Je bent bang voor het leven wanneer je je ogen alleen opent voor leuke dingen!

Door Nyn gepubliceerd op Wednesday 15 August 13:50
Inleiding


Vluchten in bezoekjes van vrienden, grijpen naar die fles, spuitje prikken in de aderen. 
De mens heeft verschillende `onmogelijkheden` om zijn of haar gevoel uit te stellen.
Soms in ons bewustzijn, soms in het onderbewustzijn kan een klein jongetje of meisje liggen te woelen omdat ze niet wakker wil worden. Is je hart blij en enthousiast dan weet het de weg naar buiten vaak wel te bewandelen. Totdat er een stukje in dat hart zit wat er niet uit mag. Een stukje verrot, eenzaam, verdrietig stukje wat niet weet hoe het zich moet gedragen in het leven. Wat nou als het 3 dagen de kluts kwijt is? Wat nou wanneer er dan niets meer open blijft dan een zielig hoopje ellende? Wat nou als dan je diepste verlangen bekend wordt? Je daarna jezelf nooit meer jezelf voor de gek zou kunnen houden?
Ja, mensen, wat dan? Heeft u die diepte al eens meegemaakt. Of eigenlijk: Heeft u wel eens het lef gehad die diepte in te gaan? 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/8317023d3c0c13c83604a8a83f3395b5.jpg

De momenten in Nyn´s leven
Als klein meisje was ik een lief, druk spontaan meisje die graag wilde dat het goed ging met de wereld. Ik kon best wat liegen wanneer ik vond dat mijn grote broer de schuld verdiende, maar eerlijk naar de wereld kijken deed ik altijd. Vanuit een kinderblik vond ik de wereld achtelijk oneerlijk. Ik hoefde het niet beter te hebben dan kinderen in arme landen, ik bezat al vroeg het verlangen om te helpen. Dit idee werd gevoed door de scheiding van mijn ouders op 2jarige leeftijd. Zoals de psychologie ook verteld, mijn verantwoordelijkheids gevoel richting beide ouders nam wel eens extreme vormen aan. Ondanks dat mijn moeder mij in de steek kon laten, kwam ik als puber gigantisch voor haar op. Ik kwam eigenlijk voor iedereen op waarvan ik dacht dat diegene de kluts kwijt was. Bleek ik ook nog eens een moeder te hebben die vaak de kluts kwijt was, dus mijn verantwoordelijkheidsgevoel deed mezelf soms meer pijn als dat ik achteraf had moeten toelaten. 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/16a20435e84b74e2745b7c4ebd046ab5.jpg

Je zou dan toch denken..
Je zou dan toch denken na zo vaak het woordje verantwoordelijksgevoel, dat ik zelf geen moeite gehad moet hebben met mijn eigen verantwoordelijkheid. Niets is minder waar. Ik heb echt voor mezelf moeten leren zorgen en dat ging niet vanzelf. Nu kom ik weer op mijn inleiding. Ik ben de ster der sterren geweest in het weglopen van mijn eigen gevoel. Mijn gevoel is niet zo belangrijk .(vond ik)Kijk ik in de diepte in mezelf, dan is daar dat kleine kwetsbare meisje. Wel een sterk kwetsbaar meisje hoor, dat is ze zeker, maar toch… 2 jaar geleden heb ik haar in het diepste gedeelte opgezocht en de ruimte gegeven naar buiten. Heelveel verdriet, héélveel pijn en hele mooie (verstopte) waarden kwamen naar boven. Daarvoor was wel nodig dat ik een aantal malen “dacht” dat ik wel dood wilde, maar toen ik haar hand vastpakte bleek die ellende alleen maar rust te hebben gebracht.

Doodsbang
Ik was altijd doodsbang voor die diepte in mij. Ik wist in mijn onbewuste dat daar veel verdriet zat. Echter ben ik op de dag van vandaag (en ik denk er bijna iedere dag aan)blij dat ik mijn vedriet ben aangegaan. Ik ben niet meer bang voor het kleine kwetsbare meisje. Ik laat haar vaak met rust, maar wanneer het nodig is neem ik even haar hand, ben dan samen wat verdrietig en dan is het weer
goed. Ik heb geen angst voor depressie, geen angst voor ellende. Het hoort bij het leven zo is het nou éénmaal. Er voor weglopen zal je nooit die mooie ontwikkeling geven die er achter schuilt.

Hoe bang ben je voor het leven zelf, wanneer je alleen je ogen open doet voor de leuke dingen….?

Nyn

http://plzcdn.com/ZillaIMG/d9ae927a024008f0365da3ca2b7e1df9.jpg


Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Overwinnen is de lessen die je in het verleden hebt geleerd meenemen in het nu en deze zo goed mogelijk benutten. Karma : )
Ik gooi er gewoon een hoop goede dingen bij, en mix de boel tot het een mooi kleurtje heeft.
Overwinnen= niet terugkijken, omdat het je niet eens interesseert!
Tja, wat een late reactie, maar ik moest eerst even grasduinen totdat ik jouw artikel zag.
Heel herkenbaar wat je hebt geschreven en ook erg goed verwoord. Uiteraard weet ik wat jouw diepe dalen zijn geweest en ik heb je (samen met Janny) daarin ook gesteund om te beschrijven dat je eerst door een dal moet om er weer uit te komen. Je moet eerst de randen (die jezelf kiest) hebben verkend, voordat je weet wat de randen zijn.
Ook al had je de randen veel later in de tijd opgezocht. Als je dit niet had gedaan, was het altijd boven je blijven hangen. Nu je het in die periode hebt gedaan zoals je beschrijft is het leed dan wel geleden maar ook te overzien geweest.
Ik weet dat je er buitengeoon goed bent uitgekomen en het siert je dat je dit ook nog op bovenstaande manier hebt kunnen beschrijven.
Groetjes, Heit.
Zo goed geschreven, respect!
Prachtig geschreven stukje waar ik veel herkenning in vind.
En ja..ik heb de lef gehad die diepte in te duiken, tot ik er bijna aan onderdoor ging. Maar dat zijn de punten waar je het Licht hervind!
Dit soort artikelen schrijven helpt ook veel om te verlichten, mijn ervaring, en weer verder te kunnen gaan naar het volgende.
Van mij krijg je een dikke pluim!
Heel mooi geschreven!
Ow en ik ga NU naar de winkel....een nieuw pikhouwel kopen! :D