Eerlijk duurt het langst

Door PinaJones gepubliceerd op Thursday 30 January 03:14

Kort verhaal over Lokale Omroepen:

'Alle in dit manuscript voorkomende personen zijn fictief en enige overeenkomst met bestaande personen, levend of dood, berust op louter toeval.'

(En als mensen zich herkennen kan dit komen omdat mijn onderbuurvrouw destijds mijn woonplaats bekend maakte op FaceBook.

Ikzelf heb mij dus aan alle regels gehouden van dat, als je iets over iemand schrijft, alle namen, plaatsnamen enzo veranderd, maar een ander heeft dit dus bekend gemaakt. Hierdoor komt mijn schrijversvrijheid toch niet in het geding? IK heb mij aan die regels gehouden.

(Alleen nu, nu die ander mijn woonplaats bekend heeft gemaakt, zet ik gewoon 'Bodegraven' als woonplaats neer op FB enzo. Dit is toch al bekend nu en dat kwam niet door mij. Als men mijn schrijversvrijheid hiervoor in het geding wil laten komen, wil ik hen wijzen op dat ik mij aan de regels heb gehouden en dat anderen namen zoals woonplaats enzo bekend hebben gemaakt en dat ik dus niet daar schuldig aan ben. Zou hierdoor mijn schrijversvrijheid in het geding komen, ben ik dus dubbel gestraft en zou dit onterecht zijn en niet de 1e keer zijn dat ik bij BW: "De BeschermEngel" weer eens voor de zoveelste keer de dupe wordt van andermans onwetendeheid en daardoor weer onterecht door anderen gestraft 'moet' worden. (Mijn PVP-er zegt ook dat men mij harder heeft gestraft dan normaal is en onterecht heeft gestraft omdat de BW dingen in de doofpot wilde stoppen).Het heeft geen zin om 'Rotterdam' nog langer op te geven als woonplaats op mijn FB omdat anderen al hebben bekend gemaakt waar ik werkelijk woon. Voordat men zegt dat ik niet mag publiceren, zou ik eerst eens die anderen ervan betichten dat zij op deze manier aan privacyschending hebben gedaan)!

                          Eerlijk Duurt 't Langst

 

"Ja, dat is goed", zei Mary toen ze haar pen terugkreeg van de voorzitter die hem even geleend had om een telefoonnummer op te schrijven, "Dat heb ik de volgende keer voor U uitgetypt, ja".

Het was de zoveelste keer dat ze de notulen uit moest tikken voor de RTL, een afkorting die staat voor:

"Radio Twello Lokaal".

Het was een vergadering geweest zoals zovelen die er al aan vooraf gegaan waren. Alleen nu was Mary anders.

Niet dat ze ziek was ofzo; Maar ze was de afgelopen week benaderd geweest door ene John, die zei in naam te komen van de-van de lokale omroep-afgescheiden jongerenradio groep, ook wel YO! genoemd, wat weer stond voor "Yeah Organization!" met een nogal ongewoon verzoek.

Het betrof een soort partij-kiezen voor Mary, dat werd haar al heel snel duidelijk.

En aangezien Mary ook niet àlle details kende van de oorzaken die de afscheiding tussen deze jongerenradio "YO!" en het Algemeen Bestuur van de "Radio Twello Lokaal" veroorzaakt hadden, vroeg ze enige tijd bedenktijd.

Nu voelde ze duidelijk dat ze moest kiezen; Oei, dit was wel erg moeilijk!

Het precieze verzoek van John hield in dat ze al het administratieve werk dat zij voor de RTL verrichtte daar alle gegevens uit zou vissen die eventueel tégen de RTL gebruikt konden worden.

"Maar" had Mary verbaasd gevraagd "Hoe kunnen gewone administratieve gegevens nu tegen de RTL gebruikt worden?"

"Dat zie je dan vanzelf wel" had John kort geantwoord.

Mary kon niet zeggen, nu achteraf ook niet, dat ze er een tevreden gevoel over had; over dit vage gesprek.

Integendeel, haar nieuwsgierigheid was gewekt.

Ze peinsde.

Dat moést toch iets betekenen? Zou de voorzitter iets te verbergen hebben vroeg ze zich in haar bed hardop af.

Ze begreep er niks van.

De volgende toen ze wakker was, was het eerste wat ze deed de notulen pakken om het eens nauwkeurig door te nemen.

Ze kon er niets speciaals in vinden waarvan je op het eerste gezicht zou denken:

"Ja, dat zou iets kunnen zijn".

Ze schudde haar hoofd en legde met een zucht de notulen weer neer.

Op een gegeven moment, terwijl ze daar nog zo zat, viel haar oog opeens op iets.

Maar daar stond toch duidelijk dat er een budget was verkregen via de OLON(=Organisatie Lokale Omroepen Nederland).

Ze dacht bij haarzelf: "Dat kan niet,toen Funky Fred vroeg om een nieuw cassettedeck, vlak vóór de vergadering van gisterenavond, had de voorzitter gezegd dat ze als RTL géén budget hadden en het voorlopig nog niet zouden krijgen, ook.

Ze had hem dat zelf in de hal tegen Funky Fred horen zeggen.

Dit had ze gehoord toen ze op't toilet zat en de voorzitter dacht dat er niemand anders nog was als Funky Fred, die net weg wou gaan na zijn programma: "NO MORE PUNK; NOW IT'S TIME TO FUNK", voor de vergadering begon, aangezien hij niet van vergaderingen hield en zoals iedereen wel wist bij RTL, daarom ook nooit op vergadering kwam, ondanks dat hij ook wel eens vlak voor het vergaderen begon aanwezig was-omdat hij dat programma op dat tijdstip moest doen-bleef hij ook deze keer, zoals gewoonlijk, niet.

Opeens besefte ze wat voor ontdekking ze had gedaan.

En niemand wist dit, alléén zij.

Wat moest ze nu doen? Als ze haar mond dichthield, zou de voorzitter waarschijnlijk het hele budget verdoezelen en als ze haar mond open deed.....ja, wat dan?

Ze moest er niet aan denken dat zij degene moest zijn die dit bekend moest maken.

Stel dat de voorzitter wraak zou nemen. Nee! Nooit van m'n leven zal ik mijn mond opendoen, dacht ze bang.

Ze zou John gelijk opbellen, ze zou hem zeggen dat er geen reden tot wantrouwen van de RTL was, ze zou zeggen dat er niks te vinden was in de notulen, ze zou zeggen dat ze het eigenlijk ook niet kon maken als "vertrouwenspersoon" gegevens door te geven, ze zou hem zeggen dat ze alle dingen die haar verdacht hadden geleken dat zij die gecheqt had en dat het in orde was en dat er nog geen vuiltjes-ion aan de lucht was, ze zou, ze zou......

Ze stokte naar adem.

Nee, ze kon beter eerst denken i.p.v. gelijk te bellen en allerlei smoesjes op te hangen die misschien weer na te gaan waren op hoeveelheid waarheid.

Want ze had wel geleerd: Als je smoezen verzint moet je zorgen dat het aan alle kanten klopt.

Anders ben je nergens en wordt je smoes doorzien.

Eerlijk duurt 't langst, denkt ze dan.

En ze denkt mismoedig verder; "Ja, eerlijk duurt 't langst, als ik eerlijk ben en dan dus tengevolge daarvan de voorzitter ontmasker door de waarheid bekend te maken,, dan kom ik in de krant als ontmaskeraar en ik word dan op straat herkend en vast nagewezen en O, wie weet hoe lang dat nog duurt, dat nagewezen op straat, wie weet hoe lang? Ja, ik weet het: Heel lang want eerlijk duurt 't langst".

Ze vroeg zich af hoe ze dit nu weer moest oplossen.

Lang kon ze echter niet nadenken, want daar ging de telefoon.

Een zekere John.

"Oh, hallo" kon ze nog net uitbrengen.

Nee hè? Niet nu, Dat moest haar weer overkomen.

Snel dacht ze na.

Opeens kwam ze op een idee.

Ze vertelde hem vlug alles wat ze wist en zei daarbij dat zij buiten schot wilde blijven als het verhaal in de krant kwam.

"Daarom" , vervolgde ze, "Heb ik 't volgende bedacht;

Jij zei dat jij een computer had hè? Nou toevallig weet ik dat ook de voorzitter een computer heeft en als jij nou zegt dat jij zó aan het experimenteren was met je computer, dat je niet meer wist op een gegeven moment in welk document je zat en dat je ook niet meer wist hoe je in dat document kwam, maar ik dat document stonden wel alle gegevens waaruit jij dan weer uit kon opmaken (ahum) dat de voorzitter gewoon de boel tilde!

Later besefte je dan pas dat je met je "computer-geëxperimenteer" in een andere computer hebt ingebroken, zogezegd de toegangscode (onbewust) gekraakt hebt en dat je dus als gevolg daarvan "Computer-inbreuk" pleegde, zonder dat je het op het moment zelf in de gaten had.

En dat document waar ik het over had? Dat is het bewijsstuk dat wij zelf maken, beetje knoeien met de datum enzo en hoppa.

Op die manier kan niemand jou ook aanklagen, ja het kan wel, maar de smoes is zo goed dat iedere rechter in het gelijk zou stellen, als je er ooit nog eens voor de rechtbank zou worden gedaagd, wegens inbreuk op de privacy ofzo!"

John vond het een fantastisch idee.

John kwam in de krant als "onschuldige computerkraker" en Mary notuleerde nog lang en gelukkig, maar wèl bij YO!

 

                                  -einde-

 

Eventuele reacties hierop kunt u sturen naar:

 

Pina Jones, Plazilla.

 

Dit verhaal is gepubliceerd in het Belgische blad "Horizon".

Ik kreeg er 100 Belgische Francs voor (!)

Hierbij zat ook nog een voorschot voor het volgende verhaal (!!!)

Wauw!, wat een vetpot.

Maar een publicatie is altijd leuk!

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.