Een stukje Blog, een pas op de plaats.

Door Kirsti gepubliceerd op Thursday 30 January 11:30

Een pas op de plaats

Een week waarin we weer op een nieuwe plek hebben vertoeft. De ziekte van Guus zijn moeder slokt nog aardig wat van onze tijd op. Met liefde zitten wij naast haar bed en horen haar verhalen. Het verschil is zichtbaar en hoorbaar. De stukken die mij al eerder ter oren kwamen komen opnieuw naar boven. Dit keer zonder tranen maar vanuit berusting en gesproken met een hervonden stem. Niet langer klinkt haar geluid gebroken. Een intake in een verzorgingstehuis deed deze verhalen hernieuwd naar boven komen. Een hint van ons om vooral eerlijk en open haar verhaal te vertellen aan deze nieuwe mensen om haar heen. Alleen dan kan ze hulp krijgen bij de stukken die ze zelf geen plekje kan geven.

Niemand kan iemand helpen als het probleem niet boven tafel komt.

Met moeite kregen we haar twee weken geleden uit haar huisje. Nu heeft ze zich overgegeven aan de goede lieve zorgen van mensen die hier hun beroep van hebben gemaakt. Blij verrast was ze gisteren door een gesprek met een maatschappelijk werker. Een maatschappelijk werker die haar verhalen helemaal niet vreemd vind maar ze begrijpt, herkent en hulp aanbied, daar waar ze zich zorgen maakt. 

Je ziet haar opluchting dat ze niet langer alleen haar oudste zoon hoeft te belasten. Een belasting die zij zo ervaart. Haar angst om zijn leven te ontwrichten los te kunnen laten. Hoe blij was ze dat ze haar was hier kon laten doen. Nou kan je alleen bij me komen om op bezoek te komen zei ze tegen hem. 

Ze wordt langzaam onthecht van haar huisje. Ik zie dat als een goed teken. Vijf weken geleden hoor ik haar nog zeggen dat ze hier tussen haar spullen, haar herinneringen wilde blijven zitten. Nu hoor ik haar vertellen over nieuwe mensen, nieuwe verhalen. Mensen uit haar verleden die terugkomen met nieuwe verhalen. Ze dwaalt niet slechts meer tussen haar herinneringen maar komt langzaam terug in het NU.

Ik geniet van deze stappen van haar. Ze lijken klein maar zijn in mijn ogen heel erg groot. Ze zit op een gesloten afdeling voor nu in verband met besmettingsgevaar. Haar wereldje is verkleint maar ze stapt in haar hoofd de wijde wereld in. 

In gedachten verzonken loop ik terug naar huis. Hoor ik opeens mijn naam. Die lieve bekende enthousiaste stem. Elke keer als hij me ziet komt hij als een kwispelend hondje op me afgerend. Zijn mooie donker bruine trouwe ogen boren zich in de mijne en zijn armen slaan om mijn nek. We zijn er op voorbereid. In het begin werd ik wel eens bijna omvergeworpen door zijn enthousiasme. Mijn zoon die zich schrap zette als zijn vriendje hem kwam omhelzen. Gisteren mocht dit niet zo zijn, hij zat aan de ketting en werd hard teruggetrokken. Een arm die als een slagboom zijn weg naar onze knuffel afsloot. Zijn benen in de startblokken deden een pas op de plaats. Onze ogen vonden elkaar van afstand en we legden ons allebei neer bij haar wil. Ik zag zijn lachende blik en kreeg een glimlach van mij terug, onze schouders slechts voor ons beide zichtbaar gingen iets omhoog. We vervolgden ieder ons pad, zijn stem galmde nog een tijdje na in mijn hoofd. Volgende week lieverd is het weer toegestaan, dan staat onze gedeelde tijd gepland in de agenda en is er geen boom die ons kan weerhouden om deze gemiste knuffel dubbel en dwars in te halen.

We kunnen kinderen knuffels ontnemen, we kunnen kinderen verbieden daar te gaan waar jij niet wilt dat ze gaan. Maar je kan ze niet verbieden om van iemand te houden....... we hebben er gewoonweg geen invloed op. We hebben slechts invloed op ons eigen gedrag en kunnen hierdoor wel degelijk liefde verliezen al lijkt het onvoorwaardelijk ook kinderen hebben hun grenzen.

Kirsti Li(f)ve

 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Inderdaad, je kunt liefde niet dwingen, niet voor noch achteruit. Prachtig beschreven weer.
Bewondering voor het grote inlevingsvermogen!
De emoties mooi beschreven!
Heel veel sterkte !
Heel veel sterkte !