Het verzorgingstehuis

Door Jan Willem gepubliceerd op Sunday 09 February 20:31

Beste Jan Willem

We hebben het er de vorige keer al over gehad maar nu is het definitief. De tijd is gekomen dat ik naar een verzorgingstehuis moet. Thuis gaat het niet meer, daar zijn mijn vaste hulp en ik het na lang praten over eens geworden. Dank dat je boodschappen voor me hebt gedaan. Iedere keer als je het bonnetje gaf klopte het precies, en als je me bij het weggaan een hand gaf zat mijn ring nog keurig aan mijn vinger. Dat moet ik straks in het verzorgingstehuis nog maar afwachten. Maar dit terzijde.

Ik zie er vreselijk tegenop om naar verzorgingstehuis: ''Het laatste eindje'' te moeten. Alleen die naam al doet me gruwen. Natuurlijk zie ik de waarheid onder ogen en is het een gegeven dat we iedere dag een stapje dichter bij de dood komen, maar om dat nou met grote letters op die pui te zetten..Vreemd eigenlijk, we weten dat we gaan maar niet wanneer. Aan de ene kant is dat prettig maar aan de andere kant geeft dat ook een grote onzekerheid.

Mijn spookbeeld is dat ik straks nog hulpbehoevender zal worden dan ik nu al ben. Dat ik mijn billen niet meer af kan vegen en dat ik gevoerd moet worden. Dat het personeel tegen me gaat praten alsof ik een debiel ben. Dat het zo’n tehuis is met oudjes die allemaal een vaste plaats aan tafel hebben en dat ze me maandenlang kwaad aankijken omdat ik op hun stoel ging zitten. Dat ik door de bezuinigingen nog maar één keer per maand gedoucht kan worden. En dat alles omdat die bankjongens ons in de crisis hebben gestort. De bankjongens die nu alweer riante bonussen opstrijken

Ik hoop wel dat ik een beetje knap te eten krijg straks. Geen pap, daar walg ik van. Als kind kregen mijn zus en ik dat regelmatig. De ene keer Brinta, de andere keer havermout en op vrijdag broodpap. Daar ging het ouwe brood van de hele week in. Er was ook pap die ik niet thuis kon brengen. Er zat een goedje in dat op zaagsel leek. Als het afkoelde kwam er een vel op die mijn zus om haar lepel draaide waarna ze het eraf slurpte. Gadverdamme! Nee, geen pap, ik ga liever gewoon dood.

Maar goed, misschien ga ik van het ergste uit en valt het allemaal wel mee. Ik ben verheugd dat je me wil blijven bezoeken. Je hoeft geen boodschappen meer te doen als je af en toe maar wel een fles jonge klare meeneemt.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.