Mondje uit, zelfreflectie aan.

Door Nyn gepubliceerd op Thursday 09 August 13:18

De kwebbelkous


Wanneer ik met de hondjes loop of alleen, dan probeer ik altijd de meest rustige plekjes op te zoeken. Het liefst een plek waar je alleen de vogeltjes hoort fluiten en de wind de bladeren doet optillen. Ik hoor meestal ieder tikje en ieder boortje wanneer iemand vindt dat zijn of haar huis nog niet mooi genoeg is. Ja, in die stilte, die ruimte, geniet ik intens. Vanochtend vroeg liep ik bij ons over de bolwerken en bedacht mij ineens het volgende:

Ik hou zo van de rust en de stilte. Eigenlijk is mijn kwebbelkousende eigenschap daarmee een hele rare combinatie! Begrijpt u mij? Er zijn mensen die mij echt druk vinden en praatgraag, maar ik presteer het beste in de stilte. Hoezo presteer jij het beste in stilte? Nou omdat ik dan het dichtste bij mijn gedachten sta. Wanneer de kwebbelkous "on hold" staat is het lekker rustig vertoeven voor iedereen.


                                                  http://plzcdn.com/ZillaIMG/959d177aedf3bda80282914628283286.jpg
Nyn's intense leventje

Ik zeg wel eens.. Ja, ik heb véél te vertellen, maar dat komt omdat ik zovéél beleef. En daar dan gelijk na de tijd ook over nadenk zodat ik ook die reflectie heb om te vertellen. Ja, mijn beleving is in details. Hoofdzaak en bijzaak probeer ik vaak bewust goed te onderscheiden, maar mijn partner vraagt mij wel eens: "Wat wil je nou eigenlijk vertellen?". Dan kom ik aan met: "Dat zeg ik je toch?" Nee, Nyn, je "blaad" nu alleen maar al de kleine details die jij belangrijk vind, maar ik niet. Och grut en dan ben ik de draad kwijt. Lach ik even goed en heb na een uur vast weer een nieuw verhaal. Ik kan ook eigenlijk niet zeggen dat ik het niet heerlijk vind. Je kunt veel van mij zeggen, maar niet dat ik het leven niet intens leef. Ik leef behoorlijk intens en met een sterk relativeringsvermogen zodat niets echt "zwaar"is. Geef mij je grootste probleem en ik maak het zo licht als een veertje. Zet jouw kleinigheid tegenover de kosmos en wat stellen wij dan voor? Tot nu toe heb ik sterk het gevoel gehad dat het leven voor iedere narigheid iets moois terug gaf wanneer je de lessen er maar uit pakt. Klinkt wellicht wat spiritueel, maar ik "geloof" eigenlijk wel in Karma. De mogelijkheden in het leven heb ik gekregen door goed te doen en te geven. De vervelende dingen heb ik mezelf laten overkomen door het leven niet serieus te nemen en te vluchten in onverantwoordelijk gedrag. 

Ik ben zo iemand waar het altijd goed mee gaat.

Uj kent het vast wel van die mensen waar je aan vraagt hoe het met ze gaat en het gaat standaard goed. Dit is sociaal zo ongeveer afgesproken. Ik doe er altijd aan mee. Sinds 2 jaar zeg ik eigenlijk nooit dat het niet goed met mij gaat. Altijd is daar het stemmetje van de Ratio die tegen het gevoel schreeuwt: Heb je een gegronde reden om nu deprie te zijn? Nee? Nou rot dan lekker op met je gevoel! Menig mens zegt mijn ratio zou erg blij worden van mijn leventje, dus een reden voor deprie zijn is er niet. Maar ja, dat betekent niet dat het gevoel er wel is. Ik veroordeel mijzelf altijd op zwak gedrag. Ik ben echt niet lief voor mezelf, al weet ik dat ik het wel mag zijn. 
En ondanks dat ik het weet gaat mijn ego soms zijn eigen gang.

Wat ben ik soms toch een vervelend mens. Bijzonder is ook dat ik mezelf razendssnel veroordeel, maar jullie moeten dat eens doen naar een medemens..., oei, dan wil je geen Nyn in de buurt. Dan kom ik snel kijken en observeer en lees of het allemaal wel ethisch zuiver is wat er gebeurd, want aan vingers wijzen zonder zelfreflectie heb ik een bloedhekel. 

Dat vind ik dan wel weer mooi aan mezelf, al zeg ik het zelf. Mijn uitgedoste, altijd aanwezige, dwangmatige, neurotische zelfreflectie maakt dat ik (bijna) altijd eerst bij mezelf te rade ga.., want wanneer je je zo ergert aan een mens of groep, wat verteld dat dan over jezelf?










Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wel Nyn, zoals je ziet is je artikel ondergesneeuwd doordat je het al wel had opgeslagen, jammer want nu krijg je er weinig reactie op en dat vind ik jammer. Mijn suggestie: Maak hiermee een nieuw artikel aan en nogmaal publiceren onder de titel bijvoorbeeld
"Met zelfreflexie altijd prijs....maar wel de mond houden" Hahaha
En dan nog zo een als: Mijn uitgedoste, altijd aanwezige, dwangmatige, neurotische zelfreflectie maakt dat ik (bijna) altijd eerst bij mezelf te rade ga..wat vertelt dat dan over mij?
Humoristisch en ook nog leuk diepgaand weer
Het zit hem volgens mij in: dat het leven voor iedere narigheid iets moois teruggeeft wanneer je de lessen er maar uit pakt.