Een Geluksdrankje

Door Ralph P.M. gepubliceerd op Friday 14 December 14:32




Een pedante collega vroeg me vanmorgen, nadat we eerst een uitgebreid gesprek over das Donnerwetter op Pukkelpop hadden gehad, van welke leeftijdscategorie ik dacht dat die zich het meest eenzaam voelde. Een intrigerende vraag, zo vroeg op de vrijdagochtend. De mok met koffie voelde te heet aan in mijn rechterhand. De linker zat comfortabel in mijn broekzak, lauwwarm.

Mijn antwoord ? Ik aarzelde, dacht in eerste instantie aan alleenstaande bejaarden, die naast de sanseveria’s aan het raam zitten en de hele dag naar een simplistisch Call-TV spelletje of zelfs naar hun eigen schaduw zitten te staren. Vol bravoure stelde mijn collega, dat uit een recente enquête was gebleken dat jongeren tussen de vijftien en twintig jaar en singles tussen de dertig en vijfendertig jaar het eenzaamst zijn. Ik gaf hem een ferme klap op zijn schouder, glimlachte naar hem en liep naar mijn kantoor.

Laatst las ik in de krant, dat steeds meer jongeren anti-depressiva of ‘gelukspillen’ tegen eenzaamheid en depressiviteit slikken. De opmerking van mijn collega lijkt mij derhalve correct en waarheidsgetrouw. De krant brengt namelijk geen leugens in het land, want onze pers deugt. Kijk ik op de Electronische Snelweg schalks om me heen, de muis in aanslag, dan constateer ik dat de genoemde leeftijdscategoriën vaak wanhopig actief en zoekende zijn op allerlei relatie-sites, fora en blogs. Lang leve de sociale media op Internet.

Ik probeer bij mijzelf na te gaan of ik in mijn jeugd eenzamer en depressiever was dan in de periodes daarna. Als puber voelde ik mezelf inderdaad ook eenzaam en aan mijn lot overgeleverd en daardoor een speelbal van irrationeel gedrag. Je wilt in de puberteit vanalles, vaak kun je of mag je het nog niet of weet je niet hoe. Je voelt je alleen en onbegrepen, je bent niet tevreden met je uiterlijk en worstelt met je gevoelens over jezelf en de wereld om je heen. Maar je bent vooral kwetsbaar, misschien meer nog dan eenzaam. Je bent broos, machteloos.

In die periode fietste ik, als ik me in een dergelijke gemoedstoestand bevond, dikwijls de weidsheid en uitgestrektheid van de glooiende Limburgse heuvels in. Naar donkere bossen, goudkleurige korenvelden op heuvels, hellingen zonder fietspaden, of uitgestrekte vlaktes met hier en daar een prachtige, overweldigende, oude boom. Op zo’n fietstocht, de wind blies door mijn haren, kwam ik een keer heftig en uiterst ongelukkig ten val. De spaken staken als piercings door het blossige vel van mijn bolle wangen heen. Een man is pas een echte man als hij een gehavend gezicht heeft.

Als ik sportief ging fietsen, de pulserende cadans van Zoetemelk in mijn gedachten, nam ik een fles goedkope wijn en een boek van Milan Kundera mee in een plastic tasje. Daarmee ging ik, ondanks mijn bevattelijkheid voor niesbuien vanwege mijn hooikoorts, ergens langs de paden in het gras zitten. Ik keek naar de azuurblauwe hemel en droomde van een groots en meeslepend leven en van een hartstochtelijke, allesomvattende liefde.

Ik slokte aan de rode wijn, mijmerde over mijn huiswerk, wiskundige vergelijkingen en de present past van onregelmatige Engelse werkwoorden. Dacht aan de woorden die een oudere, Arabische vriend mij ooit gezegd had, hij droeg een ringbaardje : “Het leven is als een woestijn, de vrouw is de kameel die ons er doorheen helpt”. Achteraf kreeg ik thuis van mijn lieve moeke op mijn donder vanwege het feit ik naar ’geluksdrank’ rook. Bij thuiskomst walmde het uit mijn amechtig hijgende mond. Nog net geen schuim op de lippen.

Ook al is het leven later nooit zo groots en avontuurlijk geworden als ik toen hoopte, al mag en zal ik zeker niet klagen over wat ik bereikt en meegemaakt heb, je leert toch vooral om eerst met jezelf te leven en daarna met anderen. En op een gegeven moment kom je er achter dat je dóór anderen soms zelfs nóg beter met jezelf kunt leven. Synergie, het akelige woord dat frequent misbruikt en ontkracht wordt.

Jaren later ben je vooral minder kwetsbaar geworden, omdat je het leven minder serieus neemt dan in de pubertijd. Door schade en schande wijzer geworden. Been there, done that. Je hebt leren glimlachen om de onvolkomenheden en inconsequenties van het leven. Wat dat betreft zijn relativeren en zelfspot wellicht de meest probate middelen tegen depressie en eenzaamheid, net zoals intensief sporten dat blijkt te zijn.

Want wie langdurig hardloopt of bokst is op dat moment gelukkig. Wie zeurt en klaagt roept het ongeluk over zichzelf af. Aldus de wetenschappelijke benadering vanuit de biochemica. Sombere buien en depressieve stemmingen ontstaan en bestaan volgens biochemici uit allerlei stofjes, die je verbrandt tijdens zware lichamelijke inspanningen. Ja, óók bij het leggen van nieuwe loeizware bestrating in de achtertuin, bij het zwetend als een otter beklimmen van de Alpe d’Huez en tijdens stomende sexuele activiteit. Door het verbrandingsproces ga je weer van het leven houden. De namen van de stofjes dopamine en serotonine worden daarbij genoemd.

Geluk is in dat opzicht niet een kwestie van het poëtische vermogen tot grote gevoelens, maar vooral van biochemische processen in het menselijk lichaam. Geluk is een kwestie van spanning in de spieren, van actieve zweetklieren en van de eigen waarneming en het bewustzijn daarvan. En niet zozeer van mystieke en diepgevoelige eenheid met de wereld om ons heen of met de beleving van onze emoties. Ik zweet, dus ik ben. Het ware Axe-moment.

Het is in wezen simpel. Teveel nadenken is synoniem aan zorgen maken. Als we klagen over ons leed en de negatieve aspecten en de beperkingen van het bestaan, gaan we ons down voelen en gaat het op den duur steeds slechter. Bij wijze van kettingreactie of sneeuwbaleffect. Zingen we daarentegen een glorieuze en vreugdevolle lofzang op de schoonheid van de kunsten, op de aantrekkelijkheid en charmes van een prachtige vrouw, of op de opwindendheid of vervoering van een muziekstuk, dan ontspannen de maagspieren zich, de glimlachspieren verrichten hun verlichtende arbeid en we voelen ons weer happy. Kortom : gooi de ellende er niet uit, maar stop het geluk er gewoon in.

Dit gezegd hebbende moet ik, deels terzijde, concluderen dat in ons kikkerlandje het klagen, die erg negatieve emotie, een tweede natuur is geworden. Bij slecht weer en te warm weer, over allochtonen, in de rijen voor de kassa’s in de winkels, over files in het verkeer, over de glimmende, te dure keuken van de buurman, over het wulpse meisje bij de bakker dat ons geen blik waardig keurt.

Mensen die het goed hebben klagen doorgaans veel meer dan mensen die het slecht hebben, omdat laatstgenoemden zich op de eerste plaats moeten zien te redden, ze moeten zien te overleven, elke dag opnieuw. Die hebben geen tijd om te klagen. Klagen komt voort uit luxe en is door ons omarmd als de gemakkelijkste omgangsvorm. Er dient een revolutie plaats te vinden. Vooral in het hoofd.

Als je de wijsheden met betrekking tot eenzaamheid, contemplatie, lichamelijke inspanningen, zweet en het gebruik van de glimlachspieren in het dagelijkse leven toepast, komen de gelukzalige momenten vanzelf. Geluk en tevredenheid worden dan je deel. En als je dan decennia later als gemankeerde bejaarde achter het raam naar je eigen schaduw zit te staren, zie je een leven dat terdege de moeite waard was om te leven. Zeker als je er op dat moment nog een geluksdrankje op neemt. Proost !


Ralph P.M.

 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Merci beaucoup, Jolie-een.
De eerste twee weken op Plazilla zijn me uitermate goed bevallen.
Prachtig geschreven! Hier zitten ongeloofelijk veel levenswijsheden die in een mooi verhaal gegoten zijn. Super om te lezen.
Nog een late welkom op plazilla!
Er komt 1 woord (kreet) in me op.
WOW!
Dank aan allen. Ik ben nog even aan het zoeken hoe deze site precies werkt, maar ik begin er langzaam in te komen.
There's more to follow.
Proost Ralph! Mooi geschreven en wens je veel plezier hier!
Een mooie binnenkomer en welkom hier. Veel schrijfplezier (volgens mij gaat dat wel lukken)
Wow dat heb je hier prachtig neergezet.. ik heb je woorden gedronken en kan me over het algemeen volledig erin vinden.. ware het niet dat ik er absoluut niet voor ben , om je gevoelens en emoties er niet uit te gooien.. alles wat je opslaat komt vanzelf een keer terug. De emmer raakt druppelsgewijs vanzelf een keer vol en zal dan krachtig overstromen .. Het is goed om je gevoelens en emoties in de ogen te kijken,, het is goed om ze te uiten, het is alleen de manier waarop .... en het er in blijven hangen die je geluk in de weg zitten..