De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 152, waker van het wak

Door San-Daniel gepubliceerd op Sunday 02 February 09:43

images?q=tbn:ANd9GcQPGECTMYk0Q_d-bSe5vZa

De vrachtwagen zocht zich een weg door de beginnende sneeuw en ik keek Bill even aan, we dachten het zelfde. 'De lucht trekt dicht,' zei Bill.'Dan weten we het wel,'zei ik.'We rijden het slechte weer in'. Bill trok de combinatie aan de kant en zei, 'nu kunnen we nog makkelijk van plaats wisselen, neem jij maar even over'. Ik liep om de vrachtwagen heen en probeerde voor te stellen hoe het zou wezen als die voorkant in een hoek op de bodem van een meer rusten. Ik schudde de gedachte van me af, het zou ons niet overkomen. De motor gromde diep toen mijn rechtervoet hem via het pedaal de combi in beweging deed zetten. We bleven beiden even stil terwijl mijn hand zijn weg zocht door de versnellingen. Binnen een paar minuten denderden we weer voort met de snelheid die Bill achtergelaten had. 'Dat was nog eens geluk hebben, voor die Earney' opende ik het gesprek.

'Soms,' zei Bill bedachtzaam,' heeft geluk niets met een mensenleven te maken, soms wordt je gewoon geholpen, omdat de tijd daar rijp voor is in je leven.' Hij keek even still voor zich uit en vervolgde, 'wat is de kans in een gebied van 3.5 miljoen vierkante kilometer dat er wat Inuits langskomen op sleden terwijl jij nog net leeft? 'Die kans valt te verwaarlozen',lachte Bill ernstig voor zich uit kijkend. 'De combi´s zijn hier 18 meter lang en ietsje breder dan 2 meter. Ergens op een enorm blok ijs van 3.5 miljoen vierkante kilometer,  buiten de toch al spaars gebruikte route, zakt een vrachtwagen door het ijs. Die vrachtwagen beslaat in die 3.5 miljoen kilometer, een oppervlakte van zo'n 35 vierkante meter'. 'Ik begrijp je,' zei ik, 'die kans bestaat hoegenaamd niet, het zou een wonder zijn als je dat overkwam'. Bill knikte, 'dat is wat ik wilde zeggen, een wonder, als die sleden een uurtje later langs gekomen waren of als het was gaan sneeuwen en de vrachtwagen zou binnen 10 minuten wit geweest zijn in een witte achtergrond , als ,als en nog eens honderd als'en meer, die allemaal niet plaatsvonden,omdat op het juiste moment een kleine stam jagers het pad kruisten van Earney.

images?q=tbn:ANd9GcS818qv4PLGJNSwfCLTJvf

'Dat, jongeman, was de voorzienigheid die ingreep om welke reden dan ook' ,meende Bill. 'Geluk is gewoon een kans die af en toe langs komt, dit was daar te sterk voor. twee partijen die in die onmetelijkheid elkaar kruisen.' Ik begreep Bill volkomen, het leek alsof het Earney´s tijd nog niet geweest was. 'Het zal zijn leven wel erg veranderd hebben' begon ik weer. 'Nogal,'beaamde Bill,' hij is zelfs aardig geworden, dat zag je, hij haalde zo een stel mokken koffie er bij, op het blad voor ons, die hoefden we niet te betalen. Hij is in tegenstelling tot vroeger niet meer zo op geld gericht. Hij werd lid van een kerkje, niet dat hij daar heen gaat, maar van elk loon schenkt hij 10% via dat kerkje aan goede doelen'.' Daar heb ik wel een beeld bij',zei ik. De vlokken kwamen nu in kracht aan dwarrelen en ik moest mijn ogen goed op de weg houden. 

'Het is nog niet af,' zei Bill, en ik keek hem even zijwaarts aan. Bill tuurde mee de sneeuw in maar zijn ogen zagen niets hij was ver weg bij een Inuit nederzetting. 'Vertel moedigde ik hem aan' en Bill schraapte zijn keel. 'De tijd vergleed voor Earney, hij had een taak gekregen die belangrijk was voor de stam, maar niet bijster moeilijk. Hij werd wachter van de aglu en moest daar heel serieus mee omgaan omdat het een bron van voeding was.' ' Hij werd wachter van de wat,'vroeg ik?' 'De aglu', herhaalde Bill droogjes. 'Een wak, zij wezen op een opening in het ijs en Earney moest zorgen dat die niet dichtvroor' 'Juist,' antwoordde ik want...?' 'Er komen af en toe vissen lucht happen en dan moet je ze speren, daar gebruik je de kakiwak voor, na een tijdje werd hij daar heel bedreven in.' 'Whoa', zei ik, 'nu is het weer een kakiwak?' 'Ja,'vervolgde Bill, 'je hebt een talent voor vreemde woorden, het is speer of iets waar je mee steken kunt die scherp is.'  Zo moest hij ook helpen een sneeuwwoning te bouwen, zijn werk was makkelijk, een paar meter van het wak was een oude man die niet meer mee kon op de jacht,  begonnen met sneeuw te verzamelen. Die oude man kwam hem halen en duwde en trok aan hem tot hij snapte dat hij helpen moest.

images?q=tbn:ANd9GcTbJuRrat3UpKyIKEmXsRu

Zo hielp hij de man ijsblokken zagen en binnen de korste tijd bonste zijn hart in zijn oren en kreeg hij het echt warm.  Af en toe liep hij naar het wak en stootte dan het beginnende ijsvliesje weg om vervolgens de oude man weer te helpen.  Die wenkte en wees op Earney´s Kakiwak en nam hem toen uit zijn handen. De oude baas keek eens omhoog in de lucht en bepaalde toen waar hij zijn huis wilde hebben. Hij ging staan in een denkbeeldige cirkel en kraste toen een lijn uit, zover als de speer reikte. Earney moest helpen met de ijsblokken die gezaagd waren aan de buitenkant van die lijn te plaatsen. De openingen werden gevuld met de sneeuw die de man eerst verzameld had en die sneeuw moest goed aangepropt worden.' Bill hield even op en stak een pijpje op.'Tjah,' vervolgde hij, wij verplaatsen barakken en nederzettingen als de dooi komt, maar zij, de Inuit, gebruiken het bouwmateriaal dat zover als het oog reikt voor handen is, sneeuw en ijs.' 'Geen vervoer, geen vrachtwagens,'zei ik, ' zij leven echt van land, zal ik maar zeggen'.

'Tjah,' zei Bill,'het uitverkoren volk, wij kunnen nog veel van hen leren. Earney heeft ook veel van hen geleerd, hij werd toen de oude man aan het dak toe was, als stut gebruikt. De man bepaalde waar hij het blok wilde hebben en in welke hoek en Earny moest het blok daar tegen een vorige blok houden, even later zat het blok dan vast gevroren.' Ik bedacht me hoe het zou zijn in wereld zonder cement, waar je gewoon een steen tegen een andere zou houden en dat die dan binnen luttele tellen zou hechten. 'Eerst maar eens lossen,'vond Bill terwijl hij op de dagteller keek, 'we moeten dicht in de buurt zijn van de nederzetting, we moeten even onze ogen open houden.' Onder het praten waren we de afslag Yellowknife gepasseerd en Bill wist dat de laad en los loods hier erg in de buurt moest zijn. In de verte kringelde zwarte rook omhoog. 'Daar moeten we zijn,'mompelde hij,'schakel neer en rijd langzaam, want we zullen nog wel wat verkeer tegen komen en parkeer dan midden op het laadplein, zet de motor maar niet uit'   Even later stonden we stil en vorkheftruckjes kwamen naar het laaddek van onze combi, ' hup kom mee', zei Bill, ' we gaan naar het kantoor, hij nam wat laadbonnen in de hand mee en we stapten uit. . Het kantoor was een klein gebouwtje met een hoge schoorsteen waar zwarte rook uit steeg. Bill zag me kijken, ze stoken hout met af en toe wat rubber, dat geeft goed aan tegen de witte achtergrond waar zij zitten',. Dat leek me duidelijk rubber gaf zwarte rook en als een uitroepteken in de lucht werden mensen de weg gewezen. Ik knikte en we stapten samen de keet in. 

San Daniel 2014

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 153, in de vrolijke Moose

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Boeiend, een klein kijkje in het leven van de Inuit.
Zijn redding was duidelijk niet voor niks.
De Inuit zijn echt volkomen aangepast aan het leven dat ze leiden. Hoezo primitief? Dat vraag ik me namelijk altijd af bij de volken die anders leven dan wij mensen die in de "moderne wereld" leven.
Er kwam dus een heel ander mens terug uit die witte wildernis. Mooi
Soms wordt je gewoon geholpen, omdat de tijd daar rijp voor is in je leven
Deze zin is prachtig.
Het blijft een bijzonder avontuur....Mooi om te lezen!
Het blijft een bijzonder avontuur....Mooi om te lezen!