Positief tegen wil en dank (3)

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 07 February 11:45

Aan mijn lijf en de kleding merk ik hard gewerkt te hebben. Het begint zijn tol te eisen dat ik erg veel gelopen gelopen heb en de geestelijk achtbaan, die ik tijdens de vakantie en dit weekend voor de kiezen kreeg, vraten energie. Dat tekent zich af op mijn gelaat en aan de riem die op het allerlaatste gaatje moet. Voor het eind van mijn Latijn is echter geen tijd. Op mijn lauweren rusten kan pas als de filmopnames voor de DVD klaar zijn, de plannen voor mijn volgende verblijf gereed, mijn huur en die van de meisjes is betaald voor de eertbolgende vier maanden en het afscheidsfeestje bij hen is georganiseerd. Ik moet natuurlijk ook nog wat cadeautjes kopen voor de stichting...

Maria vraagt uiteraard zodra ik bij haar voor het bureau sta hoe het met de Wings is verlopen en dat ze trots is straalt van haar gezicht. Over de smak met geld van A-beb-A wil ik geen ophef maken voordat ik in Nederland ben geweest en ik fluister haar toe dat het nog niet zeker is, “maar misschien ligt er vijftigduizend Euro voor de keuken klaar in Nederland. Dat hoeft nog niemand te weten. Ik wil eerst zeker weten of het klopt, met de stichting bespreken hoe we dat gaan besteden.”

“Dora, wat? Dat is geweldig. Doe niet zo raar, je bent onnodig bescheiden. Natuurlijk is dat in orde. Wij kennen je vriendinnen immers?,” zegt ze en springt op precies op het moment dat Mattie binnen loopt met de mededeling dat Anannia toestemming heeft verleend voor de filmopnames. Alles lijkt als vanzelf in elkaar te passen, denk ik verbaasd. Uitleggen dat ik tegen het maken van die DVD opzie lukt echter niet want Derenge valt me totaal onverwacht om de nek om te feliciteren. Het nieuws uit Nederland is al door de tamtam rond getrommeld. Senaid is in alle staten en ik zie verbaasd hoe ik ongewild het middelpunt word van het hoofdkantoor dat ineens vrolijk in rep en roer lijkt. “Dora dat is fantastisch. Hoera. Ik wist het wel. Op jou kunnen we rekenen. Jij bent niet zoals anderen die wat beloven en het niet nakomen, ” blijft Senaid in de zevende hemel

“Je moet straks mee naar de dramagroep, dan gaan we het vieren en meteen de details voor de DVD en de datum voor de filmopname met de groep doorspreken.” zegt Mattie ook al zo trots naar me kijkend. We drinken thee op de patio waar Ahlem me ook al geluk wenst in prima Engels. Zelfs Aklilu doet moeite blij voor me te zijn. Dan ontbiedt atu Anannia mij op zijn kantoor. Zijn gezicht verraadt niet of ik op het matje word geroepen voor de filmopnames, maar zoals gebruikelijk verspilt hij zijn kostbare tijd niet aan sociale praatjes ter inleiding. Hij kijkt wel doordringend... streng.

“Dora. Ik dacht dat we jou gisteren wel hier zouden zien! Om te vertellen hoe het met de Wings is verlopen. Wij hebben je daar tenslotte , zo goed als maar mogelijk is, bij geholpen.” Ik ben meteen weer geïntimideerd,  knik en zeg dat ik uit wilde rusten. Dat we over zes weken uitsluitsel daarover krijgen, " maar dan zit ik in Nederland." Hij knikt stroefjes, maar dan verandert zijn lichaamshouding. Hij lacht. Plaagt hij?

“Volgens Derenge waren de dames erg enthousiast en Gettu zei ook al dat alles goed is gegaan, ja, maar... Wat hoorde ik nu?" Ik kijk naar hem of ik geen tien kan tellen.

"Heeft stichting AbebA zo 'n mooi bedrag voor jouw project bij elkaar gehaald?” Ik vertel dat ik van het bestuur opdracht kreeg die boodschap door te geven, “ maar Atu Anannia, voordat we blij zijn met een dooie mus... ik ga op twee oktober naar Nederland en het lijkt me verstandig eerst alles met hen door te spreken.”

“Waarom? Jij vertrouwt je eigen mensen toch wel, mag ik hopen?” Oef… wat nu?
“Ja, atu Anannia, maar de communicatie tussen Nederland en Addis verloopt wat lastig…ik wil eerst zekerheid hebben. Er zijn wat onduidelijkheden gerezen, die ik opgehelderd wil zien.” Hij bekijkt me onderzoekend en vraagt wat er dan zo vaag is. Razendsnel moet ik beslissen, de waarheid of iets wat er toch wel op lijkt.

“Ik heb nog geen papieren gezien van de stichting en ook niet van het Vincentrum die dat geld doneert.  Geen toezegging, bedoel ik en zij gaan het hele bedrag investeren in een uitgebreide goed geoutilleerde leskeuken.”

“Maar dat is toch fantastisch, Dora. Wat is daar mis mee?” Ik schokschouder…

“Niets, eh, maar het zijn teveel apparaten die we niet echt nodig hebben. Die keuken is te groot, past niet in het dramagebouw waar we met de pilot beginnen. Het zou zonde zijn als we al die moeite doen als later blijkt dat mijn Frietplan niet haalbaar is.”
“Alles is op te lossen, Dora, natuurlijk gaat dat project lukken. Heb je iets meer info over die apparatuur?” Ik niets uitgeprint en schud mijn hoofd, beloof de folders van de week op USBstick te brengen. Hij feliciteert mij van harte al de mooie resultaten. Ik merk dat hij mijn lauwe reactie raar vindt en vult het op eigen wijze in.

“Je bent moe. Veel te veel afgevallen. Eet je wel genoeg? Dat moet wel hoor, anders kunnen we je straks opvegen, haha."Als een boer met kiespijn probeer ik een mislukte glimlach.

"Het komt goed, zeker weten. Ik zal je iets verklappen. Wij, Alemu en ik, lopen al heel lang met een idee, eigenlijk een soort droom, die we al jaren koesteren. Daar hebben we nooit echt ruchtbaarheid aan gegeven, want , nou ja, we wilden toch echt eerst zeker weten of jij niet ook zo iemand bent die van alles wil waar we nooit meer iet van horen. We hadden er eerder ook de financiën niet voor.” Ik snap er weinig van en luister terwijl ik de laatste koffie op drink

“Daarom wil ik alles over die AbebA leskeuken weten. Het zou perfect passen in dat plan.” Natuurlijk kijk ik verbaasd. Hij kijkt heel tevreden en zegt trots te zijn dat ik al zoveel voor hen heb gedaan.  

“Wij willen al heel lang, erg graag, een technisch trainingscentrum voor onze kinderen die niet zo goed kunnen leren maar wel veel capaciteiten hebben. Een school waar allerlei vakken worden onderricht, want nu besteden we dat uit, wat veel duurder is dan het in eigen beheer te houden.” Overrompeld, maar zeker verrast zet ik mijn lege kopje net iets te hard op zijn bureau. Voor het eerst zie ik hem zo enthousiast. De man, die er hier als een generaal de wind onder heeft, neemt me in vertrouwen? Ik slik, want de erkenning voelt helemaal niet op zijn plaats zolang ik niets zeker wet en het lijkt, hoe hard ik er ook naar verlang-  dat heb ik weer- op een verkeerd moment te komen.

“Voor jongens en meisjes. Houtbewerken, metaal, kappen, naaien, etc.  maar daarvoor moeten we een nieuw gebouw neerzetten en dat gaat nog wel even duren. De gemeente moet er grond voor toewijzen en alle vergunningen die ervoor nodig zijn vergen veel tijd, maar daar past koken uiteraard heel goed in. Als AbebA er zoveel geld voor heeft biedt dat uiteraard nieuwe perspectieven voor onze droom.” Ik kan enkel knikken, krijg veel te veel info ineens. Moet ik het nou alweer van een totaal andere kant gaan bekijken? 

 “Maar goed," zegt hij ter afronding en staat op, " de Wings zullen naar alle waarschijnlijkheid de proefkeuken wel financieren, lijkt me.” Ik ben alweer buiten waar ik met ontzag word aangestaard door Alemu, die na mij bij de directeur naar binnen gaat. 

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Laat ons hopen dat er schot in de zaak komt en dat er plannen kunnen gerealiseerd worden!
Hoop doet leven, zoals we weten
Ik hoop dat het geen luchtkastelen blijken te zijn.
Prachtplannen, en nu maar hopen dat er iets gerealiseerd gaat worden. En dat er geen dooie mus op het menu staat.
Wat een moeizaam traject, pf....
Apart om op de onderste fotot te zien dat ze daar niet van Arbo enzo gehoord hebben; mensen aan het werk zonder valbeveiliging, gammele bouwhekken.
Hahaha, hihi, Arbo? Je meent het...
Daar kijken ze niet op een leven meer of minder...Die mensen worden niet in de watten gelegd, moeten zelf eenvoudig oppassen dat ze niet naar beneden lazeren.
Je vraagt je af wat beter is. Bij ons zijn ze helemaal doorgedraaid.
Het is leven tussen hoop en vrees!
Ik ga toch lekker eigenwijs voor HOOP. En die vrees? Men lijdt het meest door de angst die men vreest, maar als je er middenin zit... moet je van goede huize komen om je hoofd koel te houden. Gelukkig heb ik daar veel ervaring mee. hihi
Mooi plan van de directeur!