Terug naar Posi Lief (5)

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 05 February 11:32

Rozig, boordevol adrenaline, zit ik naast Gettu te glimmen zonder iets van de mij zo overbekende omgeving te zien. Gewend aan het uiterlijk van ellende ben ik er het mooie van gaan zien, dat zich achter de platen, waar Thadie's en Tidgi's slapen, afspeelt aan overleven in begrip en medemenselijkheid.

Volledig bevredigd, leeg en vol tegelijk. Mijn in de vakantie geschokte motivatie is weer geheel terug met het gevoel bergen te kunnen verzetten.  Terwijl Gettu me als een VIP naar Vatican rijdt probeert de lieverd me met zijn tevreden glanzende ogen plus vier Engelse woorden, (joe goed, ladies happy) duidelijk te maken dat hij net zo blij is als ik. Een kwartier voor de schemering inzet zwaai ik hem uit aan de asfaltweg en sta, lichtelijk beneveld door het succes, in dubio… Zal ik, voordat het donker wordt, toch nog mijn mailbox controleren? Een hoera happy mailtje sturen over mijn eerste echte taak als organisator van toegepast ontwikkelingswerk en het fantastische verloop van deze dag?

Zondagavond is van die euforie niets meer over, Ik ben verdrietig.leeg en woedend. Op Nederland. Op mezelf. Ik haat de aanslag op mijn zeer verdiende vreugde en daarom heb ik het ook weer aan de stok met God. Voor alles is een reden, die wij vaak nog niet zien, later zeer leerzaam blijkt te zijn, maar wat doe ik in Godsnaam fout? 

  1. Ik ben hier gekomen om op eigen kosten het leeg geleefde leven in Nederland een gunstige wending te geven en een lang gekoesterde droom waar te maken.
  2. Ik gedij onder spanning, ben pionier en wil hard werken, ook als het resultaat van te voren niet vast staat. Waarom moet, zodra het eerste succes een feit is ook hier, op welverdiende bevrediging een domper worden gezet?  Zoals in Nederland mijn inzet ook verdronk ik onverwachte negatieve reacties van naasten ? Twijfels over hun betrouwbaarheid waardoor ik op een gevoelsmatige achtbaan terecht kom, die het persoonlijke geluk omzwachtelt met wantrouwen omdat men mij negeert en mijn aandeel bagatelliseert? Het is zo lastig hun beweegredenen gescheiden te houden van mijn beleving, maar dat moet wel om mijn eigen welzijn in stand te houden. 

Is het positieve me niet gegund en als dat zo is, met welke reden moet ik het kind in mij telkens opnieuw verfoeien en aan andermans strakke banden leggen? Omdat anderen het leven zo doen en dat de enige goede wewg vinden? Kan dan echt nooit eens iets puur en simpel zijn? Ik vraag me werkelijk af hoe lang iemand zichtbare tekens aan de wand kan/mag/moet/wil negeren en wat is mijn motivatie om zich met allerlei vergoelijkende verzinsels het gedrag van anderen te negeren? Hoe lang duurt het voordat ik zonder bewijzen conclusies mag trekken? Gedane zaken nemen echter geen keer.

Zondagavond: Ik kan de slaap niet kan vatten. Immense dilemma’s en heb spijt als haren op mijn hoofd. Was ik gisteren niet met mijn vermoeide voeten dat trappenhuis te lijf gegaan, had ik me die drie etages niet omhoog gehesen, dan had ik langer van ieders inzet en het behaalde succes kunnen genieten, verdorie.

Ondanks de dreiging van een volgende staking werkte internet normaal en geheel onverwacht stroomden er veel berichten binnen. Gelukkig werd ik er niet halverwege afgegooid want er leek geen einde aan te komen. Ik verwachtte na de niet mis te verstane memo van mij aan het bestuur weinig nieuws van hen, enkel maar een antwoord. De indrukwekkende hoeveelheid AbebA-mails nam zoals gebruikelijk onnoemelijk veel tijd in beslag, maar het laatste bericht dat binnenkwam was van EmjE. Gezellig, dat vergoelijkt Pee’s radiostilte. De irritatie over dat afstandelijke AbebA loste op in het vreugdevolle einde van de geslaagde Wingsdag. Het was al donker toen ik alle mails op de USB stick had staan, maar ik wenste daar die avond geen tijd aan te verspillen. Dinsdag begint mijn nieuwe werkweek, aangezien ik de hele zaterdag al extra heb gewerkt.

Ik liep me op het duistere zandpad op EmJE ’s mailtje te verheugen. Thuis zou ik languit op de bank de hele dag in gedachten nog eens dunnetjes overdoen. Iedere blik, elk woord moest zich in mijn geheugen prenten. Als ik in mijn ogen iets bijna onmogelijks heb bereikt, wentel ik me graag in die victorie, rek geluk expres wat extra op. Het heeft iets glorieus om na heel hard werken zonder dat succes verzekerd is, uiteindelijk de vruchten ervan te mogen plukken. Ik zie daar geen kwaad in en het gloeit zo heerlijk vanbinnen. Thuis zette ik meteen koffie bij een spiegelei met paprika op brood en legde de laptop aan het gas om met de mail van mijn hartsvriendin de vrije zaterdagavond in te luiden.

Haha... ze wist het, zoals altijd, weer zo puntig te zeggen. Waar ik een halve bladzijde voor nodig heb, kan zij in één goedgekozen zin vatten. De hele rits mails van de stichting keken me daarna doordringend aan en ik was standvastig, weigerde ze te bekijken want bij voorbaat was ik al kwaad omdat  alle tijdrovende logo’s en PDF bestanden toch weer mee waren gestuurd. Is het pure onachtzaamheid of treiterij dat zij zo eigenwijs al die onnodig grote bestanden door de ether sturen, vroeg ik me pissig af en toen er een uur later niets op de TV was, de dag herhaaldelijk aan me voorbij getrokken was, opende ik toch hun mail. Misschien wordt eindelijk duidelijk waarom er nog steeds géén machtiging om te stemmen of notulen zijn gestuurd?

De beide AbebA mannen hadden wel weer veel te melden.

Harrie was weer zeer kortaf en wreef me onder de neus 

"Beste Dora, het is héél vervelend dat jij al die weken niets van je hebt laten horen." Daar moest ik nog om lachen omdat hij kennelijk vond dat ik zelfs als onderdaan in de vakantie nog diende te werken?

"Ondanks dat je geen nieuwe opdrachten accepteert, wil ik dat jij officieel, uit hoofde van het bestuur van stichting AbebA  het volgende aan CHAD-ET meedeelt:

A: Het Vincentrum doneert vijftigduizend Euro.

B: Dat geldbedrag zal worden besteed aan kwalitatief hoogwaardig materiaal voor de leskeuken die we met de medewerking van diversen firma’s aan zullen leveren. 

Dit is geweldig nieuws. De donatie is rond, hoera, sprong ik blij van de stoel, maar meteen was er ook dat stemmetje...Let op Dora...Niemand vraagt hoe het met hou gaat en Jjj krijgt, ondanks je voorstel te wachten tot jullie eerste vergadering, toch nieuwe opdrachten waarvan jij asap werk dient te maken. Ondanks dat het stak besloot ik zondag toch wat tijd uit te trekken om een uitgebreid antwoord in elkaar draaien, hen te feliciteren met het succes en te bedanken voor hun geweldige inzet.

Henry, deelde ook al euforisch zijn succes, stuurde folder mee van de hele uitgebreide serie glanzende aparaten die ze aan gingen schaffen, “en dat enkel voor een vermelding op onze website, maar Dora het mooiste komt nog. Die 50 000 Euro is daarmee nog niet eens helemaal besteed. We kunnen in de toekomst ook nog...Het drong amper tot me door welke voorstellen hij deed omdat hij er meteen onder schreef: 

  • Nu moet jij, voordat je terugkomt, nog wel steengoede foto's maken van de chips-productie van je ‘pleegdochters’. Die zijn echt onmisbaar voor de reclamecampagne.
  • Ik kom zelf naar Addis voor de installatie van de keuken mits CHAD-ET er tegen die tijd een passende ruimte voor heeft.
  • Het zou handig zijn als jij vast uitzoekt welke papieren nodig zijn. Beter te vroeg dan te laat geregeld, zeg ik altijd maar, toch? Vraag je ook even na of ik daar voor die paar weken een werkvergunning nodig heb?”

Ps: Ben benieuwd hoe het daar met de Wings is gegaan

Naast blijdschap- dit was op zich toch prachtig nieuws- haakte een ongrijpbare onvrede zich aan mijn brein. Onheil dat verborgen bleef en een stemmetje dat fluisterde: Niets is wat het lijkt… 

Vervolg

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een goed gevoel heb ik ook niet
er volgt nog iets!
Ik heb hier ook geen goed gevoel over. Ook snel verder lezen
Er zit iets achter, gauw naar het vervolg
Goed nieuws, of toch niet?
Goed nieuws, zeker, maar... is er helemaal niet naar mijn berichtgeving gekeken?
Zo, onverwacht goed nieuws, maar...