H.j.zandzak, voor echt obscure en ongure verhalen

Door HJZandman gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Als maanman, voor kinderen het zandmannetje, heb ik het met leedwezen moeten constateren, verdraaid.

Jullie maken er een gore soepzooi van, daar beneden!

 

 

 

Hoezo nou, liefde en vertrouwen...

Wat dat betreft lijken jullie wel van God los op jullie planeet!

Schandalig om te spelen met gevoelens van magistraal stralende Sterretjes.

Ik ken alle vrouwen en kinderen die wachten, tot het licht weer schijnt in hun leven.

Sterretje heette het blonde pagekopje dat altijd lachte.

Mara’s clowntje was een wonderkind dat wist wie te vertrouwen was. Topgevoelig herkende Sterre nog dondersgoed wie geen zuivere bedoelingen had. Mara, haar moeder, vond het van begin af aan frappant.
dat Sterretje als baby niet bij een onzuiver iemand op schoot wilde. Wat dat betreft leek Sterre op mama, die dacht dat alle kinderen hetzelfde waren. Tot de verschillen steeds duidelijker werden. Mama hoefde Sterre maar één keer iets voor te doen en ze kon het, alsof ze het altijd al had gedaan. Spontaan en opgewekt, vol zelfvertrouwen ontdekte Sterre in mama’s kielzog de wereld. Het hummeltje had er overduidelijk zin in. Blijmoedig. Altijd met een goed humeur viel ze tussen de andere kinderen van haar lichting op. Dat merkte niet alleen de trotse Mara, maar ook de ouders van Norman, waar Mara op paste omdat zijn moeder hele dagen werkte. Zeker naast deze heerlijke knul -  hij was vier dagen per week bij Sterre en Mara - bleek Sterre in de fijne motoriek sneller te ontwikkelen. Terwijl ze lichamelijk extreem voorzichtig was leek ze qua intellect meer te bevatten, terwijl Norman goed op 'schema' lag. Vooral intuïtief functioneerde Sterre buitengewoon alert. Ze legde linken en trok conclusies die Mara bij andere kleintjes van haar leeftijd niet zag. Sterretje straalde op haar derde al zo fel dat mama zich er zelfs zorgen om begon te maken. Ging haar clowntje  iedereen voorbij? Zou ze een buitenbeentje worden nog voordat ze goed en wel ontloken was? Dit  Sterretje moest met zorg worden omringd en beschermd, om te voorkomen dat haar gave werd beschadigd. Mara's tevreden levensgenietertje kon luid zingen in de rietenmand achterop bij mama op de omafiets. Door de landerijen naar de stad en daar, bij Talaminie, de enige echte Italiaanse ijswinkel op de markt, samen van een ijsje snoepen.

Als zandman keek ik graag naar hen

Ondanks de scheiding van haar ouders, die al  zes weken na Sterres geboorte een feit was, ging het  voorbeeldig met de nieuwe wereldburger en mama dacht er niet aan om Sterre haar vader te onthouden. Na een half jaar haalde papa (met zijn nieuwe lief) zijn Sterretje eens per maand een dagje op en het kind was gek op hen. De ouders hadden het voor hun meisje prima opgelost, zelfs de Kinderbescherming noemde het  voorbeeldig. Doodnormaal was het dat Mara en Sterre hem vertrouwden, maar ik hield mijn hart vast ... een zandman ziet zoveel meer.. 

Toen papa trouwde met de mooie maar jaloerse jongedame die hun gezinnetje uiteen had gedreven was Sterre nog geen vier jaar oud en het aanstaande echtpaar wilde op die heuglijke dag niet met Sterre worden geconfronteerd: Het bleek dat de ouders van papa's aanstaande vrouw niets van Sterre afwisten en de zandman weet: zo'n valse start vraagt in beginsel om moeilijkheden, om de opstapeling van noodgedwongen leugens. Mara hield dit alarmerende teken aan de wand ver bij haar Sterre weg, zodat ze er geen last van kon ondervinden. Hoe het hummeltje zich er telkens meer op verheugde dat papa ééns per maand kwam, wist enkel mama en ze was zich er ook terdege van bewust dat in wezen voor Sterre de hele wereld om dat ene weekendje met papa draaide.


Toen Sterretje werd 'ontvoerd' kwam overal een abrupt eind aan

Drie maanden na zijn huwelijk danste Sterre, zoals gebruikelijk mooi aangekleed en opgewonden, al voor half elf ongeduldig door de hal. Van de één op de andere dag bleef haar vader weg, liet niets meer van zich horen. Hoe papa daardoor hun vertrouwen stal zal hij nooit weten, maar Mara schrok toen de ogen van het kind verwijtend naar háár opkeken. Mama loog!  Dat sneed venijniger door hen beiden heen dan billenkoek, die Sterre nooit van mama kreeg. Mara probeerde Sterre te troosten, maar voelde hoe de vertrouwensband door deze teleurstelling begon te rafelen.


Ik kneep als zandman soms mijn ogen toe van de vreselijke storm

Zo’n ontvoering is vernietigender dan men op aarde ooit beseft. Verraad vanuit eigen kring maakt ieder Sterretje, hoe sterk of zwak ook, kapot. Ik zag hoe een orkaan door Sterre's hartje raasde, die haar vertrouwen uit de veilige grond rukte, die Mara geschapen had. Het wachten hield maanden aan en Sterretje doofde langzaam, straalde al veel minder. Toen men papa eindelijk dwong zijn Sterretje op te komen halen graaide Sterre nog één keer al haar moed bij elkaar en verheugde zich erop dat papa trots zou zijn op haar. Mama had het immers beloofd en toen het eindelijk zo ver was, danste Sterretje  van blijdschap in de deuropening. Papa liep haar echter buitenzinnen omver, zag haar niet eens, zo woedend was hij en omdat hij monsterlijk schreeuwde dat mama hem vernietigde kneep ze haar oogjes en oren toe. Volkomen doorgedraaid riep hij dat mama overal de schuld van was en Sterre's lichtknopje knapte af. Zonder Ster goedendag te kussen stampte papa weg, kwam niet eens terug toen ze om hem gilde.  Sinds die dag was Sterretjes maanlichtje uit.  Haar verlangen en blijheid was met papa meegereisd.
 

Omdat een Sterretje het op haar vierde nog niet alleen kan, was ze een jaar lang ondergedompeld in doodsangst terwijl ze verlangde naar de man die haar niet gedag had gezegd, die van mama een heks had gemaakt. Dat mens mocht haar niet troosten of aanraken want ze geloofde papa dat het monsterde schuld was van alle kwaad. Sterre moest leren alles alleen te kunnen, vond ze en deed alsof ze haar eigen mama was. Mara zag hoe sterre zich ieder jaar dieper begroef, onaanraakbaar en eenzaam angstig, alsof ze in donkere drakenspelonken leven moest  met het 'mamamonster'. Jaren weggedoken bleef ze fantaseren in haar eigen onherkenbare wereld. Omdat het moest… al wist ze niet eens meer wat er ooit gebeurd was. 

Als wijze oude maanvader

heb ik het met alle drie plus heel hun aanverwante familie te doen omdat ze niet meer mochten genieten van het wonderlijke Sterretje, dat was voorbestemd voor grootse dingen op aarde. Sterre leeft gelukkig nog, maar ik zie van hieruit dat haar licht nog steeds niet aangestoken is. Het is droevig hoe Mara haar kind nog steeds mist, dat ze zo liefdevol wilde beschermen.
 

Hier op de maan

zou men de vuile sterrenverkrachters, aan hun eigen geslachtsdelen te drogen hangen. Hier betalen we met gelijke munt, want wie zo'n kindje, dat een heel leven voor zich heeft, de dupe maakt van zijn eigen egoisme, verdient zo'n wonder niet.

Oh, ik snap wel dat daar beneden, bij jullie, Sterre’s vader niet in een kwaad daglicht mag worden gesteld. Zolang Sterretje zich groot houdt, hem beschermt, werkt ieder gezond verstand bij haar averechts en wie ben ik? HANGerius JURKanus Zandzak. Ik zit op de maan en weet dat machteloosheid als een gezwel om zich heen grijpt zodra angst heer en meester wordt bij jullie angsthazen daar beneden. Ik zeg niet dat die moeder, Mara, niet moet klagen. Ze weet zelf ook wel dat ze  niet de enige is. Het gebeurt zo vaak dat een kind ten onder gaat aan 'volwassen' bedrog. 

Mensenkinderen,

wanneer leren jullie het daar beneden nou eens?

 

Kinderen zijn geen wegwerpflesjes, afgedankte leeggevreten frietzakjes, afval…

Je dient ze te respecteren!

Wel, ik zal dit nimmer voor jullie op kunnen lossen.

Ik ben enkel maar de man in de maan en het is voor berouw te laat als ik onder ben gegaan.

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja neerpenner. Ik houd mijn hart zo vaak vast als ik naar beneden kijk... zie wat volwassenen allemaal met kinderen doen. BahBah.. dank je wel
Karazmin, mooie naam, zie maar eens of dat kleine hummeltje ooit het licht weer aangestoken krijgt...want als mensen volwassen zijn slepen ze vaak onbewust al die ballast mee... of geven er de verkeerde de schuld van...
Een artikel dat je bij de keel grijpt en je angst aanjaagt om het sterretje. Heel sterke binnenkomer.
Knap gedaan.
Indringend en mooi geschreven, hoe het licht dooft uit een stralend kind
Dank u allen zeer. Ik ben blij, dat dit vreselijke misbruik tegenover de kleintjes door u begrepen wordt... Gelukkig maar, want onderhand lijkt het op aarde enkel nog maar om materiële zaken te draaien.
Welkome op Xead. Mooi en indrukwekkend verhaal.
super om te lezen welkom op xead !
toen ik heel klein was, was ik gefascineerd door het jantje maan! Ik zag altijd zijn gezicht in die maan!
Wel lief maanmannetje ... dikke bElgische duim voor je artikel.