Stress is niet enkel van deze tijd.

Door Moongirl gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Inderdaad, stress was er vroeger ook. Stress kan zelfs jarenlang onzichtbaar in je geest blijven hangen terwijl je daarvan niet bewust bent. Zo was ik mij er niet van bewust dat ik als baby met opzet op de grond werd gegooid. Mijn moeder had een postnatale depressie waarvoor ze ook nadien werd opgenomen en wou mij vermoorden. Voor mijn vader was het gelijk, of ik een jongen was of een meisje. Mijn moeder echter wou bevallen van een jongen. Mijn oudere zus was al een jaar en ons moeder wou nog wel kinderen, maar enkel een jongen.

Toen ik in de pubertijd kwam, begreep ik niet goed waarom mijn moeder zich zo op mij storttte, om mij te vernederen, af te slagen en veel meer.  Mijn oudere zus was veel ziek en moest voor haar astma vaak naar het ziekenhuis voor zuurstof.  Als kind vergaf ik mijn moeder haar grillen, omdat ik dacht dat ze wel erg moe moest zijn van al die zorgen met mijn zus. Ik verbeet de pijn en het verdriet.  Op den duur gaf ik geen kik meer.  Wenen kon ik niet meer.

Ik heb mij toen ook niet direct afgevraagd wat nu de echte oorzaak was dat ze me wou vernederen en pijnigen.  Tot op het sterfbed van mijn grootmoeder; oma vertelde mij al wenend wat er vroeger was gebeurd en zij toevallig bij ons langskwam en mij nog net heeft kunnen redden door een arts te bellen.

Al de jaren nadien denk ik erover na dat ik eigenlijk doood moest zijn omdat ik een meisje was.  Zelf heb ik geen kinderen kunnen baren, maar tot op heden begrijp ik niet waarom iemand perse een jongen wil of perse een meisje.  En dat een moeder in een postnatale depressie geestelijk  zo ver wordt gedreven dat ze haar kind wil doden.

Mijn moeder werd 8 jaar na mijn geboorte weer zwanger (een ongelukje heet dat) van een meisje.  Onmiddellijk toen het geslacht was geweten, werd ons moeder opnieuw opgenomen omdat ze zenuwcrisisissen kreeg.  Toen ze beviel stootte ze ons jongere zusje onmiddellijk af.  Ze riep in de bevallingskamer dat ze haar kind niet wou.  Gelukkig was ons vader er ook nog.  Hij is met ons zusje naar huis gekomen terwijl ons moeder nog enige tijd in het ziekenhuis (lees psychiaterie) bleef.

Papa en ikzelf hebben samen ons kleine zusje verzorgd.  Mijn oudste zus zat toen in een astma internaat.  Ik was 8 jaar en voelde mij als een vervangmama. 

Mama kwam na een tijd weer naar huis en nam de verzorging van de baby over alsof er niets was gebeurd.  De mishandelingen kwamen weer terug.  Ik werd weer geslagen en opgesloten tot ik er genoeg van had en het huis verliet.  Ik ben een tijdje bij mijn grootouders ingetrokken tot aan mijn huwelijk.

Ons moeder is nu 83 jaar en zelf hulpbehoevend.  Nooit heeft ze zelf over de dingen die mij dwarszaten willen praten tot nu.  Ze heeft nu toegegeven dat ze me echt wou dood doen en dat ze zich hierover schaamt.  We hebben samen gepraat over het feit dat hormonen een mens zo kunnen veranderen dat hij dingen zou doen die hij in principe als beschaafde mens nooit zou doen.

Ik weet nog steeds niet hoe ik het gebeurde moet verwerken.  Ik heb het onbewust zeer lastig gehad in mijn leven, mijn zussen ook trouwens.  Alle drie de kinderen zijn we innerlijk overstresst en lijden onder het feit dat we in principe niet gewenst waren door onze eigen moeder.

Mijn oudste zus werd alcoholiekster, mijn jongste zus lijkt steeds weg te vluchten naar het buitenland en ik ben functioneel blind gworden.  We willen alle drie rust hebben, we willen niet zien dat de onzichtbare stress die we hebben doorgemaakt, ons van binnen aan stukken vreet.

Ik sluit dus mijn ogen.  Ik open ze nog enkel als ik iets WIL zien.

 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heftig …
Ik vind U moedig en sterk.
Goed dat U ervover schreef.
Heel heftig verhaal: heel veel sterkte met het verwerken.
Dank jullie voor jullie medeleven. Ik respecteer dit erg.
Een plus ondanks dat jou artikel heftig is. Zorg dat je professionele hulp zoekt voor je trauma's; want jij en jullie hebben chronsiche PTSS. En ik weet er (jammer genoeg) ook alles van.
Een heftig verhaal. Je jeugd heeft je veel pijn gedaan! Zoek hulp, je hebt nog een heel leven voor je, je kunt het verwerken, maar dat lukt je niet alleen.
Meisje, want een heftig verhaal. Sluit je ogen echter niet, daar je dan nooit zult gaan zien wat je WEL wilt zien.