Mijn column

Door Mijler gepubliceerd op Tuesday 28 January 12:05

Bejaarden, die hun eigen regie bepalen

 

Herman wordt op 7 februari 92 jaar. Ik ken hem sedert zijn vierentachtigste; dus ongeveer acht jaren. Hij woont op een klein etagewoninkje van een verzorgingstehuis, waar hij nauwelijks buiten komt omdat hij slecht ter been  en wars is van hulpmiddelen als scootmobiel of rolstoel. Zijn twee dochters die in dezelfde plaats wonen houden pa in de gaten, dat wil zeggen, doen zijn boodschapjes, houden de paperassen wat op orde, brengen regelmatig een bezoekje en trachten hem te prikkelen tot wat contact met de andere bewoners, wat hun in geen duizend jaar lukt want pa blijft baas over zijn eigen doen en laten.

Daar ligt nu vaak een geweldige discrepantie tussen goedwillende zorgzame kinderen en verzorgers, tegenover de goed bij geest zijnde bejaarde met een eigen wil en beleving in wat hij fijn en belangrijk acht. In de denkwereld van de “zorgers” zijn bepaalde activiteiten en contacten goed en belangrijk voor het welzijn van deze oude knarren.  Goed bedoeld en tot op zekere hoogte misschien ook wel wenselijk, maar helaas denken zij daar anders over.

Bij Herman is het niet anders en met de treffende zin: “Dat zoek ik niet!” barricadeert hij elke verwoede poging.  Wel hanteert hij geraffineerde excuses omdat hij zijn beide dochters en andere hulp wel waardeert en daarvoor dankbaar is, maar hij blijft de regie voeren over de indeling van zijn leven.

Het is schijnbaar voor mensen die zelf nog vol in het leven staan moeilijk te vatten, dat oudjes met het eenvoudige en in hun ogen sobere, tevreden zijn en dat de behoefte aan ondernemen sterk afneemt. Zo heeft Herman een kanariepietje waar hij veel gezelschap aan heeft. Bij het zien van het busje met vogelzaad, fluit het beestje zijn hoogste melodie, wat Herman weer beantwoordt met dankwoordjes als: “Mooi zo Pietje” en “Rustig maar”. Hij heeft ook een cd’tje met muzikale kanarieriedels in de aanslag staan om de gele rakker te stimuleren tot een liveoptreden. Dit om droefgeestige momenten te kunnen doorstaan.

Op zijn linker oor zit een grote onooglijke wrat of pukkel, (zelf noemt hij het betonrot) die m.i. op een simpele wijze medische te verwijderen is, maar Herman neemt het risico van eventuele onnodige pijn niet meer en wimpelt de adviezen weg met de opmerking: “Ik hoef de schoonheidsprijs niet meer te winnen!” Hij is ook nog behoorlijk hardhorend en weet dat dit op te lossen is door oorproppen te verwijderen, maar een pijnlijke ervaring uit het verleden maakt hem voor de adviezen van behandeling Oost-Indisch-Doof.

Dit zijn enkele voorbeelden uit het bescheiden leven van een bejaarde, die nog goed kan aangeven wat hij wil. Ach Herman heeft geluk dat zijn dochters hem begrijpen en hun pogingen glimlachend in rook zien opgaan. Zij schikken zich in zijn kleine wereldje en dringen niet aan met hun betuttelingen.      

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Realistisch en sterk geschreven, ik zie Herman zo voor me, aandoenlijk, maar toch krachtig. Dit is zijn leven en hij is tevreden, zo hoort het ook.
Goed artikell Mijler
Oud is niet gek of dement, toch?
Mooi geschreven en als men dat accepteert als dochters is ook erg fijn
Een heerlijk Column...............gezien vanaf de zijlijn!
Vele zullen wellicht niet de wilskracht van Herman kunnen opbrengen om de regie in eigen handen houden. Erg mooi om te lezen.
Mooi. Mooi te lezen dat wanneer men op verschillende fronten inlevert de eigen wil in tact blijft. Gelukkig maar.