De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 150, up North

Door San-Daniel gepubliceerd op Friday 31 January 08:44

images?q=tbn:ANd9GcTscK3vBngI8uCZC2acVMn

Ik probeerde me voor te stellen hoe dat allemaal gegaan was en kwam tot de conclusie dat een leven up North, niet veel waard was. Ze zouden toch wel naar Earney gezocht hebben, maar ik verdrong die gedachte meteen weer.Wie zou gezocht moeten hebben en waar hadden ze moeten beginnen met zoeken? 'Dat is een zwaar verhaal,' zei ik,' maar Earney leefde nog wel want we hebben hem een paar uur geleden ontmoet'. 'Dat klopt,' zei Bill,' het geluk is met de dommen, altijd' en dat gaf weer wat inzicht van mijn baas over hoe hij over het leven dacht. 'Hij was door het ijs gezak', vervolgde Bill,' maar ver uit de route en als je de route verlaat waar het ijs nog met sneeuw bedekt is, dan is het minder dik dan het schoongereden deel waar de wind haar invloed doet gelden.' Ik nam mij meteen voor om altijd op het schoongereden deel van het ijs te rijden. 'Hij was in de war geraakt, neem ik aan,'vervolgde Bill',   en in een sneeuwstorm terechtgekomen en dicht bij de oever, maar well 80 mijl uit de koers en daar zakte hij door het ijs.

Waarschijnlijk had hij ook te hard gereden en dat had schokgolven onder het ijs veroorzaakt en toen die de kant raakten, brak het ijs los van de oever in schotsen en de  voorkant van de vrachtwagen dook met haar neus een net ontstaan wak in en knalde op de bodem, terwijl de achterkant met de lading in een duikhoek boven het ijs bleef.' 'Pff,' zei ik, 'wat zal hij geschrokken zijn'. Bill grinnikte, 'in eerste instantie niet want hij was buiten Westen geslagen tegen de vooruit. Toen hij bij kwam had hij een hoofdpijn die zijn schedel haast deed splijten en hij besefte dat de trailer hem gered had van een snelle bevriezingsdood . Het water kwam vrijwel tot het vooruit en het ijs was al weer vast gevroren rond het wrak dat zijn combi nu was. Zijn vrachtwagen zou gekraakt worden door het ijs, besefte hij. De koude had hem weer bijgebracht en zijn situatie was hopeloos te noemen. De voorkant rustte in een steile hoek naar beneden gericht op de bodem en het meer was zo dicht bij de oever niet diep genoeg geweest om de Combi 'in te slikken'. Hij besefte dat als het voorjaar zou komen met haar mildere temperaturen van min 29, de vrachtwagen geheel onder het oppervlak tot rust zou glijden en hij zou voor de eeuwigheid, diep bevroren geconserveerd zijn.

'Hoe weet je dit,' vroeg ik? 'Oh', zei Bill, 'ik heb hem gered, soms wijst het lot je aan als redder van sukkels'. 'Nou dat liep dan goed af voor Earney',vond ik, terwijl ik me niet afvroeg wat Bill zo ver buiten de route had gedaan.'Dat valt wel mee,' zei Bill, 'ook ik dacht dat hij dood was en ik redde hem per toeval maanden later' Ik kon mijn oren niet geloven.'hij heeft het maanden in min 50 volgehouden, vroeg ik verbaasd, hij heeft dat overleefd, want we hebben hem gezien, maar hoe?' 'De duivel schijt op een grote hoop',mompelde Bill,' ik bedoel maar', verduidelijkte hij,' soms valt een geluk mensen ten deel die dood hadden moeten gaan onder normale omstandigheden en soms sterven mensen terwijl zij ogenschijnlijk geen gevaar lopen'. Ik knikte daar had ik wel een beeld bij. 

'Wat ik je nu ga vertellen is Earney´s versie van het verhaal,' vervolgde Bill, 'daar is niemand van ons bij betrokken geweest, dus we moeten aannemen dat het een échte versie is, want de waarheid is, dat hij het wel overleefd heeft. Als je dus twijfelt aan het verhaal, bedenk dan dat het niet mijn verhaal is, maar het verhaal zoals Earney mij dat verteld heeft'.Ik knikte, ik kon Bill niets aan rekenen als Earneys verhaal ongeloofwaardig over zou komen.'

images?q=tbn:ANd9GcTscK3vBngI8uCZC2acVMn

Die dag bereidde Earney zich voor op zijn sterven, hij had wel eens gehoord dat bevriezing een zachte dood zou zijn en had zich nooit de vraag gesteld hoe mensen dat konden weten. Hij stelde grote vraagtekens bij die aanname, hij zat in een nare hoek naar voren geleund en had alle dekens om zich heen geslagen van de slaapcabine. Hij klappertandde en snapte dat hij onderkoeld begon te raken.  Als hij gevonden werd, dan wilde hij niet dat hij als een bevroren mummie gevonden zou worden. Hij dacht aan een afscheidsbrief, maar hij had niemand in zijn leven waar hij die aan kon richten. Hij overzag zijn leven en had oprecht spijt van een aantal gebeurtenissen waar hij opzettelijk de hand in had gehad. Hij werd steeds slaperiger en hij wist dat zijn tijd snel aan het verstrijken was. Hij was nooit bijster gelovig geweest maar wist dat zijn tijd gelimiteerd was tot misschien nog een uur en hij sprak voor zich uit als een soort verzoeningsdaad met zijn wereld, vergeef me voor wat ik fout gedaan heb en toen gebeurde het onvoorstelbare wonder.

San Daniel 2014

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada,151, de redding

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bizarre levens op en rond het ijs, vreemde wendingen.
Lekkere cliffhanger, verdorie, zat er helemaal in dus effe een beetje opschieten, ja?
Oh daar is Cliff het Hangertje weer, ik houd wel van wonderen.
Wat is dat nou een moment om te stoppen! Ik wil weten wat dat wonder was!