Zelfmoord door een 14-jarige jongen?

Door Moongirl gepubliceerd op Thursday 29 November 12:57

Weet je, een kind dient gelukkig te zijn en onbekommerd.  Wanneer ik op het nieuws hoor dat er weer een kind of een puber van een brug sprong of op een andere manier een einde maakte aan zijn leven, dan word ik heel boos.

Als kind dacht ik zelf ook aan de dood, wou mijn polsen oversnijden maar sneed met het scheermesje van papa helemaal verkeerd en ja ik leefde dus nog.  Daarna, toen ik al veel groter was, nam ik een hoop pillen in, pillen met op het doosje een doodshoofd (van mijn ouders dus), samen met een hele fles Cointreaux-likeur en ging dan op mijn bed vredig liggen wachten tot ik eindelijk wegviel. De persoon die mij veel later vond, liet de MUG komen.  Ik was in coma geraakt maar in het ziekenhuis hebben ze mij er, na 2 weken, met een paar infusies weer doorgehaald.  Toen besefte ik dat ik moest blijven leven. Ik moest verplicht in therapie maar ben vrijwillig de kliniek uitgelopen.  Mij zouden ze niet meer hebben...

Toen ik wat jonger was dan nu (ik ben bijna 60 j), werkte ik na mijn uren nog als vrijwilliger in België bij teleonthaal, de kindertelefoon en ook bij de zelfmoordpreventie.

Na een tijdje ben ik ermee gestopt omdat ik al die wenende kinderen of volwassenen door de telefoon wou trekken om ze te troosten en te knuffelen en ze te beschermen tegen alle onrecht dat hen werd aangedaan. Hen door de telefoon trekken kon dus niet...

Ik ben dan vrijwilliger geworden bij een open deur organisatie, waar alle kinderen met of zonder boekentas gewoon konden binnenlopen met of zonder hun probleempjes, en die een dikke knuffel verdienden. Alle kinderen waren welkom. Ook volwassenen waren welkom.

Uren heb ik in de gespreksruimten geluisterd naar kinderen die de wanhoop nabij waren, omdat ze ofwel gepest werden, ofwel door hun ouders mentaal verlaten omdat er geen tijd meer is om samen aan tafel of in de zetel te zitten grappen maken en spelletjes te spelen en ondertussen te luisteren naar wat ze vertellen.  Kinderen hebben gevoelens en velen verbergen die gevoelens, kroppen ze dus op, terwijl ze luid willen roepen: help help help mij....ik kan niet meer..en niemand heeft tijd voor mij. Ik wil dood...

De videospelletjes geven een troost, maar niet altijd.  Iedereen moet presteren nu.  Doe je niet mee dan lig je eruit.  Je voelt je dan een nul, niks dus....terwijl je meestal juist die bijzondere persoon bent die later nodig is om de onderdrukte maatschappij weer op orde te krijgen.  Maar je bent nog te jong om dat te beseffen en niemand die jou op dit moment bijzonder vind.

Ik vind jou wel bijzonder, ik vind ieder mens bijzonder.  Je mag invalide zijn, je mag ook een andere kleur hebben, je mag zwak zijn of ziek...je mag anders zijn dan anders.  Ik blijf van je houden, ik wil je ontmoeten en vastpakken en je overtuigen dat het leven wel mooi kan zijn. Ik wil je zeggen hoe mooi jij bent en hoe mooi jij nog kan worden als je volhoud.  Later zal je beseffen dat ik gelijk had.

Toen ik het vroeger moeilijk had, stortte ik mij op de muziek en droomde dat ik in een orkest zat.  De rest kon mij geen barst meer schelen.  Ik werd vaak geslagen als kind, maar op de duur hoorde ik enkel nog maar de muziek waarvan ik hield.  Ik sloot mij tijdelijk af van het echte leven.  Op mijn 30ste ben ik beginnen leven en ik leef nog.  Ik geniet van elk sprietje gras, van elke vogel, van alle mensen, van de stilte en van het lawaai, van mijn werk en van mijn partner en van al mijn vrienden, want gek genoeg heb ik nu vele vrienden terwijl niemand mij vroeger zag staan.  Ik heb goeie vrienden en ook slechte, maar dat maakt mij niet uit.  Ik leef en wil leven tot ik niet meer leef.  Het leven is als een klaproos.  Als je ze voortijdig plukt, verflenst ze.  Laat je haar staan dan is ze blij en er komen naast de klaproos, nog vele andere klaprozen.  Na de lente komen er weer klaprozen en nog meer....De wind waait door de klaprozen en de wind maakt muziek....en jij luistert en glimlacht: het leven is oh zo mooi, als je maar geduld hebt om te wachten tot jouw leven echt leven is.  Misschien nu nog niet maar als de zon er aan komt.

Ga dus niet dood, blijf bij mij.  Ik zal op je letten.  Ja van hieruit let ik op je.  Ik ben moongirl weet je nog?  Ik waak over je in de nacht en de zon waakt over je, overdag.

Please, wil je voor mij blijven leven????

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je raakt me met je artikel..
Heel mooi geschreven. Ik weet hoe het voelt, ben 1x heel dichtbij geweest, maar weiger eraan toe te geven! En een collega is 2 jaar geleden overleden door zelfdoding. Hij had nooit iets laten merken, niemand zag dit aankomen. Altijd blijft het gevoel hangen: 'had ik maar iets gezien. Ik had alles wel voor hem willen doen'. Erg jammer. Ik ken ook iemand die elke keer bewust wel een poging doet, maar het eigenlijk niet wil. Die heeft al tig pogingen gedaan...
Ik had het pas geschreven en iemand pleegt weer zelfmoord. Hoe kan ik dit voorkomen?
mooi verwoord,
zwaar ......