Een emotioneel drankgelag. Een wijntje drinken met je overleden hartsvriendin (Verhaal)

Door Lucifall gepubliceerd op Saturday 14 December 14:22

Ze is er!
Een geluid doet me opspringen. “Ze is er!”
Wieltjes van een koffer klinken over de straatstenen voor ons huis. Ik storm naar beneden de straat op. Een gebruinde Luna kijkt me met haar twinkelende ogen aan. “Joehoeeeee schattie!!” Tranen biggelen over onze wangen als we elkaar weer in de armen sluiten.

Maanden heeft ze op een Grieks eiland gewoond. Zoals gebruikelijk hebben we ongeveer dagelijks contact middels het voor ons heilige internet. Nierproblemen ten gevolge van de diabetes doen haar in het ziekenhuis belanden waardoor terugkeer naar Nederland wel noodzakelijk is. Haar huis is onderverhuurd dus trekt ze tijdelijk bij mij en mijn ex in. Een nare periode van ziekenhuis in en uit volgt. Op den duur verhuist ze terug naar haar eigen stekkie.. Een plek waar ik ook zou komen wonen omdat ik uit een energie-zuigende relatie van 16 jaar lang moest vluchten. Ik besluit het niet te doen daar zij kort erna weer zou verhuizen naar een schattig huisje op een Haarlems Hofje. De weinige ruimte zou ons niet kunnen deren. Wat nou klein! Klein is fijn! Met sommige zaken kunnen 'Free Willies' gewoon dealen. Dat moment, die verhuizing zal voor mij de sprong naar de vrijheid worden..

Half november 2006
Een gesprek van vriendin tot vriendin..
'Lieve schat je moet echt minder gaan drinken.'
'Jij kan ook wel wat minder bubbels consumeren Luus, dus ga jij mij nu niet vertellen wat ik wel en niet kan.'
'Luna, de vorige keer toen je in coma raakte had je ook teveel gedronken. Dat kan niet met diabetes. Je moet nu eenmaal bij de les blijven.. Je moet op tijd suiker innemen als je in een hypo raakt. De kans dat je dat voelt aankomen als je nuchter bent is een stuk groter, toch.. '
'Ík word helemaal gek van dat gezeik van iedereen. Iedereen weet wel wat beter voor mij is, maar niemand weet wat ik voel.'

Een vorig coma heeft geresulteerd in een Tia waardoor zij haar rechterarm niet meer kan gebruiken. Een drama voor een dame die dagelijks gaarne de kwast ter hand nam..

'De volgende keer wil ik niet meer gevonden worden, dan wil ik gewoon gaan.'

Woedend werd ik.. Die vorige keer vonden we een vuilnisbak vol lege wijnpakken. Die vorige keer kwam er iemand langs toen ze al weggezakt was.. Net op tijd had men haar leven kunnen redden.
Ruzie ontstond.. We zouden elkaar niet meer zien of spreken. Ik nam me voor een rustpauze in te lassen en de dag van de verhuizing, 2 december voor haar neus te staan.

d649490418221441c7bb5d48d11b1ced.jpg


 

1 december 2006, de telefoon gaat.
'Hoi San. Ik heb slecht nieuws. Ik sta nu voor Luna haar huis. De politie is binnen. Ze is dood.'
Een oerschreeuw weerklinkt uit het diepste van mijn diepte, spring op en begin met mijn hoofd tegen de deur te beuken. 'Ze is er niet meer, ze is dood en we hadden ruzie.'

Een klap in mijn gezicht van mijn ex haalt me uit deze hysterie. Ik ben compleet door het lint, volkomen uit het lood geslagen, verlamd en niet meer in staat adequaat te reageren. Nu terugkijkend had ik op mijn scooter moeten stappen en erheen moeten gaan. Al was het maar dat er niet alleen maar vreemden rond haar zouden zijn. Al was het maar om haar poes Luna op te halen. Al was het maar om haar zus op te vangen die veel later vanuit de andere kant van het land zou arriveren. Maar ik kon niets meer... niets...

Utopia
Jouw laatste jaren bestaan uit het rondreizen door Europa. We schrijven samen op Open Diary op het account 'Jozef en Maria' in een eigen uit vele dialecten bestaande ontwikkelde taal. We schrijven een verhaal over kindje Jezus en passen de geschiedenis aan naar ons believen. Ons kindje Jezus speelde als kleuter samen met Mohammed. Onze wereld zag er heel anders uit. Ons Utopia... Ons Utopia had een eiland waar wij met alleen maar lieve mensjes en heksjes zouden gaan wonen. Een plek waar wij zouden verkeren als we oud waren. Iedereen kan nog wel wat en samen zouden we elkaar zo aanvullen dat er aan niets gebrek zou zijn... Ja ons Utopia was mooi.. Heel mooi...

Praktisch dagelijks hebben we contact via ICQ of MSN Messenger.
We dromen wel eens weg tijdens deze gesprekken. Stel je toch eens voor dat we zouden kunnen 'beamen', net zoals ze in Star Trek doen. Dan zouden we elkaar even in de oogjes kunnen kijken, even aan kunnen raken... Hoe fijn zou dat zijn...

2 december 2006
De dag dat je zou verhuiza9bfe1a8975f21ec24b2f42a071823a2.jpgen zit ik 's avonds te huilen op de bank. Ik kijk naar de sterrenhemel en verzink in gedachten kijkende naar de steelpan die aan de hemel prijkt. Voor mijn geestesoog zie ik je op een zegewagen door de Zeven Gezusters scheuren. Iedere vezel van mijn lichaam voelt jouw aanwezigheid. Dansend komen jouw kleurrijke woorden bij mij binnen. Tot in iedere cel weerklinkt jouw geluid echter dan echt.
“Sannieeeeeee ik kan beamen nu!”
Een vredig gevoel valt me ten deel. Een intense rust.. Een besef, dieper dan diep..
Die nacht heb ik een droom in kleur. De telefoon gaat en ik neem op.
'Hoi Sannie, met Luna. Ik leef nog hoor, ze hebben weer eens een foute diagnose gesteld.'

3 december 2006
De telefoon gaat. De broer van Luna. Hij vertelt me dat het niet verstandig zou zijn om nog afscheid te nemen van het omhulsel van wat ooit 'onze' mooie Luna was. Vier hele dagen heeft ze overleden in een verwarmd huis gelegen. Een suikerklontje had haar kunnen redden. Samen huilen we...
Snikkend vervolgt hij: 'San, ik heb gedroomd over Luna vannacht.. ik droomde dat ze me belde om te vertellen dat ze nog leefde. Ze zei dat ze weer eens een verkeerde diagnose gesteld hadden in het ziekenhuis.'

We hadden exact hetzelfde gedroomd...


 

Lees vervolg.. Ik stuur een brief aan de zeven Pleiaden..


 

Reacties (34) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Had ik bijna gemist. Ben even stil hier
Had ik bijna gemist. Ben even stil hier
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen en beoordeeld!
Mooi geschreven emoties, bijzonder. raakt erg diep
Mooi geschreven emoties, bijzonder. raakt erg diep
Indringend verhaal