Verhuizen naar Ameland

Door Ulla gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Wonen en werken op Ameland

Wonen (en werken) op een eiland

Verhuizen naar Ameland

In de zomer van 1992  ben ik voor de eerste keer op Texel op vakantie geweest. Toen ben ik het hele eiland rondgefietst. Het eilandgevoel beviel zo goed, dat ik besloot om op een eiland te gaan wonen. Uiteraard kwamen er bedenkingen van mensen die ik dit vertelde. Dit was voor mij een kwestie van je niet laten weerhouden. Op een eiland wonen is natuurlijk wel anders dan er vakantie vieren. Angst voor dergelijke veranderingen ken ik niet. Voor mij zjin veranderingen vooral ook een kans voor nieuwe avonturen en afwisseling en uitdagingen in je leven

Toch vergat ik dit plan weer, de dagelijkse beslommeringen slokken je weer op. Een jaar later kwam ik weer eens terug voor een vakantie. En ook toen had ik weer hetzelfde gevoel: ik wil later ook op een eiland wonen. Geen idee wat dat later voor mij zou gaan betekenen. En ik had dus ook geen idee hoe ik dit vage plan in de praktijk om moest zetten. 

1996 boekte ik via de toenmalige jeugdherberg voor het eerst een vakantie op Ameland. Want ik wilde natuurlijk terug naar een eiland. We zaten toen in de laatste rij huisjes, die je aan de linker en kant ziet als je naar de vuurtoren rijdt. Dicht bij het bos, duinen en strand. Mijn jongste zoon was toen net een paar maanden oud.  Vanaf dat jaar kwam ik elke zomer weer op Ameland terug. Een keer ook met de jaarwisseling. Ik had heel erg naar mijn zin en leefde het hele jaar naar deze vakantie toe. Ik voelde dat ik daar thuis hoorde. 

Als de vakantie was afgelopen, ging ik met tegenzin weg.

En elk jaar weer boekte ik alvast bij de eigenaar van de huisjes de vakantie voor de volgende zomer.  Een keer hebben we zelfs de zomerspullen gestald in de kelder van de huisje, hoefden we niet zo veel te slepen. De rest van het jaar had ik gewoon heimwee, en droomde alleen nog maar van het eiland.

In de  vakantie van 1999 raakte ik bevriend met een Amelandse familie. Via hen vernam ik dat er nieuwe afdeling van een organisatie opgestart zou worden op Ameland. Waar ik dus met mijn opleiding en ervaring zou kunnen werken. Een uitzonderlijke kans, want passend werk op het eiland is heel moeilijk te vinden, als je niet in de horeca of in de schoonmaak wilt of kunt werken. Het laatste afscheid na deze vakantie voelde zeer onnatuurlijk en ik was erg verdrietig, ik wilde gewoon blijven. Met tranen in mijn ogen, zat ik boven op de veerboot, die ons naar het vaste land bracht. Wat voelde dat erg.

Weer terug van vakantie heb ik op mijn werk een paar dagen later gebeld met de betreffende organisatie. Ze waren nog op zoek naar een leidinggevende en iemand die deze afdeling wilde opstarten.
Eind september had ik een sollicitatiegesprek in Friesland, waar het hoofdkantoor gevestigd was. Ik kreeg dezelfde dag nog te horen dat ik werd aangenomen. Ik was zo blij. 

Vanaf toen ging alles in een stroomversnelling. Vanaf september tot kerstmis vertrok ik vele weekenden naar Ameland om daar met het opstarten van de nieuwe afdeling bezig te zijn. Door de week werkte ik ook nog bij mijn oude werkgever. Het was een hele leuke, spannende, maar ook enerveerde, vermoeiende tijd. Ameland lag nu niet bepaald naast de deur. Het was een lange reis. Zeker met twee jonge kinderen onderweg met het openbaar vervoer. Een auto had ik in die tijd toen niet meer. Inclusief wachttijden en de vaartijd met de veerboot was ik vanaf Zevenaar toch voor een enkele reis zeker minimaal 6 uren onderweg. Al begon het avontuur Ameland voor mij al op de veerboot zelf, een verademing om dan een 3/4 lekker te kunnen zitten en te genieten van het uitzicht op het wad. Op een terugreis vond ik dat minder plezierig, want dan moest ik immers weer weg van het eiland. 

Voor op het eiland zelf had ik inmiddels wel een autootje aangeschaft. Een blauwe Opel Corsa waarmee ik heel wat kilometers heen en weer ben gecrosst. O.a. ook om potentiële klanten te bezoeken. En natuurlijk ook om het eiland te verkennen. 

Zoals al genoemd nam ik toen al mijn 2 jongste kinderen regelmatig mee naar het eiland. In de landelijke herfstvakantie ging de oudste van de twee ( toen 8 jaar oud) voor kennismaking een paar dagen daar een  basis school op het eiland. De herfstvakantie op Ameland is op een ander tijdstip in aansluiting aan het zomerseizoen. 

We logeerden bij vrienden, die ik op mijn laatste vakantie had leren kennen. Wat nog spannender was, waar zouden wij later toch gaan wonen? Het was en is niet eenvoudig om als import Amelander een huis te krijgen. Voor inschrijving moet je toch aan bepaalde criteria voldoen en dan kom je natuurlijk ook op een wachtlijst te staan. Ik begreep dat dat wel een jaar zou kunnen duren. Niet erg geruststellend, als je alles achter je laat om op Ameland te gaan wonen en werken. En je niet kunt permiteren, twee woningen aan te houden. Wat ik ook niet wilde, want onder geen beding wilde ik terug.

Gezellig zittend aan een gezellige bar  ontmoette ik toen via een vriend van mij in de herfst iemand, wiens moeder vakantiehuisjes verhuurde. In een van die huizen ben ik terecht gekomen en mocht daar tot april, mei 2000 gaan wonen. Voor die tijd erna moest ik verder zoeken en dat gaf natuurlijk wel een bepaalde druk. Zeker omdat ook mijn jongste 2 kinderen, 8 en 3, gelijk mee zouden verhuizen. Mijn een na oudste zoon, (toen 17,5) bleef achter om zijn laatste jaar Mavo af te maken. De oudste woonde toen al niet meer thuis. Uiteraard had ik het van tevoren met  de zoon welke nog thuiswoonde erover gepraat. Hij vertelde mij toen, dat ik dit gewoon moest doen, deze kans kreeg ik nooit meer. Eenvoudig vond ik dit besluit omwille van hem zeker niet. En heeft mij ook even doen twijfelen. Toch had ik het gevoel dat ik dit gewoon moest doen. 

27 december 2001 december ben ik met mijn kinderen naar Ameland verhuisd. En heb mij toen ook gewoon in deze gemeente laten inschrijven op mijn eerste adres. Een vriend heeft mij en de kinderen in Zevenaar opgehaald met een grote aanhangwagen en zo goed als de meeste spullen ingeladen. Een gedeelte werd later met het plaatstelijke transportbedrijf verhuisd.

Kerstmis 2001 stond dan ook helemaal in het teken van ons nieuwe avontuur naar Ameland verhuizen. Een dag naar kerst reden wij de straat uit, uitgezwaaid door vrienden en buren. En de vader van mijn kinderen. Door omstandigheden zou hij pas een half jaar later naar Ameland verhuizen. 

Voor de tweede keer in mijn leven liet ik een heel leven achter, maar ook nu was ik alleen maar blij. 18 jaar in Gelderland vond ik welletjes, nu begon ik weer aan een nieuwe episode in mijn leven. Waarvan ik al jaren droomde werd werkelijkheid. Oud en nieuw 1999/2000 heb ik deze keer als inwoner van Ameland uitbundig  in een restaurant onder de vuurtoren gevierd. Met mijn kinderen, Amelanders en touristen. Ik was heel erg gelukkig maar voelde mij ook heel onwennig. Tot begin januari woonde ik bij vrienden. Daarna heb ik mijn intrek genomen in een vakantiehuisje. waar ik tot april/ mei mocht wonen. Verder keek ik op dat moment even niet. En voor nood zou ik ook op mijn werk zelf gaan wonen. Dat had ik mij al voorgenomen, al hoopte ik natuurlijk niet dat dit ooit nodig zou moeten zijn. 

De kinderen gingen vanaf die tijd naar de peuterspeelzaal, de oppas en naar de basis school. Ik werkte 26 uren per week. In mijn vrije tijd genoot ik van het eiland. Op eens alleen de zorg moeten dragen voor de kinderen in combinatie met mijn nieuwe werk viel mij zwaar. Ook al stond ik er niet zo bij stil. Op mijn oude stekkie was ik ook kostwinner geweest, maar toen zorgde hun vader voor hen. Om de twee weken ging ik met de kinderen terug naar waar hun vader nog woonde. Hij was bezig om het huurhuis in de oude staat terug te brengen. Hierin zat heel veel werk en in die weekenden hielp ik hem erbij.

In april kon ik ik een piepklein kamertje huren naast het vakantiehuisje waar ik zat. De verhuurders, (ook familie van de verhuurder van het vakantiehuisje) wilden mij daar niet laten wonen, omdat ze dit geen goede plek vonden voor de kinderen en mij.

Ik wilde niet het risico nemen, om met de kinderen op straat te belanden en met dit argument heb ik ze kunnen overtuigen. Nog voor deze verhuizing naar dat kamertje kreeg ik een brief van de gemeente. Ik kreeg 1 mei mijn eerste huur huis in een dorpje verder toegewezen! Eigenlijk meer een soort van bejaardenwoning maar verder niets mis mee. Ik ben dus verhuisd naar dat piepkleine kamertje en heb daar dus nog een maand gewoond. Een maand later, 1 mei ben ik dan weer verhuisd. Het was een soort van bejaardenwoning in een dorp 3 kilometer verderop. Een kleine woning, maar natuurlijk veel beter dan dat kleine kamertje.

Ik was zo blij en vooral gerustgesteld. Ideaal was de situatie nog niet, want nu begon het heen en weer gereis met kinderen in de auto naar het naburige dorp naar school en werk. 3 k eer op een dag. Op Ameland is het gebruikelijk om voor de koffie en zeker tussen de middag naar huis te gaan. Ik vond dat teveel gedoe en gereis. Met mooi weer bleven wij daarom in de buurt van het werk en brachten deze ook vaak buiten door in de vrije natuur. Soms ook gewoon op het werk. Het heen en weer gereis in het algemeen vond ik nogal vermoeiend.

Vooral ook omdat de kinderen niet in hetzelfde dorp naar school, oppas en de peuterspeelzaal gingen. In die tijd heb ik daarom weer een een brief  geschreven naar de gemeente. Uiteindelijk konden wij 1 juli 2000 verhuizen naar mijn huidige huurhuis net buiten het dorp, waar ik ook werkte. In dezelfde straat waar ik in begin in het vakantiehuisje en ook in dat kamertje had gewoond. Die zijn jaren geleden afgebroken en daar groeit nu voornamelijk gras. 

Goed beschouwd heb ik dus zeker een half jaar gezworven.
Nu anno 2012 woon ik nog met mijn gezin in het laatste mij toen  toegewezen huis. In onze vrije tijd genieten wij nog steeds van de natuur, de rust en de ruimte. Ook al is het nu wel leuk, af en toe weg te gaan, even iets anders te zien. Maar altijd is het weer heerlijk om weer terug te keren naar het eiland, waar rust en ruimte ondanks de vele vakantiegangers nog steeds te vinden zijn.

De eerste originele Amelander die ik in een van mijn eerste vakanties in de jaren 90 heb leren kennen is sinds ik hier woon mijn buurman. Bijzonder leuk en bijzonder apart voelt dat toch. Zo kan ik mij ook nog herinneren dat als ik toen ik in dat piepkleine kamertje woonde  de was ophing, een dorpsgenoot met de auto langs reed en vrolijk naar me zwaaide. Iedereen kent elkaar, veel mensen zijn familie, vrienden en kennissen van elkaar.

Diezelfde dorpsgenoot kom ik nu nog regelmatig tegen. Hij zwaait nog steeds vrolijk. Dat zijn zo van die momenten die mijn doen denken aan mijn eerste tijd op Ameland. Dit doet mij vaak glimlachten. En zo zijn er natuurlijk meer mensen die mij hieraan doen denken. Toen ik verhuisde naar mijn laatste woning, heb ik dan ook ook een soort van bedank feestje gegeven aan een aantal  mensen. Die mij toen geholpen hebben in de start in mijn nieuwe eilander leven.

Naar Ameland verhuizen was een van mijn beste beslissingen in mijn leven die ik ooit heb genomen. De start in een nieuwe manier van leven, zoals ik altijd heb willen leven. Daarna is mijn leven in meer opzichten compleet veranderd in positieve zin.

Wat overigens niet betekent dat leven op een eiland altijd leuk hoeft te zijn. Er kan ook wel eens iets mis lopen en niet goed gaan, wat aan de andere kant ook weer nieuwe perspectieven kan bieden, als je de kansen kunt en wilt zien. Mensen in een hechte gemeenschap en zeker op een eiland leven anders dan aan de wal. Wat dat betreft hebben ook wij dingen meegemaakt, waarvan ik blij ben dat ik deze niet van te voren heb geweten. Want niet alles is zomaar ook op te lossen, maar heeft voor een gedeelte toch ook met jezelf te maken. 

Gelukkig en rustig leven lukt het beste als je bij jezelf kunt blijven en iedereen in zijn waarde laat. Leven en laten leven en je passief of actief aanpassen aan de plaatselijke gebruiken. En ook niet overal geforceerd bij willen/moeten horen. Dat werkt niet. Wij hebben ook ons eigen leven zowel binnen als buiten het eiland leven. En dat is goed zoals het is.

Wonen op en zeker dit eiland blijft bijzonder. Al wil je dat weleens vergeten, als je hier al heel lang woont of er zelfs geboren bent. Want ook het leven op dit  eiland verandert. De regels en structuren en drukte van het gewone dagelijkse leven aan het vaste land halen je ook hier in en de invloeden vanuit politiek  en maatschappij zijn inmiddels ook hier duidelijk voelbaar. Toch heb je hier meer mogelijkheden om je verbonden te blijven voelen met de natuur en op die manier je rust terug te vinden.

 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zie dat ik mijn in de verhuis data ook heb vergist, het is toch was, zal het binnenkort maar eens aanpassen!
Bedankt jullie voor de reacties! Sorry niet eerder aan toe gekomen om mij te melden hier!
Hallo Ulla,
Leuk om je verhaal te lezen! Heel mooi dat je doorgezet hebt om je daar te vestigen!
Ik ben ook aan het kijken wat de mogelijkheden zijn om op Ameland te gaan wonen. Heb jij tips of weet jij misschien waar ik het beste informatie zou kunnen halen?
Ik hoor graag van je!
Gr.Ellen
Ik ben net een paar dagen op Schier geweest. Heerlijk en heerlijk rustig omdat het behoorlijk slecht weer is. Van de eilanden ken ik Ameland het beste. En soms droom ik er ook wel eens van. Maar absoluut niet haalbaar. Texel deed me niet zo veel.
Heerlijk verhaal, fijn om je ervaringen te lezen.
Beste Ulla,
Mooi om je verhaal te lezen. Ik herken me zelf er precies in "En ook toen had ik weer hetzelfde gevoel: ik wil later ook op een eiland wonen. Geen idee wat dat later voor mij zou gaan betekenen. En ik had dus ook geen idee hoe ik dit vage plan in de praktijk om moest zetten." We zijn nu aan het kijken wat er allemaal bij komt kijken om naar Ameland te verhuizen. Heb jij nog tips, of handige websites waar ik info kan vinden?
Mvg Maria van Wissen
Heb het artikel in tussen aangepast, zaten o.a. nog schrijffouten in en ook qua inhoud is nu weer wat recenter geschreven.
Dat hoop ik dan ook voor je!
Waar ga je altijd heen?
gr Ulla