De Spreuk der Spreuken (wasbeer)

Door Wasbeer gepubliceerd op Saturday 08 February 14:45

26676d53e445c2c578758f939f5d3e7b.jpg

Met op de achtergrond drie dreigende paarse bergen leek de nietigheid van alle leven te worden weerspiegeld in het witte figuurtje dat daarvoor was geplaatst. Een elf, daar kon geen twijfel over bestaan. Door het licht van de twee manen was haar lange blonde haar als zilver geworden. Haar ogen waren ook in dit licht van een blauw, dat de mooiste kleur in het heelal moest worden genoemd. Rank als een twijgje was ze, maar als de manen plagend door haar ragfijne gewaad schenen, was te zien dat zij over alle vrouwelijke attributen beschikte, waarvoor mannen een moord zouden willen begaan. Niet alleen mannen trouwens, er waren wel ook wel andere duistere wezens, die er dezelfde hete lusten op na hielden. In het licht flonkerde ook een gouden koord . De ketting waarmee ze aan de rots achter haar was geketend. Ze was tenslotte maar een prijs, een beloning voor de winnaar in een griezelig spel. De gedachte aan wie of beter gezegd 'wat' deze wedstrijd  zou kunnen winnen, deden haar ogen overstromen van tranen, het zilver onder blauw verhoogde alleen haar onwereldse schoonheid, Telkens weer...

c5ce87e0ca186f54504d4eba268ddff8.jpg

 

Wasberus de Grote zag het perkament op magische wijze verschijnen op zijn werktafel. “Ontdek de Spreuk der Spreuken en ontvang een passende beloning. Een grote mand gevuld met kostbare juwelen en een willige elfenmaagd” De boodschap was ondertekend met de eenvoudige rune P, die er toch in slaagde er dreigend uit te zien. Daarnaast stonden er diverse reclame boodschappen op het schrijfsel. Het kost tenslotte een behoorlijke duit om boodschappen magisch rond te sturen en ergens moet dat geld toch vandaan komen. Nee, tovenaars kunnen niet zo maar even zichzelf rijk maken door een onbeperkte hoeveelheid goud of andere kostbaarheden uit het niets tevoorschijn te laten komen. Dat heeft te maken met 'de wet van beperking van de totale massa van alles', maar zoiets valt niet echt uit te leggen aan leken. De beurs van Wasberus begon behoorlijk leeg te raken en een grote mand gevuld van juwelen zou best van pas komen. Zijn dure smaak moest regelmatig worden teleurgesteld, omdat er geen mogelijkheden bestonden om die te op passende wijze te bevredigen. En die willige elfenmaagd? De ervaringen op dat gebied overtuigden Wasberus er van dat het met die willigheid meestal erg snel over was, zodra ze hem wat beter leerden kennen. Maar op deze wereld viel alles te verkopen en voor zo'n elfendeerntje waren er altijd belangstellenden.

03eb1687478fabc1a14974407fafa5dd.jpg

 

En voor wie het nog niet geraden had, Wasberus is een echte tovenaar. Een van de vele op deze wereld, waar de magie nog jong is en niet is weggespoeld door de harde realiteit. Eigenlijk leek er voor Wasberus een carrière als oplichter te zijn weggelegd, maar op de opleiding bleek al snel dat er een zwak punt zat in zijn karakter. Hij kon niet echt vrouwen bedriegen, omdat ieder lid van het vrouwelijk geslacht hem constant in bekoring bracht. Een diploma zat er dus niet in met een dergelijke onvoldoende op dit punt. En zonder diploma kon je beslist niet aan de slag in dat mooie vak. Uit nood geboren was onze held overgestapt naar het edele tovenaarsgilde. Een vrij beroep, waar je zonder papieren aan de slag kon. Een beetje werkplaats en een bordje aan de deur was al voldoende en daarna kon het grote verdienen beginnen. Dat laatste was tot op heden echter nog niet gelukt, want ondanks het feit dat Wasberus een 'Grote' is, valt dat niet echt op in een beroep van Magnifieken, Geweldigen en Machtigen. Toch kan onze held best een stukje toveren, laat daar hier geen twijfel over bestaan.

0fe1618baec993fc4376e6e80e6c4af2.jpg

 

 

De Zwarte Schaduw keek verlekkerd naar het plaatje van het elfje op het perkament en pakte meteen de schaar erbij om het uit te knippen. Die was bestemd voor zijn privé-collectie. Misschien is collectie hier een wat verkeerd woord want eerlijk gezegd bestond die tot dusverre pas uit twee andere plaatjes, waarvoor eigenlijk geen reden bestond om die nu zo geheimzinnig te verbergen. De Zwarte schaduw was zo'n wezen waarbij mannen meteen de hand aan het zwaard legden zodra ze hem tegen kwamen en vrouwen dreigden te bezwijmen van angst. Het valt niet mee om dan gewoon boodschappen te moeten doen in de plaatselijke supermarkt overigens. Dat herinnerde hem er aan dat volgens een reclameboodschap op het perkament, afwasmiddel in de aanbieding was en ook duistere wezens moeten gewoon de afwas doen. Vroeger was de Zwarte Schaduw gewoon een wat sullige boerenknul geweest met, dat moet eerlijk worden opgemerkt, wat duistere trekjes. De magie op deze wereld had de rest gedaan en nu werd hij alom gevreesd. In tegenstelling tot Wasberus zat hij niet om geld verlegen. Om met rust te worden gelaten, betaalden de dorpelingen graag wat beschermingsgeld. Sommige betaalden juist wat extra om anderen iets 'slechts' te laten overkomen en onze Schaduw liet ze maar in die waan en nam het geld aan. Overigens beschikte hij inmiddels wel over de nodige zwarte magische kunsten, Maar waarom zou hij die toepassen. De meeste mensen overkwam vanzelf wel iets slechts, wat dan aan zijn kunsten werd toegeschreven. Onze zwarte held wou uitsluitend die blonde elf om zijn vreselijke lusten op bot te vieren. Hoe dat er dan uit zou moeten gaan zien, daar kon hij zich niet echt een voorstelling van maken. Uiteraard had hij dat nog niet eerder bij de hand gehad. Als duister wezen word je niet populair bij de dames en van degene die wel interesse hadden getoond, was hij zo geschrokken dat hij bijna de belangstelling voor het schone geslacht had verloren. Maar niet helemaal, natuurlijk.

b9a3b95fc9415e82b82faed7a5bd081e.jpg

 

In zijn protserige kasteel zat Piet ongeduldig te wachten op zijn assistent. Inmiddels keek hij tevreden rond, aan de buitenkant mocht zijn kantoor er dan wel niet uitzien maar hier binnen waren er kosten nog moeite gespaard om alle mogelijke luxe aan te brengen. En laat u niet misleiden door de eenvoudige naam: Piet was een echte Ork. Stelt u zich een wild zwijn voor in mensengedaante, maar dan nog wat afzichtelijker. Wat lelijker tanden ( slecht gepoetst), kleinere en geniepige oogjes en een ruwe beharing over het hele lichaam maar wel een glanzende kale schedel. Piet maakte zich niet druk om zijn uiterlijk , hij had geld en dat vergoedde alles. Inmiddels kwam zijn assistent aangesneld, ook een Ork maar een duidelijk jonger exemplaar. 'Heer Piet, alle perkamenten zijn verzonden en onze eerste enquête wijst op een enorme belangstelling' ”Maar ik begrijp zelf de boodschap eigenlijk niet zo goed.'. Piet keek hem vernietigend aan en dat kon je best aan hem overlaten met die gemene oogjes van hem. “Hoe lang werk je hier nu? Misschien moet ik wel op zoek naar een wat slimmere werknemer. Je hebt geluk dat je mijn zoon bent. Reclame natuurlijk, het gaat helemaal niet om de boodschap. Het gaat om de omlijsting, die is pas echt magisch en al die potentiële helden gaan eerst op zoek naar koopjes en dan pas naar de spreuk. En wat die mand betreft, bovenop wat leuke steentjes en de rest goedkope prullen. En die elf kon geen leuke vent vinden op een datingsite en zoekt nu het avontuur op deze manier. Die houdt wel van een beetje spanning

7653ab94e787f59e230d2120f0262ad7.jpg

 

Wasberus en Zwarte Schaduw hadden de handen maar ineen geslagen, nadat ze eerst afzonderlijk hun boodschappen hadden gedaan. Ze kenden elkaar redelijk goed van maandelijkse pokeravonden. Ondanks het feit dat de schaduw geen echt gezicht meer had en dus een perfecte pokerface zou moeten kunnen tonen, was hij meestal aan de verliezende hand. Wasberus had nog nooit iets gewonnen, magie was streng verboden tijdens het kaarten. Hun gezamenlijk status als schlemiel had een band geschapen. Over de verdeling van de prijs waren ze het snel eens geworden. Bovendien waren ze (net) snugger genoeg om te beseffen dat ze echt niet zelf in staat zouden zijn om de Spreuk der Spreuken zelf te ontdekken. Er was maar één optie, een bezoek aan de draak. Zij was het oudste en slimste wezen op deze planeet en woonde passend in een groot hol in de paarse bergen. Er was wel een heikel punt. De draak was bereid een antwoord te geven op een vraag, maar dan moest de steller daarvan wel eerst een raadsel oplossen. Lukte dat niet, dan was daarmee het middageten van onze drakendame weer geregeld. Wasberus en Schaduw gingen er beide van uit dat de ander zich wel zou opofferen, indien het niet zou lukken met het raadsel. Zulke goede vrienden zijn ze tenslotte ook weer niet.

be960f5120de1b956a71024e41f4f7e2.jpg

 

 

 

Na een barre tocht, het valt immers niet mee om tegen een berg op te moeten fietsen, kwamen onze helden aan bij het hol van de draak. De angst hing hier zwaar in de lucht en het rook ook niet bepaald fris. Er lag een enorme berg beenderen voor het hol, waarin resten waren te herkennen van alle wezens , die op deze planeet leefden. Niet van schaduwen overigens, maar daar werd onze zwarte held niet door gerust gesteld, van zijn soort blijven er immers geen resten over. Er stond ook een stoffig nummerautomaatje, maar zonder rol er in. En ook de display boven het hol, waar de ongelukkigen konden zien, wanneer zij aan de beurt waren, was duidelijk defect. Het glas was gebroken en niemand had te moeite gedaan om dat te repareren. 'Doe eens wat, Wasberus' fluisterde de Zwarte Schaduw, die al heel voorzichtig een pas terug deed richting zijn fiets, een geheel zwart sportmodel. Maar het was al te laat. Een enorm gezicht verscheen in in de opening van het hol. Rode ogen, sliertjes rook uit de mondhoeken en die mond hoefde niet eens geopend te worden om een indruk te krijgen van de vele rijen scherpe tanden, die zich daarin bevonden. Kwaadaardigheid was een te eenvoudig woord om het totale plaatje te beschrijven. Maar onze helden hadden geluk. De draak had al een zeer lange periode geen bezoekers meer gehad en ze was toch echt  begerig om eindelijk eens iemand te kunnen tonen, wat ze had gedaan met de inrichting van haar hol. Al jaren was ze aan de slag met precies die gordijnen, tapijten en het juiste meubilair om haar hol het juiste karakter te laten tonen. En ondanks haar wat onplezierige eetgewoontes was ze gewoon toch een creatief typetje. Gelukkig was sterke drank in ruime mate aanwezig toen onze helden de urenlange verhalen moesten aanhoren over de kwaliteit van de stoffen en alle bijzondere materialen die waren toegepast om tot dit harmonieuse geheel te komen. Toen het donker het hol kwam binnengeslopen, de sfeerverlichting was nog in bestelling, kon Zwarte Schaduw, die er inmiddels een beetje grijs uitzag, die ene vraag stellen, waar het allemaal om draaide: 'Wat is de Spreuk der Spreuken?'

 

'O, reclame' :,merkte de draak meteen pienter op en begon te zoeken in haar paperassen. Uiteraard waren die opgeborgen in een bureau dat perfect in de omgeving paste. Nadat ze een leesbrilletje uit de lade had gehaald (de schemering, weet u), keek ze even mompelend in een klein beduimeld boekje. 'Ach, natuurlijk, dat is....

 

Maar hier eindigt het eerste deel van ons verhaal

 

 

 

Reacties (43) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Gezellig en luchtig geschreven, ik heb me vermaakt.
Gelezen.
Gelezen!
Humoristisch, fantasievol en ja een heerlijk verhaal om te mogen lezen.
Dikke duim voor jou!
Heerlijk zoals je gecompliceerde zinnen afwisselt met luchtige humor, zo houd je de aandacht.
Mooie verhaallijn ook. Heel erg goed geschreven.
Mooie fantasie.