Het plazilla bootje ...zinkt

Door Smosmojef gepubliceerd op Friday 13 December 14:54

   Toen ik hier zowat twee jaar geleden op Plazilla begon te schrijven,had ik een verkeerd beeld van wat plazilla nu eigelijk wel betekende...het was namelijk zo dat ik plazilla gebruikte om de fustratie uit men leven de wereld in te sturen,in de hoop een paar antwoorden te krijgen op vragen waar ik mee zat.Het was vooral zo ik hoopte dat de vragen waar ik mee zat,me duidelijker zouden worden en dit door het sprokkelen van meningen...meningen welke ik wilde vergelijken met het antwoord ik dacht te hebben over de vragen welke me bezig hielden.Nu twee jaar later ben ik tot de concluzie gekomen dat die antwoorden en meningen zijn uitgebleven en dat ik nog steeds zoekende ben naar die zelfde antwoorden waarop blijkbaar niemand wil antwoorden...ik denk trouwen dat de lezer van plazilla opzettelijk deze antwoorden schuldig blijft,omdat men nu eenmaal niet in eigen kaarten wil laten kijken...het is ook men meening dat de stroom van lezers op plazilla te beperkt is om de antwoorden welke ik zocht te verkrijgen,dat de enkeleingen welke dit wel zo kunnen te beperkt is en dat als er dan al eens iemand zou zijn welke die meening wel zou willen delen...deze dan een profiel dient aan te maken vooralleer deze een reactie kan delen op het onderwerp.Nu weet ik niet of deze laatste stelling achter haalt  is..en dit ondat ik wel eens dacht gelezen te hebben,NU OOK MENSEN ZONDER PROFIEL OP PLAZILLA KUNNEN REAGEREN...wat toch wel een meer waarde voor plazilla zou betekenen.

   Ondertussen is mijn bootje vol met vragen in open zee terecht gekomen,mede dat ik maar over 35% zicht beschik welk een overblijfsel is van men ongeval...kom ik niet meer zoveel op plazilla te schrijven,EERLIJK GEZEGT...ik durfde ook niet meer ? en dit om de reden ik na men ongeval in een zeer diepe put van eenzaamheid ben terecht gekomen...dat men door die eenzaamheid de eene na de andere depresie-golf doormaakt...men gaat vervreemden tot zelfs bang wordt van de medemens om deze aan te spreken tot zelf iets de wereld in te sturen via deze site? het was zelfs zo dat ik bang was van lezers ? deze zouden aanvoelen hoe diep in wel in de schit zat...en dat zij dan zulke individuen beter mijden,daar men als lezer toch niet opzoek is naar dergelijke verhalen van mensen welke niet recht in het leven staan.

   Vroeger stelde ik mezelf de vraag...en dit dan zonder dat ik kennis van zaken had...HOE DIEP IEMAND NU WEL IN MIZERIE KAN ZITTEN,want weet als men sterk staat...het onbegrip des te groter kan zijn.Ondertussen en dit na 1 jaar van tal van opperaties kom ik stilaan weer tussen de mensen van het bewust leven ? voor zij die dit niet begrijpen,kan ik er enkel aan toevoegen...coma en in coma gehouden worden...het daaraan gekoppelde narcozes enzv...er voor zorgen men niet goed meer weer wat er allemaal is gebeurt in de periode van wat men noemd herstel.Voor wie het niet meer weet wil ik graag nog eens benadrukken IK ER IN DIT LEVEN TOTAAL ALLEEN VOOR STA,en dat de mensen waaronder men vader waar ik nu tijdelijk verblijf,mensen zijn welke ik liever niet in men leven ontmoet en dit gezien het verleden mij mij in omgang met deze daarin heeft benadeelt,dat ik door deze genoodzaakt ben om alles alleen te doen mede ook beslisingen te nemen voor wat ik nog met dit leven wil gaan doen,waarmee ik tot de moeilijkste kwestie ben gekomen van dit relaas,dat ik hoop voor wat ik hier nu zal komen te schrijven BEGRIP TE MOGEN GENIETEN,maar dat ik ook wel besef dit niet kan als men niet echt weet wat er gaande is,en of daar wel iemand in geintreseert is.

...Aangezien dit artikel alweer langer wordt dan dat ikzelf bij aanvang had kunnen vermoeden...wil ik de kern van dit schrijven doorschuiven naar een ander artikel welk verwijst naar EUTHNASIE....het mag duidelijk zijn,dit niet zomaar een beslissing is welke men neemt van de eene op de andere dag,en dat dergelijke voornemens een mens doen balanseren tussen leven en dood...maar dat dit laatste soms heel erg bevredigent en ontlastent kan lijken in een leven welke wordt overspoelt door golven van problemen waarvoor ik stilaan de kracht mis ...er tegen te vechten.

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
We ,,,gaan proberen,al ben ik erg onzeker geworden,me vertrouwen in mensen en mezelf is echter van een lag nivau en dat alleen is iets waar ik mezelf zorgen over maak> misschien speelt de factor ouder worden hier wel mee,welk het besef van NIET MEER TE MOGEN FALEN.Maar er is meer welk ik eerst volgende zal kenbaar maken. Ik hoop dat je leest en comentaar heeft net zoals nu waarvoor dank.
We ,,,gaan proberen,al ben ik erg onzeker geworden,me vertrouwen in mensen en mezelf is echter van een lag nivau en dat alleen is iets waar ik mezelf zorgen over maak> misschien speelt de factor ouder worden hier wel mee,welk het besef van NIET MEER TE MOGEN FALEN.Maar er is meer welk ik eerst volgende zal kenbaar maken. Ik hoop dat je leest en comentaar heeft net zoals nu waarvoor dank.
Ben het met de vorige sprekers eens. Je hebt het niet makkelijk gehad en waarschijnlijk krijg je het ook niet makkelijker, behalve dat we je een hart onder de riem kunnen steken en hopen dat je er wat moed uit peurt om toch door te zetten...
Ben het met de vorige sprekers eens. Je hebt het niet makkelijk gehad en waarschijnlijk krijg je het ook niet makkelijker, behalve dat we je een hart onder de riem kunnen steken en hopen dat je er wat moed uit peurt om toch door te zetten...
Het zijn de reactive zie bovenstaande waarvoor men het doet en ik voor bedank...natuurlijk begrijp ik dat de woorden van aanmoedeging om door te gaan niet meer betekenis kunnen hebben dan het begrip voor het begrijpen van de omstandigheden waarin ik verkeer.Meerdere artikels welke ik in het verleden schreef zouden daar meer inzicht kunnen in geven alsook het volgende artikel welk ik weldra zal geen schrijven...het is echter een artikel welk moeilijk uit de pen komt omdat het ver van het aanvaarbare staat,toch zijn er enkelingen welke zullen begrijpen wat ik bedoel maar die zullen dan waarschijnlijk dergelijks meegemaakt hebben.Ik heb in dit artikel het word euthansie vermeld...welk laat verstaan waar het in men volgent artikel zal overgaan.Ik verwacht niet dat veel mensen hun zullen wagen om een reactive daarover te posten,omdat dit nu eenmaal zaken zijn welke we liever niet van onder het stof halen en dat geld ook voor mezelf,..toch kan het in ieder van ons zijn leven gebeuren men metr dergelijke geconfronteert wordt...zaak is dan om er te leren mee omgaan,en deel van dat leren omgaan is het bespreekbaar maken en dat is wat ik tracht te bereiken met deze eerste inleiding van een artikel welk een beetje de situatie tracht te schetsen waarin ik mezelf bevind,en dan maar hopen dat men wat steun krijgt voor een niet alledaags voornemen.
Het zijn de reactive zie bovenstaande waarvoor men het doet en ik voor bedank...natuurlijk begrijp ik dat de woorden van aanmoedeging om door te gaan niet meer betekenis kunnen hebben dan het begrip voor het begrijpen van de omstandigheden waarin ik verkeer.Meerdere artikels welke ik in het verleden schreef zouden daar meer inzicht kunnen in geven alsook het volgende artikel welk ik weldra zal geen schrijven...het is echter een artikel welk moeilijk uit de pen komt omdat het ver van het aanvaarbare staat,toch zijn er enkelingen welke zullen begrijpen wat ik bedoel maar die zullen dan waarschijnlijk dergelijks meegemaakt hebben.Ik heb in dit artikel het word euthansie vermeld...welk laat verstaan waar het in men volgent artikel zal overgaan.Ik verwacht niet dat veel mensen hun zullen wagen om een reactive daarover te posten,omdat dit nu eenmaal zaken zijn welke we liever niet van onder het stof halen en dat geld ook voor mezelf,..toch kan het in ieder van ons zijn leven gebeuren men metr dergelijke geconfronteert wordt...zaak is dan om er te leren mee omgaan,en deel van dat leren omgaan is het bespreekbaar maken en dat is wat ik tracht te bereiken met deze eerste inleiding van een artikel welk een beetje de situatie tracht te schetsen waarin ik mezelf bevind,en dan maar hopen dat men wat steun krijgt voor een niet alledaags voornemen.
Daar sluit ik me dan even bij aan. Het is lastig om met opbeurende woorden te komen bij iemand die zich zo voelt.
"Aan de andere kant van de wolken schijnt de zon"
Het klopt, daar schijnt hij ook inderdaad, maar wat heb je er aan als je niet aan de andere kant zit, maar aan deze kant?
Nou, het is een manier om te zeggen dat die wolken vanzelf wel een keer weg gaan en dan zal je die zon zien. Na regen komt zonneschijn.
Geduld, volhouden, hopen, bidden, wat je zelf maar wilt.
Je wordt echt wel gelezen, en daar waar mogelijk geven mensen echt wel antwoorden, maar op veel vragen zijn geen antwoorden, of weet niet iedereen hoe die te beantwoorden. Veel mensen zijn zelf zoekende.
Sterkte in ieder geval!