Terug naar Posi Lief (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 01 February 13:00

De hele week heeft in het kader van het bezoek van Wings of Support gestaan. Heel Addis ben ik door gecrost om iedereen ervan op de hoogte te stellen, te vertellen hoe belangrijk zij kunnen zijn als sponsoren van de proefkeuken. Het bezoek is naar mijn mening tot in de puntjes voorbereid, maar dit is voor mij de eerste keer dat ik zoiets in elkaar draai en ik ervaar het als mijn vuurdoop.

Gezien deze gunstige ontwikkelingen nam Annania me deze week mee op werkbezoek naar de leskeuken van een bevriende organisatie. “Die school heeft zijn sporen verdiend en wij kunnen er altijd iets van opsteken,” vond hij. “Een aantal CHAD –ET pupillen volgen er ook de opleiding. Men leert hen daar alle bekende Westerse gerechten bereiden en ze kunnen met een certificaat van deze school solliciteren bij gerenommeerde hotels. Onze eigen Ahlem heeft er ook al twee seizoenen achter de rug,” zei hij met zekere trots en zij is het beste bewijs dat deze methode werkt. Ik heb uit de eerste hand meegemaakt dat niet alleen haar kookkunst internationaler is geworden. Van het timide verlegen meisje dat ik hier de eerste keer aantrof is weinig over. Haar zelfvertrouwen groeide met de dag, ze is zich bewuster van eigen kunnen en inmiddels werpen de Engelse lessen ook hun vruchten af.

De WOS: Wings of Support.

Ik ben niet alleen blij dat Tess en Erica van de Wings of Support komen controleren of CHAD-ET aan hun criteria voldoet. Vooral ben ik hen zeer erkentelijk omdat ik zonder hen niets had geweten van het wereldje der donateurs. Zij hebben me als naïeve beginneling in de afgelopen maanden bij de hand genomen en mij met geduldig medeleven stapsgewijs bijgebracht aan welke criteria een aanvraag dient te voldoen. Inmiddels ingewijd zitten we in fase vier waarin de beslissing valt.

Vandaag moet ik bewijzen van wanten te weten. Zal het daadwerkelijk lukken hen over de streep te trekken opdat ze een positief rapport uitbrengen bij hun leden? Wegens hun vluchtschema is alleen de zaterdag geschikt voor dergelijke bezoeken. Het betekent dat onze medewerkers zonder salaris hun vrije zaterdag op moeten offeren en Sister Phantou zal de Nederlandse dames origineel en met respect ontvangen, heeft ze me gisterenmiddag nog verzekerd

Het draaiboek is klaar. Naar het zich laat aanzien, wordt het een stampvol geplande dag en heel CHAD-ET staat op scherp, want als de Wings tevreden zijn, zullen zij zich wellicht voor meer projecten interesseren. Ik weet dat Atu Anannia waarde hecht aan op tijd komen, maar dit is de eerste keer dat ik zoiets organiseer. Duizend beren zie ik op de weg, die het schema door elkaar kunnen gooien en op van de zenuwen sta ik ruim voor negen uur bij het tankstation aan Mexico Square. Gettu zal me daar oppikken waarna we de dames bij het Shareton Hotel ophalen

Hij heeft zijn best gedaan en is op tijd. We starten in ieder geval op schema. De witte VIP Landrover komt gewassen, strak in de wax, aangereden en met genoegen zie ik dat de regendruppels glanzend als diamanten liggen te bibberen als hij naast me stopt.  “Pfff, Gettoe” zucht ik en wijs op mijn bonkend hart, maar hij lacht, knikt me geruststellend toe. “Miss Dora, joe succes, aai noow.” Dat is mooi, denk ik, maar ik moet het nog zien en voel me een veertienjarige die voor het eerst een afspraakje heeft met haar grote liefde.

De dames staan klaar in de hoge marmeren hal, begroeten me als een oude bekende en stappen goed geluimd in. Gettu knikt meteen goedkeurend.  Tess en Erica kunnen zijn goedkeuring wegdragen.

Atu Annania en Derenge ontvangen ons klokslag half tien op de patio, binnen zit Alemu met koffie klaar. Daar ken ik  het ritueel inmiddels, zie dat het indruk op de dames maakt dat de beide hoogste bazen na de inleiding welwillend en zonder enige aarzeling al hun, soms confronterende, vragen beantwoorden. Dat werkt naar twee kanten, men weet van elkaar dat iedereen ter zaken kundig is. Als we na drie kwartier afscheid nemen knipoog ik naar Gettu die me nogmaals bemoedigend toeknikt. Derenge voegt zich bij de dames op de achterbank want zijn bouwproject 'Yekated 14'  staat nu gepland. 

Daar houd ik me, zoals afgesproken, afzijdig zodat onze charmante bouwingenieur ontspannen, zelfverzekerd en vlotweg zijn gehele persoonlijkheid in kan zetten. Losjes gesticulerend loopt hij met de dames over het gehele terrein en vertelt zijn verhaal. “In dit deel van Addis, het armste van de stad, het beroemde Mercato, wonen veel Aidswezen die door bij buren of familie worden opgevangen, maar geld is er meestal niet voorhanden. Therefor CHAD-ET runs three schools here, where we teach them basics about reading, writing, history and geography.” 

Ze hangen aan zijn lippen en aangezien men hier geen vrije zaterdagen kent zien Tess en  haar collega tevens hoe bouwvrouwen zich met cement en kruiwagens uit de naad werken om de metselaars aan de gang te houden. Halverwege, bij de CHAD-ET aanbouw opent Derenge de indrukwekkende blauwdruk en wijst hen één en ander aan. 

Zo te zien werkt zijn vlotte methode. Ik heb hen het verhaal reeds verteld maar niemand kan onze Derenge evenaren die dezelfde info lardeert met aardige kwinkslagen en af en toe zijn vrolijk flirtende blik. De dames luisteren gefascineerd, knikken als vanzelf. “Dit deel is van de gemeenteschool, dus men zou zeggen dat wij daar geen bemoeienis mee hoeven hebben, ware het niet dat we met onze kleine schooltjes erg succesvol zijn, veel leerlingen aanleveren. Daarover begon de gemeente te klagen wegens het ruimtegebrek dat wij met onze leerlingen hier veroorzaken. Nu bouwen we er met geld van Concern veertien lokalen bij zodat onze weeskinderen mogen blijven instromen. Daarnaast zorgen we voor schooluniformen opdat onze kinderen niet lastig gevallen worden door pooiers die hen voor de seksindustrie trachten te ronselen. CHAD-ET betaalt natuurlijk ook het schoolgeld voor de boeken.” De rondleiding duurt ruim een uur en het loopt als een trein. De dames laten duidelijk hun goedkeuring merken en dan is het, exact volgens schema, pauze,nemen we afscheid van Derenge.

Gettu moet ons nu naar een bekend restaurantje aan de hoofdstraat rijden, heb ik me uitgedacht. Niet voor de lunch,  KLM medewerkers mogen in Addis niets buiten het Shareton Hotel nuttigen,  maar wellicht is inmiddels wel een bezoekje aan een toilet gewenst en ik weet dat hier een normale pot aanwezig is.  Van hoge nood is echter nog geen sprake, verzekeren de beide dames mij en ze willen er ook geen drankje van me drinken. Oef, daar valt het eerste hiaat, denk ik en onderweg vertel ik dat een bezoek aan de latrine bij mijn meisjes beslist geen aanrader is  Ook dat vinden zij geen probleem. De school ligt redelijk dicht bij Tidgi en Negist in de buurt en ik word weer zenuwachtig. Naar het zich laat aanzien, staan we een uur te vroeg bij hen op de stoep en hoewel ik hen stevig op het hart heb gedrukt hoe belangrijk dit bezoek is, wordt dit nu een heikel punt. Hebben zij daar alles al in gereedheid gebracht?  

Vervolg

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tot nu toe is het prima verlopen
en nu maar hopen dat de meisjes er klaar voor zijn
Gauw verder lezen dus, ik moet er de vervolglinken weer in gaan zetten.
Haha ... zonder linken vond ik alles hoor :-)
Spannend, hier hangt veel van af...
Spannend, hier hangt veel van af...
Hier worden spijkers met koppen geslagen.
Dat zal vast wel goed gaan
Ik denk dat de meiden je niet laten zitten.