De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 149, het ongeluk

Door San-Daniel gepubliceerd op Wednesday 29 January 22:06

images?q=tbn:ANd9GcSRmv0gdmU-ccOD6qiXPzh

Earney raakte geobsedeerd door het idee om rijk te worden en werd steeds onaanspreekbaarder. Ik merkte dat hij pillen slikte, hij vermagerde zienderogen en zijn gedachten cirkelden rond als een adelaar die zijn landingsplaats verkent. Ik moest hem af en toe haast dwingend overreden om het stuur over te geven. Toen op één van die ritten, werd ik gelanceerd uit de slaapruimte boven de cabine. De vrachtwagen had een enorme scharende schuiver gemaakt en de motor was afgeslagen. Ik was meteen klaarwakker. We stonden dwars over de ijsweg en Earney begon tekenen van een enorme bult te vertonen, die op zijn voorhoofd aan het groeien was, tegen het stuur geslagen nam ik aan. 'Wat is er in  hemelsnaam aan de hand,'riep ik uit. 'Ze staken over in rijen van vier,' mompelde Earney ik  moest het stuur wel omgooien.' Hij keek mij met grote verdaasde ogen aan, zijn pupillen waren wijd open gesperd en een adertje was in zijn ene oog was geknapt, wat hem een bloed doorlopen oog opleverde, het geen een  griezelig gezicht was. 'Er steekt hier niets over in rijen van vier Earney,' sprak ik vriendelijk maar streng,'jij moest maar eens even onderzeil gaan.' 

'Echt', stribbelde hij nog tegen,'in rijen van vier'. 'Wat zag je precies oversteken', vroeg ik, toch wel nieuwsgierig naar wat mijn baas meende te hebben gezien. 'zeehonden en krokodillen', zei hij alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. 'Zij aan zij gingen ze, heel vreemd, daar wil je niet zomaar overheen rijden', vervolgde hij, terwijl hij naar boven klom en met een diep geronk aankondigde dat hij in slaap gevallen was het moment dat hij het matras geraakt had. Bewustzijns vernauwing door over vermoeidheid, meende ik, het was mij wel eens overkomen dat ik dodelijk vermoeid een boek las en ineens besefte dat ik al een paar keer de zelfde bladzijde gelezen had. Ik nam mij zelf voor om zo snel mogelijk een andere vrachtwagen te zoeken, want bij Earney was ik mijn leven niet zeker. Dat gebeurde sneller dan mij lief was, ik kreeg op de terugweg een stekende pijn in mijn onderbuik, soms verdween het om dan plotseling in zo´n hevigheid terug te keren dat ik dubbel ging van de pijn.  'Dat wordt een bezoekje aan de dokter in Yellow Knife', deelde Earney mee en toen we de volgende dag de nederzetting bereikte ging ik zonder omhaal naar het medische centrum.

images?q=tbn:ANd9GcT2i0pgkEjzsLuwKUS9nP5

'Wat had je,' vroeg ik? 'Bill keek mij even zijwaarts aan , 'het bleek een blinde darm ontsteking te zijn', vervolgde hij 'en een dag later ging ik onder het mes.' 'Earney kwam een paar dagen later langs en constateerde dat hij mij moest ontslaan,omdat je niets aan mensen hebt die hun eigen gewicht niet kunnen trekken. 'je moet hier nog 2 weken blijven liggen,' zei hij' en daar heb ik niets aan, dan heb ik al weer 3 ritten gemaakt.' Hij pakte een briefje en schreef er zijn naam op met de letters IOU en een bedrag waarvan hij vond dat het mij toekwam. 'Als je hier uit komt, dan ga je naar de bank en je kunt dit bedrag opvragen tegen inleveren van dit briefje.' Ik heb je niet meer nodig nodig' vervolgde hij,'want ik kan het rijden wel alleen af'. 'Maar hoe kom ik dan aan werk,' vroeg ik verbijsterd? 'Dat is het risico van het vak,' meende Earney, 'als je niet werkt, dan  hoor je niet te verdienen'. 'Je kent de routes, je meldt je gewoon aan bij het kantoor en misschien kunnen ze wat voor je doen.' 'Nou ja, zei ik,' tough luck, gewoon pech, in ieder geval bedankt voor al het geen je me geleerd hebt' en we namen afscheid.

'Het werd haast een blijvend afscheid', vertelde Bill,'Toen ik mijn geld innde bij de bank en naar het kantoor ging, was men dolgelukkig  mij te zien. 'Ze keken eerst alsof ze een geest zagen en toen vroeg iemand,'is Earney ook terug gekomen?' 'Waar heb je het over,' wilde ik weten,' ik ben 2 weken in de ziekenboeg geweest'. 'Goh wat heb jij een mazzel gehad',riep de man achter de balie uit' Toen werd ik bedrukt aangekeken, 'hij weet het nog niet, zei iemand',.'Wat,' vroeg ik, 'wat weet ik nog niet?'. 'Van je partner,' luidde het antwoord,' die is alweer een dag of 9 vermist'. Ik voelde het bloed uit mijn gezicht trekken, 'het ijs', stamelde ik. 'Waarschijnlijk wel, of verdwaald in een sneeuwstorm , maar die zien we niet meer, het spijt me jongen', zei de man achter de balie, 'na 9 dagen is er geen hoop meer'. Ik knikte, ik begreep dat wel, als het min 45 of min 50 was dan kon je het wel vergeten. 'De Heer hebbe zijn ziel,' zei de man, 'loop je even met mij mee?' 'Zo kreeg ik het contract van Earney om af te maken', legde Bill uit 'en een oude vrachtwagen en een dag later werd ik geladen voor een rit up North.

San Daniel 2014

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren,150, up North

 

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Had deze gmist, was met de volgende bezig en dacht: oeps, effe terug...
Hij hallucineerde duidelijk. Ik herinner me een keer dat we met zijn drieën, Mijn broer zus en ik naar een popconcert in Rotterdam of Den Haag gingen en nog dezelfde nacht terugreden naar het Noorden. Op gegeven moment zocht mijn broer, de enige chauffeur in de familie, een parkeerplaats op omdat hij steeds draglines zag oversteken. Karazmin zie toen dat zij steeds hetzelfde huis zag. Ik had nergens last van, alleen op de achterbank val je gemakkelijk in slaap. Gelukkig was mijn broer een verstandige jongen, op dat moment.
Het komt vaker voor .. ik heb op lange afstanden .. smurfen zien oversteken
Zal een maf gezicht geweest zijn.:-)
Nogal...begoochelingen
Blindedarmontstekking als reddende engel; anders was Bill ongetwijfeld ook vermist geweest en zou het misschien niet overleefd hebben.
Wat een verhaal!
Ja, met die krokodillen moet je uitkijken...
Pff reken maar.. wat een mafkees
En zeehonden :-))
Nee, vergeet vooral de zeehonden niet!
Kort door de bocht....
Kort door de bocht....