Zich alles persoonlijk aantrekken - Komt vaak voor in relaties

Door Kai-Maduro gepubliceerd op Sunday 09 February 16:28

a3bca20ad4e3288322fa4cc78324bcb2.jpg

Heb jij ook de neiging om je alles persoonlijk aan te trekken? In meer of mindere mate hebben wij dat allemaal. Of het er nu om gaat dat iemand ons vreemd aankijkt, ons niet laat uitpraten, een afspraak niet nakomt, iets over ons schrijft of zegt, wij interpreteren het vaak als een opzettelijke bedoeling om ons te kwetsen of te kleineren. En vooral in onze relaties met anderen zorgt dat vaak voor grote problemen.

Uit ervaring weet ik dat als je iemand bent die de neiging heeft om zich alles persoonlijk aan te trekken, je heel achterdochtig, wantrouwend en egocentrisch kan zijn. Daardoor overschat je meestal hoeveel een gebeurtenis werkelijk met jou te maken heeft.

Komt vaak voor in relaties

Vooral in relaties komt het vaak voor dat een van de partners (en soms beide) de neiging heeft (hebben) om zich alles persoonlijk aan te trekken. Als de ene partner zijn schoenen of vuile sokken midden op de vloer laat liggen, telkens vergeet de wc-bril omhoog te doen of zelden wil praten, vat de andere partner dit persoonlijk op.

“H/zij doet het om te pesten.”

Als de ene partner bijna elke avond weg is naar bestuursvergaderingen, als h/zij de woorden van zijn/haar partner zelden serieus neemt, als h/zij niet de kleding draagt die de partner mooi vindt, niet de geurtjes gebruikt die de partner lekker vindt, vat deze dit persoonlijk op. “H/zij doet het om mij te pesten.” Meestal weet de ander echter niet eens waarom bepaalde dingen jou irriteren en waarom jij je dat allemaal zo persoonlijk aantrekt. Vooral mannen en soms ook vrouwen weten vaak niet beter. Zij denken nog steeds dat ze bij hun moeder wonen, die als hun persoonlijke “sloofje” alles voor hen opruimde.

Woede, wrok en verbittering

Natuurlijk hoef je niet onverschillig te reageren op dingen die je irriteren. (Nou ja, behalve als je een heilige bent.) Maar, door je gekwetst of gekleineerd te voelen, zal dit – zo goed als zeker – er toe leiden dat je fel  gaat reageren op de ander. Daardoor zal de situatie alleen maar verergeren. En het probleem is hiermee niet opgelost. Integendeel. Je voegt woede, wrok en verbittering toe aan de moeilijkheden. Het gevolg: een escalatie van het probleem.

Zegt het iets over hoe je bent?

In plaats van je alle kleine gebeurtenissen persoonlijk aan te trekken, kan je beter jezelf afvragen: Zegt het doen en laten van de ander iets over hoe h/zij is? Of zegt het iets over hoe ik ben? Of zegt het iets over ons beiden? Als je de tijd neemt om hierover na te denken, zal je zo goed als zeker er achter komen dat het absurd is om je alles persoonlijk aan te trekken.

7bf60385c1793985e20168e8a83f95f3.jpg

Als bijvoorbeeld iemand in het verkeer een hele tijd aan je bumper kleeft, kan je deze handeling interpreteren als: ‘Die vent heeft weinig respect voor mij!’’ Of je kunt het interpreteren als: ‘Die vent heeft weinig respect voor andere automobilisten, en daar ben ik er nu toevallig eentje van.’ Dit klinkt misschien als scherpslijperij, maar door deze twee inzichten ontstaan bij jou totaal verschillende reacties.

Rationele beoordeling

Door het eerste voel je je gekwetst. Het tweede is een meer rationele beoordeling van die ander: iemand die weinig of totaal geen respect heeft voor anderen. Dus ook niet voor zichzelf. Dat is realistischer en daardoor zal je je waarschijnlijk prettiger voelen.

Jouw reactie zegt wie jij bent

 

Dus de volgende keer dat iemand je op de snelweg snijdt of iemand vergeet je terug te bellen, je bekritiseert, of je partner de kranten over de hele bank verspreid laat liggen, de natte regenjas weer op de stoel neergooit, zeg dan tegen jezelf dat het doen en laten van anderen over het algemeen veel meer over henzelf zegt dan over jou. En hoe jij reageert op het gedrag van een ander wél heel veel zegt over wie jij bent. Als je wilt, denk dan eens daar over na.

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Vind het weer een geweldig en zeer goed onderbouwd artikel van je. Ben ook iemand die niet altijd genoeg afstand hou op de weg, maar ik speel dan niet met grote lichten e.d.
Wat je schrijft komt mij heel bekend voor .Ik ben daar ook aandeelhouder in geweest.Gelukkig zijn mijn ogen open gegaan,want ik kwam er achter dat het mij meer schade deed dan ik wilde toegeven.Ieder mens is uniek met al zijn goede en mindere kanten daarom is praten zo belangrijk en kom je met anderen in aanraking die iritaties geven wie belet je om die uit de weg te gaan.Het leven is veels te kort om het ZELF of LATEN VERPESTEN DOOR ANDEREN je wordt er door geen van beide gelukkiger van
Ware woorden
Hmm.. ik vind dit een goede analyse van hoe relaties en mensen in het algemeen een negatieve ervaring kunnen ombuigen
Mijn dank voor de waardering, waarde vriend.
als je dag en nacht op elkaars lip zit dan worden dingen zeker persoonlijk, mijn partner heeft de gewoonte als hem iets niet bevalt te zeggen aan onze kleinkind ja oma dit en oma dat in negatieve zin en aan onze kinderen, je moeder dit en moeder dat. Het verschil is dat ik alles doe en hij de hele dag op een stoel zit en alleen zijn mond laat bewegen, nou ik kon hem wel vermoorden en ik trek me dit dus wel aan is zeer kwetsend.
Carin, mijn dank voor je openhartige reactie. Je signaleert een (persoonlijk) probleem dat in heel veel relaties het samenleven niet prettiger voor elkaar maakt. Uit ervaring weet ik dat,in zulke situaties, wanneer je er samen niet uitkomt, het verstandig kan zijn om professionele assistentie te zoeken. Elk mens heeft het geboorterecht om zich prettig en gelukkig te voelen, samen of desnoods alleen. Toch?!
Zo is het maar net, mijn partner zal nooit professionele hulp zoeken omdat hij al zijn problemen en ongenoegen bij mij legt. Hij heeft me al vaker voor andere vrouwen in de steek gelaten en mijn kinderen nemen het me kwalijk dat ik hem altijd weer bij mij liet wonen. Ik vraag me vaak af wat hij eigenlijk bij mij doet, maar bedankt voor je advies. grtjes Carin
Een prachtige en zeer waardevole beschouwing weer Kai-Maduro!
Je iets persoonlijk aantrekken is een reaktie die voortkomt uit een of andere op angst gebaseerde overtuiging, een reaktieve beleving van het moment van nu met een emotioneel beladen verleden en toekomst.
Inderdaad Nescio. Angst.... de moeder van de meeste emotionele problemen, ook op het gebied van samenleving en samenwerking. Mijn dank voor je waarderende reactie op het artikel.
Gelukkig heb ik het in de thuissituatie niet, maar merk wel, dat ik soms zelf gewoon te kritisch kan zijn op anderen en daar ook blijk van geef, maar niet zonder het te onderbouwen. Dat wordt mij dan weer niet in dank afgenomen en dan is het de kunst om te weten hoe je ermee omgaat. Ik durf mijn excuus aan te bieden, maar durft een ander dat? Nee, meestal niet, terwijl dat toch vaak degene is die is begonnen met triggeren.
Ik heb niet zoiets van het persoonlijk aantrekken, maar wel van het opnemen voor anderen, wat er vaak toe leidt, dat ik de zondebok ben en anderen vrijuit gaan...;)
Helemaal mee eens Merel. Argumentatie is een van de mogelijke oplossingen voor dit probleem. Hoewel, zoals je zelf min of meer opmerkt, jammer genoeg, niet voor of bij iedereen. Mijn dank voor je inspirerende reactie.