Mijn ervaringen met Dissociatieve identiteitsstoornis, deel 1

Door Chayenna2 gepubliceerd op Thursday 18 October 22:37

Dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) (ofwel meervoudige persoonlijkheidsstoornis) of multipele persoonlijkheidsstoornis (MPS) is een psychische aandoening waarbij iemand afwisselend twee (of meer) van elkaar te onderscheiden persoonlijkheidstoestanden kan aannemen. Tenminste twee van deze persoonlijkheden nemen regelmatig het gedrag volledig over. Vaak heeft de patiënt 'gaten in het geheugen' die niet door vergeetachtigheid te verklaren zijn. Vaak weet de oorspronkelijke persoonlijkheid niets van de andere persoonlijkheden (ook wel alter ego’s, alters, andere zelven of binnen mensen genoemd). De andere persoonlijkheden weten soms wel af van de oorspronkelijke identiteit en van elkaar. De alternatieve persoonlijkheden zijn in die zin volledig, dat ze een eigen karakter en verleden hebben en soms ook andere uiterlijke kenmerken (een ander stem- en taalgebruik). De alterego's kunnen allemaal een eigen naam hebben, maar het hoeft niet perse. Sommige mensen met DIS hebben geen namen voor hun alterego's, maar toch zijn het andere persoonlijkheden.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/59c023fd1c33bc2400d99271a181ed46.jpgOorzaken
Het ontstaat door zeer ernstige trauma's uit de vroege jeugd vaak voor het 5e levensjaar. Dikwijls gaat het daarbij om herhaald seksueel misbruik gepleegd door iemand uit de directe omgeving (ouders, familieleden of vrienden daarvan bijvoorbeeld) of een thuissituatie die niet stabiel is. Het idee is dat het trauma groot is en het kind niet kan vluchten. Daardoor vlucht het kind in zichzelf. Een deel van het bewustzijn maakt het trauma bewust mee. Het andere deel van het bewustzijn maakt, samen met het bewustzijn van de betreffende personen uit de directe omgeving, iets anders mee. Dat is dissociatie. Als dit vaak voorkomt, kunnen diverse bewustzijnstoestanden (deelpersoonlijkheden) zich naast elkaar ontwikkelen. Hoe een alter het lichaam overneemt. Lange tijd vroeg ik me af, wat er precies gebeurde. Hoe het kon zijn dat ik in een groot zwart gat viel, terwijl mijn lichaam gewoon verder leefde. Liz blijnsdorp omschreef het als volgende, We worden wakker, en ik merk al meteen: Dit is slecht wakker worden; voor ik enige invloed kan uitoefenen staat er een sterker aspect voor me. Je kunt je dan afvragen; Wie wordt er nu wakker. En waarom nu juist hij of zij. Hij of zij, aspecten kunnen vrouwen zijn, mannen of kinderen. Wanneer er in de nacht slechte en bozen dromen zijn geweest, en we daardoor voor de dag begonnen is al dodelijk vermoeid zijn, dan weten we dat we alert moeten zijn. Door zwakte ontstaan snel onveilige situaties. Als er bv vroeg in de morgen een omstandigheid is waar we snel moeten handelen en we niet de tijd hebben om de krachten te bundelen, stappen we bij voorbaat al verkeerd uit bed. Dit gebeurt natuurlijk bij ieder mens, toch ligt het een stuk moeilijker als je je bewust bent van de andere aspecten. Door haar omschrijving van het wakker worden, herkende ik zoveel in dat ik daardoor meteen weer een black-out had.

  http://plzcdn.com/ZillaIMG/80446b0c503a6aacb8c56e15bbdd5b22.jpgHoe vaak gebeurde het niet dat ik wakker werd, nog vol van de gevoelens en emoties van wat er die nacht had afgespeeld, het gevoel verlamd te zijn en niet op te kunnen staan, kinderen die mama roepen en die verzorgd moesten worden. Dus hup het bed uit, onder de douche en proberen helderheid te krijgen, onder de douche zie je het water veranderen in bloed, en hoor je stem roepen, ik maak je af, in de verte roepen de kinderen. Je denkt wat een rot droom. Je probeert alles van je af te schudden, en probeert te besluiten wat je aan gaat trekken. Je pakt een jurk en hoort een stem zeggen, ik ga echt niet in een jurk lopen hoor, probeer het maar eens, dus pak je toch maar weer een broek. De kinderen roepen weer om mama, en je zegt ze eindelijk eens hun kop te houden, de woede in je wordt steeds groter, doordat je steeds machtelozer wordt van alles wat er in je afspeelt. Je kijkt op de klok, en je ziet dat de tijd doorgaat, terwijl de tijd in jezelf stilstaat. Dan komt er een aspect in actie die genoeg heeft van de dromen, en de aspect met die dromen opzij duwt. Deze gaat als een wervelwind door het huis, pakt de kleren die hij/zij aan wilt en verteld de rest zijn kop te houden. We zien het allemaal gebeuren totdat het te erg wordt en we niets meer zien of horen. De aspecten die voor de kinderen zorgen, komen tevoorschijn en nemen hun taak op zich. Zo begint langzaam aan weer een nieuwe dag.

Zo gingen er ook vele dagen voorbij, waarbij ik helemaal niets meer wist, Een van de eerste dingen die ik dan ook probeerde toen ik bewust werd van de anderen was terug te kijken op de dag. Wat hadden we gedaan, wie hadden we gesproken, hoe hadden we gereageerd. Steeds weer werd de vraag gesteld, Wie ben ik? Wat wil ik? Waarom zijn er de anderen, gevoelens, beelden, gedachten, alles liep door elkaar heen. Maar steeds meer kwamen er door de bewustwording ook puzzeltjes op zijn plaats te liggen. Steeds duidelijker werd het welke aspecten met wat maken had, welke functie ze hadden in het systeem, hoe ze reageerde, en waarom ze op die manier reageerde.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/770d04677f367247e79418e01db2b8c0_medium.jpgIk ben begonnen de aspecten onder te verdelen in groepen. De eerste groep bestond uit de aspecten van 0 tot 9 jaar. De tweede groep van 10 tot 12, de derde groep van 12 tot 16, de vierde groep van 16 tot 20, de 5de groep van 20 tot 23 en de 6de groep van 23 tot 28. En daarbij was ik er dan nog, toen 35 jaar. Er waren aspecten uit wat men vorige levens noemde, hierdoor kreeg ik belangstelling voor de Romeinse tijd, de Kelten, de Maya’s, de Olmeken, de Lakota’s, en uit toekomstige levens, waardoor ik ook beelden zag van de mogelijkheden die er waren, er waren aspecten van andere planeten zoals de Plejaden, sinus, en ene planeet die ik tot op heden nog steeds mijn "thuis" noem. Een planeet met 2 zonnen, en die zich bevind in een universum achter de zon die wij kennen. Regelmatig kwam het voor dat ik in een vreemde taal of klanken sprak, vreemde tekens tekende, en het laatste 2 jaar ben ik ineens Engels gaan spreken en schrijven, gewoon op de manier waarop het in me bovenkomt.
Het bewust worden van het verleden en de toekomstige beelden kon ook alleen maar gebeuren, doordat ik het zelf wou, omdat ik leerde vertrouwen op de mensen om me heen, die mij dingen terugspeelde van de reacties die ik gaf, en waar ik vaak niets van afwist maar waar ik dan weer binnen in me op zoek ging. Door bevestigingen van anderen van de herinneringen, en door om steeds maar weer door te blijven vechten. Maar vooral door de liefde van mijn man en kinderen. De liefde die er voor zorgde dat ik weer een geheel werd.

Mijn verdere ervaringen kan je lezen in de zilla Dissociatieve identiteitsstoornis

Copyright Nederland@Gerda Verstraeten

Voorbij de regenboogbrug
Mijn pagina
Verhalen en gedichten Chayenna





 

Reacties (58) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zo, dat lijkt me erg angstig om mee te maken.
Heftig verhaal, maar heel mooi geschreven.
dank je sanniekke
De duim mooi omschreven
Ja het heeft veel voor me betekent Kati en zou het zo opnieuw doen want het heeft mijn leven totaal veranderd
duidelijk en helder verwoord. Ik wist dit allemaal niet, bedankt voor dit interessante artikel. duim en fan erbij
Goed geschreven, duim