In voor en tegenspoed (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 28 January 12:33

Ik ben op de nieuwe staking voorbereid.

Groente en brood voor drie dagen is binnen. Bij de super sla ik crackers, een blikje Wiener worst en iets van vlees plus voldoende broodbeleg in. Daarna heb ik niets meer om me mee af te leiden nadat de koffers zijn uitgepakt. Het mobiele net blijkt nog uit de lucht dus EmjE kan mijn telefoontje niet over laten gaan en er zijn uren over om de afgelopen weken te analyseren, terug tellend vanaf het recente verleden.

Onvermoeibaar kwiek, alsof hij enkel een rondje rond de kerk had gedaan, reed Ali om half negen met drie stille uitgezakte Nederlandse kaaskoppen door de bekende donkere stille straten en ik prees God dat Pattie niets van mijn idiote besognes wist. Het bleek dat ik gaandeweg een wantrouwige malloot was geworden, want mij bestormden ineens de meest achterlijke gedachten. Weldra moesten we onze schuld aan Ali voldoen, wat geheel en al op vertrouwen was geregeld, waarvoor ik geen bindend contract kon overleggen. Dat was allemaal met de losse pols afgesproken en ver voordat ik met het Peevirus besmet was geraakt, maar wat als straks bleek dat we het vierdubbele moesten betalen?  

Zonder een schrammetje te hebben opgelopen zette de heerlijk rustige Ali de oude Toyota voor ons pension waar men ons gelukkig verwachtte. We konden dezelfde kamers als voorheen betrekken en ik werd vreselijk zenuwachtig, want het moment van de keiharde waarheid was aangebroken. 

Zodra de koffers voor onze kamers stonden bracht het serveerstertje ons thee ter verwelkoming die we onder de gaanderij als afscheid met zijn viertjes op dronken. Echter, toen EmjE de huishoudportemonnee trok, waar we die middag het hele bedrag in hadden gedaan, spron Ali dop en stak zijn handen in de lucht. Nee, oh nee, hier kwam niets van in, gebaarde hij. Bij ons zakte de mond open van zijn pertinente vastberaden weigering. Wat gebeurt er nu, vroeg ik me af tot hij me apart nam en vertelde dat we de volgende dag bij CHAD-ET te horen zouden krijgen hoe de financiën zouden worden afgehandeld. Te verrast en moe om er lang over te debatteren zeiden we hem gedag, waarbij ik mijn tranen liep te verbijten. We lieten hem, onze steun en toeverlaat zomaar gaan . zonder enige zekerheid te hebben en kropen snel in het hobbelige bed dat vertrouwd klam aanvoelde. Nog net voor onze ogen dicht vielen hoopten we dat de vlooien inmiddels ergens anders hun intrek hadden genomen. Alsof er iets engs in de thee had gezeten die men ons had gebracht overviel mij de slaap als een mokerhamer nog voordat het onnavolgbare snurken van EmjE een aanvang genomen had. Alles was anders en toch hetzelfde. Ik was het eerste op en haalde brood alsof er nooit een rondreis was geweest. Toen we die middag bij CHAD-ET aankwamen blijkt de patio vol met auto’s te staan. Al was er geen mens te zien, de zenuwachtige drukkende opwinding walmde me tegemoet  en mijn hart sloeg meteen over door Katama’s  gedeukte Nissan! Ondanks de afgelopen weken ging mijn oude hart tekeer alsof de Nederlandse dames er niet waren en niet alleen ik bleek van spanning te knappen. Maria vertelde dat er een ernstige vergadering gaande was, zette in een vloek en een zucht de foto’s uit Cambolja op Alemu’s computer en ik voelde me als vanouds op mijn gemak met haar, maar wilde snel voordat iedereen naar buiten komen zou “We hebben weinig tijd want Pattie moet vanmiddag perse mijn meisjes verwennen.” Uit het zicht van de anderen liet ik merken dat ik later over de vakantie zou vertellen, “als mijn aanhang verdwenen is.” Senait stond al bij hen om naar hun ervaringen te informeren. Een sigaretje rokend probeerde ik van de schrik te bekomen. Het weerzien met Katama kwam voor mij veel te onverwacht en nog voordat ik mijn peuk voor de helft had opgerookt bulkte iedereen tegelijk opgewonden naar buiten. Alle managers waren aanwezig en dat kwam zelden voor. Het CHAD-ET hoofdkantoor draaide op meer dan volle kracht en het plotselinge drukke gekrakeel was in die volgestampte patio niet van de lucht. Annania was kennelijk flink tekeer gegaan. 

Als eerste vloog Matthias me om de nek Lekker klef, maar het voelde voor mij zalig en vooral zeer oprecht en warm, wat Pattie en EmjE zichtbaar met geheel verschillende reactie aanzagen. In dat ene minuutje fluisterde Mattieme toe dat het er binnen heftig aan toe was gegaan want er zouden grote veranderingen worden doorgevoerd. 

“Er zijn zware onderwerpen besproken waarover ik je later vertellen zal,” zei hij terwijl Katama al stond te wachten om me te omhelzen. Hij sloeg verheugd zijn sterke arm om mijn schouders en we stonden even veel te dicht tegen elkaar aan voordat hij wegdraaide. Opvallend lang liet hij zijn arm op mijn schouders liggen toen hij me gekscherend op mijn kop gaf  

“En waarom, mijn beste Dora, mijn lievelingsferengi, heb jij mij twee weken geleden een blauwtje laten lopen?” Hoewel hij het als een grapje bracht drongen de opgeporde emoties plotseling naar mijn ogen, wat met al die pottenkijkers erbij een belachelijke indruk wekken zou. Ik stelde hem ter afleiding als de wiedeweerga aan de dames voor en zag meteen ook mijn kans schoon.

“Katama, dit is Pattie, secretaresse van AbebA. Zij was er debet aan is dat we jouw project niet bezochten.” Het verschil in lengte is tussen hen bijna een halve meter en hij bekeek haar met een petieterig spotlachje terwijl zij hem een timide handje aan het uiteinde van de uitgestrekte arm toestak.

“Zozo, u bent dus de kleine, grote schuldige?” lachte hij zijn kuiltjes diep en haar gezicht betrok.

“Zo jammer miss, alle vrijwilligers waren nieuwsgierig naar u, hadden zich op de delegatie van miss Dora verheugd. Ze zaten allemaal iklaar en ik heb dus maar een smoes verzonnen, met uw welnemen, miss Pattie. Plotselinge buikloop,” Het was duidelijk dat zijn kritiek aan kwam.want ze bloosde hevig. EmjE omhelsde hij daarna hartelijk en het verschil was meteen overduidelijk. Hij knikte met toe alsof hij alles in één seconde overzag,  maar dat viel niet op in de ongewone hectische situatie.

“Atu Anannia heeft ons de wacht aangezegd. Een belangrijke sponsor heeft extra regels geïntroduceerd over de administratie, monitoring en verantwoording, terwijl iedereen er al over klaagt dat ze door die uitgebreide papierkraam steeds minder tijd over hebben voor het echte werk,” fluisterde hij ons vertrouwelijk toe en boog zich naar mij, siste in mijn oor: “ Zodra de dames weg zijn, zie ik je snel, toch Dora?”  Nadat hij me los liet en toeterend vertrok met zijn schroothoop op vier wielen, nam Atu Alemu me apart. 

Vervolg

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik wou hetzelfde schrijven als Karazmin : 'spannend'!
Zolang het jullie maar niet gaat vervelen, ben ik uiteraard heel blij
Volgens mij mag Katama onze Pattie meteen al niet. En gelijk heeft hij.
Je weet de spanning er wel in te houden.
Dat vind ik een groot compliment
De (anti)climax nadert!
De (anti)climax nadert!
Haha laat Katama maar schuiven!
Hallo Dora verschillende keren heb ik jouw relaas gelezen - wat overigens lekker weg leest- echter nog steeds is me niet duidelijk over wat voor een project - dat in mijn beleving niet van de grond komt- het gaat.