Hoe ga je om met schuldgevoelens

Door Chayenna2 gepubliceerd op Tuesday 30 October 12:36

Schuldgevoelens houden een en oordeel over onszelf in.

 http://plzcdn.com/ZillaIMG/cb7c18e953212b486f629af0950768fb.jpgAls we onszelf slecht vinden kan het immers alleen maar meevallen en krijgen we misschien van een ander wel een complimentje.Strikt genomen is schuldgevoel een smoes. Een smoes om onze verantwoordelijkheid niet te hoeven dragen. We leggen de verantwoordelijkheid buiten ons en maken ons handelen afhankelijk van het oordeel van anderen. Als we echter onze verantwoordelijkheid durven dragen, niet alleen voor ons handelen ( en daar hoort denken ook bij) maar ook voor de consequenties van dat handelen, dan kunnen we ons niet schuldig voelen. Bepalend is dat het antwoord dat wij aan ons wezen geven een eerlijk antwoord is. Hoe anderen daarover oordelen is van ondergeschikt belang: het zegt alleen nog maar iets over die ander en niet over onszelf. We kunnen in dat geval onszelf vol goedheid en liefde tegemoet treden. Schuldgevoel leidt tot een behoefte aan straf. Straf ervaren we als pijnlijk en bij pijn hoort verdriet. Zo creëren we een cirkel van schuldgevoel, straf pijn en verdriet. Eigenlijk kiezen we voor een cultuur van de dood. Het toppunt van pijn en verdriet, van straf, is immers doodgaan, sterven. Niet voor niets is de doodstraf jarenlang de zwaarste straf geweest. Angst voor de dood is onze grootste angst. Heel veel angsten zijn  daarvan afgeleid. Bij het doorvragen naar waar iemand bang voor is, vormt de dood steeds het sluitstuk.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/6e1c860213726886108b965281146152.jpg

Dit is zo, ook al zeggen mensen niet bang te zijn voor de dood en zelfs naar de dood verlangen. Ze kunnen er alleen maar naar verlangen omdat dat een einde kan maken aan hun pijn en verdriet, die juist een afgeleide is van diezelfde dood. Het is ook een vorm van het niet durven aangaan van de eigen verantwoordelijkheid, die buiten ons leggen, bij het sterven.
Schuldgevoel is een door de mens zelf gecreëerde energie die ontstaat door gevoelens van afwijzing. Die gevoelens van afwijzing heeft hij bij zijn ontstaan al kunnen ervaren. Zijn afhankelijkheid zorgde ervoor dat hij de macht buiten zich bleef leggen. Zijn eigen kracht, voor hem nog volledig onbekend, dient hij nog te ontwikkelen. Al degenen, van wie hij zich afhankelijk weet, zijn daardoor in staat macht over hem uit te oefenen. Regeringen, constituties, religies hebben schuldgevoelens instant gehouden, omdat zij meenden de aangewezen instellingen te zijn om verantwoordelijkheden over te nemen. Alleen zij waren in hun eigen ogen in staat waarden en normen te bepalen en wel zo dat zij konden oordelen en veroordelen. Hiermee konden zij macht creëren over al degenen die zich afhankelijk maakten van de gestelde normen en waarden.. Door het niet nemen van eigen verantwoordelijkheid, vooral voor eigen normen, waarden en ideeën, maakt de mens zich afhankelijk van een machthebber. Zolang de mens zijn eigen kracht ontkent, zijn eigen verantwoordelijkheid moet durft of kan nemen, zal hij de macht buiten zich leggen. Het houdt de mens af van de liefde, van zijn in geborenen goedheid en zijn eigen weten. De macht die de mens als het ware wordt afgenomen, geeft de ander de kans zich op materieel gebied te verrijken. Het houdt de mens af van eenwording met zijn eigen wezen. 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/ba88c1a4f61064024a8ea774ae5fb9f6.jpg

Dat afnemen van verantwoordelijkheid gaat natuurlijk gepaard met het overdragen van de eigen verantwoordelijkheid, zich bewust of onbewust onderdanig willen maken, zich niet durven ontwikkelen tot een geheel eigen persoonlijkheid. Wij realiseren ons te weinig dat verdriet is gebaseerd op ervaringen en belevenissen uit het verleden en dat wij NU leven. Soms lijkt verdriet in de toekomst te liggen, bv als iemand ons gaat verlaten. In werkelijkheid ligt dat verdriet niet in de toekomst. We bedenken en situatie die in de toekomst ligt en we reageren met onze emoties alsof de situatie in het Nu bestaat. Onze angst laat ons die toekomstige situatie in het NU beleven. Iemand die bang is zijn partner te verliezen en zich indenkt dat ze alleen komen te staan, kan daardoor heel erg verdrietig worden. Dat verdriet lijkt in de toekomst te liggen. In werkelijkheid leeft men niet in het heden. Door een waarschijnlijke toekomst in het nu te plaatsen ervaart men al een intens verdriet. De angst is zo sterk dat het heden wordt verdrongen. Het is goed ons te realiseren dat we op die momenten niet in het heden staan.We hebben alleen maar verdriet om iets wat geweest is, wat voorbij is. Als ik dat tegen iemand zeg hoor ik vaak “dat kan wel zijn maar ik heb NU verdriet”Het blijkt dat we het verleden niet hebben verwerkt, dat wil zeggen dat nog een deel van onze energie in het verleden vastzit. Vaak blijven wij in oud verdriet hangen, omdat we niet hebben begrepen wat er voor ons aan positiefs in verborgen ligt. Alles in ons leven heeft een positieve intentie, helaas zijn we lang niet altijd in staat die positieve intentie te ontdekken. Angst echter is een energie die we vanuit de toekomst naar ons toehalen. Angst ligt altijd in de toekomst en kan in het NU niet bestaan. Iemand die bang is om dood te gaan, is bang voor wat er op hem afkomt, voor wat nog komen moet. Iemand met hoogtevrees is angstig op een ladder omdat hij niet weet of hij zal vallen of niet. Ook dat ligt in de toekomst.  

http://plzcdn.com/ZillaIMG/94ae317ac40dff31527162c2a7ba7314.jpg

De oorzaak van de angst ligt nooit in het NU

Sterven is een vorm van transformatie. Het is een omzetting van energie. Het tijdelijke verwisselen met het eeuwige. Om op die manier te ontkomen aan de eigen verantwoordelijkheid. Het is de keuze uit handen geven. Het is een oud patroon, een overtuiging die de mensheid, zolang zij bestaat heeft overgedragen. We zien het immers elke dag om ons heen. Het is ons lot.
De mens, zo hebben we gezien, is niet onderhevig aan het lot. De mens heeft een keuze. Hij mag er voor kiezen de transformatie niet uit te stellen tot zijn dood en tot inzicht te komen dat hij alles zelf bepaalt, dat hij ook tijdens zijn leven kan kiezen voor een proces van transformatie. Hij kiest dan voor de cultuur van het leven. Sterven is dan overbodig: Hij kan leven. Hij kan tijdens zijn aardse leven volledig in contact komen met de volheid van zijn drie-eenheid, de eenheid binnenin zichzelf en daardoor de eenheid met het AL.

Copyright Nederland@Gerda Verstraeten

Voorbij de regenboogbrug
Mijn pagina
Verhalen en gedichten Chayenna

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hey Chayenna,

Hier en daar gelijkdenkend, hier en daar wat tegenspartelen.

Zoals ik het bekijk en ervaar liggen angsten inderdaad, zoals je schrijft, in de toekomst en zijn ze al dan niet een projectie uit het verleden of een onzekerheid omtrent de toekomst.
Leven in het heden is hiervoor een van de 'aanvullende' oplossingen om die angst te lijf te gaan.

Waar ik vooral wat tegenspurtel is het probleem eenzijdig bij de persoon met angsten te leggen. Sociale interactie speelt een enorme rol en bovendien weten mensen vaak niet meer waar de angst vandaan komt, de oorzaak kan zich afspelen in de kindertijd en zeg dan maar eens: het is jouw schuld! Nogal kort op de bal...

Dus ergens mis ik het openlaten van andere opties buiten eigen verantwoordelijkheid en angst voor de dood.
Mensen met een groot verantwoordelijkheidsgevoel hebben ook vaak last van angsten, angst dat ze niet gaan slagen in datgene wat ze willen... Is dat hun eigen fout, waarschijnlijk wel, maar ontlopen ze dan hun verantwoordelijkheid... Hier zou ik jouw mening wel eens willen kennen.

Ook de nood aan positieve feedback en gebrek aan verantwoordelijkheid in een paragraaf vind ik nogal zwaar om te lezen. Moedigen we onze kinderen niet aan door te zeggen dat ze het flink gedaan hebben, is dat niet net goed voor hun gevoel van zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen.

Groetjes
Cinzia
Schuldgevoelens is zo lang als het breed is. Er gebeuren wel eens dingen in je leven die lange tijd niet lekker zitten. Door er over te praten en naar de oorzaak te zoeken kom je al een heel stuk verder. Soms denk ik ook wel eens had ik dat niet beter zo of zo kunnen doen dit heeft echter niets met schuldgevoelens te maken. Zoals ik al zei het is zo lang als het breed is. Waar de een om lacht, huilt de ander, heeft ook iets met de persoon in kwestie te maken, hoe die in elkaar zit enz.
Ik voel me schuldig door iets groots wat ik mijn partner ooit heb aangedaan. Door de daden die ik heb gesteld en het goeie leven wat ik nu lijd, ben ik weer trots op mezelf en blij met mezelf. Echter voel ik mij nog steeds schuldig. Je kunt je dus schuldig voelen en daden stellen. Ik ben niet éen keer voor mijn verantwoordelijkheid weg te lopen, maar dat gaat wel samen met schuld gevoel.

Ik vind je artikel mooi en boeiend om te lezen, echter belicht ik het net even iets anders, vandaar ook mijn uitleg.

Chayenna, ik heb het al eens geschreven in een artikel "help, ik voel me schuldig!" - weet je, ik was altijd gebrainwashed door mijn moeder. En zoveel instanties hebben ons de schrik op het lijf gejaagd.
Maar gelukkig heb ik al veel kunnen loslaten en jij schreef toen zó goed dat we de verwachtingen aan onszelf en anderen moesten verminderen - dan zou het schuldgevoel afnemen.
En GROOT gelijk heb je. Dank nu voor het prachtige stukje dat je schreef. Duim
Mooi stukje! Mag van mij veel meer over geschreven worden om de mensheid wakker te schudden :)
Alles begint bij de opvoeding, alle indoctrinatie's die onze ouders hebben mee gekregen, krijgen wij als kinderen ook weer mee. En om dat te verbreken mogen we wel heel sterk in ons eigen schoenen staan. Kerk en regering houden dit natuurlijk graag in leven, de angst, zodat hun macht in stand gehouden blijft. Maar ik geloof ook dat er een ommekeer gaande is. Mensen komen meer en meer op zichzelf te staan, en dat is perfect.

Een mooi stukje spiritualiteit :)

dikke duim!
Dank je Taco voor je reactie
Chayenne, schuldgevoel moeten we loslaten en zoals je beweert je handen vrij houde,. mooie metafoor om door vergeving weer religieus, als eenheid te kunnen leven. Duim taco