De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 153, in de vrolijke Moose

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 03 February 08:22

images?q=tbn:ANd9GcQX8ckqq9QkgsHmKlC3aka

'Proviand voor de diamant mijnen, nu gaat het echte werk beginnen,' zei Bill en hij knelde de laadbonnen tussen het clipbord. Ik had geen idee hoe het zou gaan of hoe ver maar ik begreep dat het ruiger zou worden dan tot nu to het geval was geweest. Ik keek omhoog en Bill volgde mijn blik, 'het gaat spoken,' meende hij', dat is vervelend maar ja dan hebben we dat maar gehad.' Hij liep naar de vrachtwagen naar de bestuurders kant en stapte in. Hij zette de dagteller op nul en keek even of de spiegels nog goed stonden. 'We stoppen over 25 mijl,deelde hij mee,' daar gooien we tanken vol dan gaat de diesel niet vlokken en we nemen wat te eten. het is de laatste tradingpost daarna zijn wij op ons zelf aangewezen. Verschoon je zelf en was je rommel ook even uit ,dat doe ik ook. Ik snapte dat het ernst werd.  'Waar gaan we heen Bill,' vroeg ik?' ' Waar wij heen gaan, zijn geen namen meer, alleen bedrijven en dat is in te delen in olie boeren of  ertsen en mineralen mannen. Onze stop is een diamantmijn, daar wordt je buiten gelost, buiten de omheining, je moet je niet vergissen want de bewakers schieten met scherp. Ik begreep dat het meer dan ernst zou worden. 

'Het is 250 mijl en we kunnen over ijs niet sneller dan 15 gaan, dus we doen er ongeveer 18 uur over, dan steken we door naar een olieveld en worden we opgeladen met buizen en die moeten naar een andere concessie. Over een dag of drie zijn we terug,' Bill gaf nog eens gas en schakelde op.' Kijk maar of je ergens een zwarte rookpluim ziet, want daar  moeten we zijn. Ik keek en eerlijk is eerlijk ik rammelde. 'Hoe heet de tradingspost, vroeg ik?' 'In de vrolijke Moose,' lachte Bill. 'Is er Moose soep',vroeg ik?' De beste in de omgeving' antwoordde Bill olijk.' Eh' ,sprak ik, wetend wat het antwoord zou zijn, ' moose burger?. 'Beter kom je ze niet tegen' , grinnikte mijn baas. 'is er iets anders dan Moose, vroeg ik?''Nee zei Bill, dat zou me zeer verbazen'. 'Ha ha' , zei ik,'er zijn vast  wel frietjes!!' 'heerlijk en knapperig in Moose olie gebakken'. 'Ik begrijp je volkomen zei ik en dacht aan Earney die altijd vis of zeehond kreeg..

images?q=tbn:ANd9GcQX8ckqq9QkgsHmKlC3aka

De sneeuwvlokken dwarrelden nog wel maar met minder vaart en dichtheid en na nog eens een paar minuten reden we weer onder een heldere lucht. Ik zat me net af te vragen wat ik uit zou kiezen als we bij de trading post zouden komen, ik twijfelde tussen Moose burger en eieren met Moose. toen ik het zwarte uitroepteken in de lucht zag.'Daar Bill,' riep ik uit en wees onbewust naar de roetpluim. Bill keek op zijn dagteller,' dat kan kloppen,' zei hij,' Moose steak,ik kom er aan'.  Ook hier stonden verscheidene hoog opgetaste  vrachtwagens geparkeerd, iedereen wist natuurlijk dat dit de buitenpost van beschaving was. Het begon routinematig te worden, ik stapte uit en plugde het stekkertje dat uit de gril kwam in het stroompaaltje en even later liepen we richting,'de vrolijke Moose'. Er is iets met namen, namen geven doen we niet zo maar en ik vroeg me af wat iemand bezielde om zijn uitspanning de vrolijke Moose te noemen. Misschien had  de eigenaar wel een beetje de bouw van een Moose. Dan zag hij zich zelf in ieder geval als een vrolijk mens. Ik dacht dat het waarschijnlijk kwam omdat er veel moose zou zijn in dit gebied , wat mensen vrolijk maakt, want dat betekent eten.

Bij binnenkomst loeide de kachel en zaten mannen met baarden aan lange tafels te eten. De eigenaar was een schriel mannetje met een enorm beboste kin die in de verste verte niets van een moose weg had. 'Hey, hier hebben we Arctic Bill en een vreemde snuiter die binnenkomt,' riep hij uit en wat hoofden draaiden zich naar ons toe om zich vervolgens weer over hun bord te buigen. De bakplaat siste en een geur van geroosterd vlees kwam je tegemoet. 'Hey,baardmans,' lachte Bill terug,' nog altijd de zelfde broek aan?' Er werd bulderend gelachen. 'Wie is de nieuwe naast je,'vroeg baardmans?' 'Ze noemen hem geloof ik big mother,' grinnikte Bill'.  'Nou,' riep Baardmans mij toe', 'vrienden van Arctic, zijn vrienden van mij, beschouw dit maar als je huis'.'even later zaten Arctic en Big mother aan een moose steak. 'Het is vreemd dit leven hier',begon ik, 'je begint vanzelf het besef van tijd kwijt te raken,'Volgens mij horloge is het nu vroeg in de ochtend en we eten steak', 'Ach,' vond Bill, terwijl hij  nog een stuk steak in zijn mond propte. 'Ontbijt en lunch en dat soort dingen zijn maar afspraken, wij eten als we honger hebben en als de situatie zich voor doet, we komen geen enkele tradingpost meer tegen vanaf nu' 

'Zo dat heeft gesmaakt,' vond Bill en boerde eens stevig in zijn hand. Ik bestel wat koffie en jij gaat je wasje doen en je kleed je om en vanaf nu moet je daar zelf aan denken want van nu rijden wij up North  en elke man zorgt voor zichzelf. We waren pas enkele dagen weg maar het leek als of ik in een andere wereld was binnengestapt, een wereld die alle vorige ervaringen uitwiste als niet zijnde belangrijk. 

San Daniel 2014

 

lees ook, de terugkeer,deverborgen jaren in Canada, 154, het stam offer

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Spannend!
dan weet je weer een beetje meer... the past telling it´s stories...
Gaat heftig worden, maar jullie weten van wanten en heb er het volste vertrouwen in.
Inderdaad een andere sfeer. Alsof je op een andere planeet bent geland.
Dus nu wordt er niet meer gestopt, lijkt me af en toe wel lastig.
Mooie beschrijving van een totaal andere wereld en een super laatste zin!
Dus nu wordt het echt menens?
Yes ma´m, I am afraid so...
Ben benieuwd, ijs en weder dienende