpen. Laat maar gaan dacht ik.

Mijn zwager zat er als een geknakte bloem bij. Wat zou er door zijn hoofd gaan? Wel een zoontje, maar geen vrouw meer om samen hun kindje op te voeden.

De pijn van anderen voelde wurgend aan.

Zelfs de gedachtegangen die anderen op dat moment hadden, nam ik als een spons in mij op en deze voelde loodzwaar aan.

Ik was in staat om mijn schreeuw binnen te houden, terwijl ik van binnen schreeuwde, 'Jullie hebben haar vermoord, jullie hadden haar gelijk naar Groningen door moeten sturen, vanwege de niervergiftiging, maar nog een nachtje wachten hè, stelletje klootzakken' en ik voelde mij op het puntje van de ijskoude stoel naar voren glijden. Alsof ik in de starthouding zat om naar voren te rennen om de kist tegen te houden. Zij mag niet verdwijnen, ik laat haar niet gaan!

Een stem in mij, of was het de stem van mijn opvoeders, dwong mij om tegen de rugleuning te gaan zitten en ik moest mij koest houden.

Stel je toch eens voor dat ik hen voor schut zou zetten? Dat zouden ze mij nimmer meer vergeven.

91051d71ad09f5deb0674f122c0fe05d.jpg

Hun allerliefste kind was immers overleden en nu hadden ze niemand meer? En wij dan, de andere zes kinderen waar nooit naar omgekeken was? Wat en wie waren wij dan?

Huilend onderging ik de plechtigheid. Mijn snikken smorend achter mijn hand.

Mooie woorden werd er over haar gesproken. Zij was zo’n goede kracht geweest voor de gehandicapte kinderen waar zij jaren gewerkt had. Ze hadden het haar zo gegund om haar eerste kindje vast te mogen houden, maar het noodlot had toeslagen. Als een mokerslag was het bij een ieder binnengekomen.

Ze is vermoord in dat klerenziekenhuis wilde ik nu echt schreeuwen. Maar de woorden bleven wederom in mijn strot hangen. Je beheersen hè, dat had ik immers in mijn 19 jaren geleerd.

Het moment dat de kist weggleed achter het gordijn, voelde als een ijzeren hand rondom mijn keel aan en ik hapte naar adem. Mijn strot voelde als leer aan en het bemoeilijkte het slikken.

Allerlei ongesproken woorden vlogen de ruimte in.

Met een uitdrukkingsloos gezicht, liet ik alles gelaten toe.

Mijn zus gleed voorgoed uit mijn leven en nam een stukje van mijzelf mee, zodat ik nooit meer dezelfde zou zijn.

Els is 24 jaar geworden en is a.s. donderdag 19 december 2013, veertig jaar geleden overleden, na een grove inschattingsfout in het ziekenhuis te Dokkum.

Reacties (30) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen.
Gelezen.
Pfew, eentje om na te denken en mee te verwerken.
Pfew, eentje om na te denken en mee te verwerken.
Gelezen.