De (knuffel-)beer is los !

Door Ralph P.M. gepubliceerd op Saturday 05 January 18:43

 

   Sommige Zilla’s gaan over onderwerpen die zo breekbaar zijn als een ongekookte spaghettistengel. De groepsknuffel die deze keer centraal staat heeft daarentegen een hoge aaibaarheidsfactor. Aangezien ik er in de reguliere werkweek nog niet aan toekwam, zit ik nu op zaterdagmiddag met een stuk papier en een kroontjespen op een zonnig terras, met als doelstelling mijn tijd aan deze Zilla te wijden. Ik laaf me daarbij aan de warme stralen van de winterzon, die zowel mijzelf als ook mijn omgeving vrolijk maakt. Op het tafeltje voor mij staat een koele, goudgele rakker met een witte kraag, ook wel Freddie genoemd. De inspiratie moet tenslotte ergens vandaan komen.

 

   Aan een vrouwelijke collega had ik gisteren al verteld over welk onderwerp ik iets zou gaan schrijven. Ten overstaan van de charmante jongedame noemde ik het woord “knuffels”. In eerste instantie verstond zij abusievelijk dat ik met haar wou knuffelen, doch dat bleek meer een geval van ‘de wens is vader van de gedachte’ te zijn. Daarin heb ik haar moeten teleurstellen. Een knuffel kan een liefkozing of een omhelzing zijn, maar ik doelde op een knuffelbeest, zoals kinderen mee naar bed plegen te nemen. Een speelgoeddier van zacht materiaal, zeer goed bruikbaar om te strelen en te vertroetelen, of in de kleine armpjes te nemen.

   Toen ik nog klein was, in mijn peuterjaren in het zuidelijke Maastricht, was mijn eigen favoriete knuffeldier een beer. In die tijd waren er nog geen Pikachu, Teletubbies, Diddl of allerlei zeer excentrieke dieren als knuffel, de beer had grotendeels het welverdiende alleenrecht. Hij was er in diverse uiteenlopende uitvoeringen. Je had Bruintje Beer, beertje Paddington, teddy beer, Winnie de Poeh, enzovoorts. Variatie genoeg. Voor elk wat wils. Zoals het hoort.

 

    Vele jaren later, in 1984 om precies te zijn, werd ik op een andere manier met Bruintje Beer geconfonteerd. Hij heette toen Rupert the Bear, zijn originele benaming, en trad op in de video-clip van Paul McCartney’s hitsingle ‘We All Stand Together’. Er was tevens een langere animatie-film van beschikbaar op video, te weten ‘Rupert And The Frog Song’. Samen met ‘Love Is All’ van Roger Glover is ‘We All Stand Together’ het klassieke voorbeeld van de succesvolle tekenfilm-video-clip, die iedereen van mijn generatie zich tot in de lengte der dagen zal blijven herinneren. Deze liedjes te horen zonder imperatief aan de clips te denken is niet meer mogelijk. Opvallend genoeg spelen beide genoemde tekenfilmpjes zich af in het dierenrijk, met hoofdrollen voor kikkers. Deze springgrage dieren zijn er sinds Kermit van de Muppets trouwens ook al in aaibare uitvoeringen als knuffeldier.

   Op de middelbare school kwam de beer als onderwerp onder meer aan de orde in de biologieles, alwaar we leerden dat beren viervoetige zoogdieren zijn, die een familie van de orde der roofdieren vormen. Het zijn sterke viervoeters die dankzij hun platte voeten rechtop kunnen staan en lopen. Ze leven voornamelijk solitair. “Zo sterk als een beer” is een gevleugelde uitdrukking.

 

   Ook bij de klassieke talen kwamen de beren figuurlijk om de hoek kijken. Zo leerden we bijvoorbeeld van Ursa Major en Ursa Minor, beter bekend als de sterrenbeelden Grote Beer (‘The Big Dipper’) en Kleine Beer. Laatstgenoemde bevat onder andere Polaris, de Poolster, maar dat terzijde. The Big Dipper kreeg in mijn adolescente periode een overwegend erotisch getinte bijklank. Soit.

 

   Eén van mijn collega’s, hij is van oorsprong Engels, denkt bij het woord “beer” aan de betekenis die het in zijn moerstaal heeft. Kortom : de inhoud van het glas dat ik hier op het zonnige terras vóór mij heb staan. Laatst heb ik met de betreffende collega van gedachten gewisseld over onze werkzaamheden. Wij waren het over allerlei onderwerpen eens en hebben de daarin bereikte overeenstemming gevierd tot in de nachtelijke uurtjes. Overigens zonder aanwezigheid of gebruik van knuffels, wel met goudgele rakkers met een witte schuimkraag.

 

  Inmiddels schijnt de zon steeds feller op deze aangename plek op het terras en wil ik een eind aan deze Zilla breien. Mijn gedachten worden nog eventjes weggevoerd naar de genoemde single van McCartney, die ik zelf in mijn bezit heb, maar bij nader inzien bij mijn laatste verhuizing nergens meer ben tegengekomen. Waar heb ik die toch achtergelaten, vraag ik me af ? Waar kan ik die opgeborgen hebben ? Dan denk ik vanuit mijn Katholieke opvoeding : de Heilige Antonius die zal het wel weten. Een schietgebedje aan deze heilige kan misschien helpen. Van hem is tevens de uitspraak : “Beter iets moois te hebben verloren, dan het nooit te hebben gehad”. Een troostende gedachte, of niet soms ?

 

 

Ralph PM

 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
erg leuk geschreven en ook ik ben Limburgse doot mich ook maar een beertje
Een knuffel voor je mooie woorden.
Wat een heerlijke knuffelbeer haha
Hahaha dat ik je artikel begon te lezen kwam even boven borrelen... Freddy is gonna get you don t ask why..
De knuffelkraag van Theun is toepasselijk..
Mooie insteek die je hier hebt neergezet!
Biertje met een knuffelkraagje misschien?
Leuk artikel al ben ik het er niet helemaal mee eens dat knuffels alleen voor kinderen zijn :)
Heel erg leuk