Een beetje overwerkt

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Saturday 25 January 17:40

af57b99b35659ae145d874d625124981.jpg Ik ben op weg naar huis, moet nu aan mijn vrouw gaan vertellen dat ik ‘een beetje overwerkt’ ben. Dat zijn de woorden van de huisarts, hoor, niet de mijne. Ik ben het er helemaal niet mee eens. Maar toen de huisarts de feiten op een rijtje zette had ik geen weerwoord. ‘Meneer Zevenbergen’ zei ze ‘U valt op de gekste momenten in slaap, zegt u. U heeft een hele hoge bloeddruk: 190 over 125, dat hoort 120 over 80 te zijn. En verder heeft u steeds hartkloppingen en dan ademt u zo snel alsof u net een marathon heeft gelopen. We hebben alles na gekeken, lichamelijk is alles goed. Neemt u nou van mij aan dat u een beetje overwerkt bent, neem een paar weken rust, dan is alles zo weer voor elkaar.’

Ik heb haar stom verbaasd aan gekeken. Ík overspannen? Het moet niet gekker worden, twee jaar geleden was ik nog ‘chauffeur van het jaar’ bij het grote internationale vervoersbedrijf waar ik al vijfendertig jaar voor werk. Mijn werk is mijn hobby, altijd al geweest trouwens. Wat moet ik in vredesnaam thuis gaan zitten doen? Toegegeven: ik val de laatste tijd nogal eens in slaap en als ik dan op de wagen zit, moet ik gauw ergens parkeren om geen brokken te veroorzaken. Maar als ik dan tien minuutjes de oogjes dicht heb gehad ben ik weer present! Ja,ja….. ik weet wel…. als dat op een rit van een dag zes keer voor komt , kom ik natuurlijk een uur te laat bij de klant en die gaat dan klagen bij de baas. Vandaar dat ik van hem naar de dokter moest. Hij zei: ‘Klaas, ik krijg klachten over je, dat is nog nooit voorgekomen. Laat de boel eens nakijken, zo kan het niet meer.’ Nou ja….. dat was eerlijk gezegd ook nadat hij in één week drie bekeuringen binnen had gekregen voor fout parkeren…. Maar als de slaap me overvalt moet ik nou eenmaal gauw maken dat ik stil sta….

Ik ben dus op weg naar Hennie, mijn vrouw. Ze zal wel opgelucht zijn…… het is ‘maar’ overwerkt zijn en geen hersentumor waar ze zo bang voor was. Ik zelf dacht meer aan problemen met m’n rikketik, want die doet, vooral ’s nachts, erg gek….. maar ook daar is niks mee aan de hand….. zegt de dokter. Als ik thuis kom staat Hennie me al op te wachten. Het valt me op hoe witjes ze er uit ziet en voel me ineens heel schuldig. Voor haar valt het vast ook niet mee. Een man, die steeds in slaap sukkelt en ’s nachts aan het spoken is. Ik besluit ineens, al is het maar voor haar, me niet meer te verzetten tegen die diagnose van de huisarts. Als ik dan overwerkt ben zal ik me rustig houden, dan is het zo weer voor elkaar….. dan zal Hennie er ook wel beter uit gaan zien. Opgelucht door dit besluit stap ik de achterdeur binnen. ‘Ik ben een beetje overwerkt, schat’ zeg ik zo monter als ik kan ‘echt verder niks aan de hand, een paar weekjes rust en ik kan zo weer aan de gang, zegt de dokter!’ Ik zie de tranen in Hennie’s ogen springen…. van opluchting? Ik hoop het maar. Ik sla mijn arm om haar schouders en zeg nog eens: ‘ gewoon rust nemen, niks bijzonders.’

Drie maanden later:

Ik heb al drie maanden niet meer gewerkt, zit braaf thuis ‘rust te nemen’ maar mijn klachten worden alleen maar erger. Ik ben de hele dag dood- en doodmoe, ’s morgens na het douchen en aankleden moet ik eerst een tijdje op de bank gaan liggen om bij te komen. En val dan prompt weer in slaap om met vreselijke hartkloppingen wakker te worden. Zo draai ik maar in een kringetje rond. Hennie en ik zijn samen naar de huisarts geweest. Hennie heeft het woord gedaan, ik was te moe en kon me niet concentreren op wat ik ook alweer wilde zeggen. De huisarts keek me onderzoekend aan en zei: ‘u maakt zich echt zorgen, hè meneer Zevenbergen, weet u wat, we nemen een vierentwintiguurs -bloeddrukmeting op en dan weten we meer. Dat werkt altijd erg geruststellend!’ Dus heb ik een kastje met klitteband om m’n middel gehad, wat ieder kwartier de band om m’n arm oppompte en de bloeddruk nam. Wat een gedoe, moet een mens daar rustiger van worden? De volgende dag kwamen we weer terug en werd dat kastje ‘gelezen’ en wat zei de huisarts? ‘Kijkkijk, meneer Zevenbergen, precies zoals ik al dacht. Uw bloeddruk stijgt ’s nachts naar grote hoogte en daalt in de loop van de dag weer. Dat zie je altijd bij overspannen zijn….. dat komt omdat u in uw dromen uw spanningen verwerkt!’ Dit werd me echt te gek en ik reageerde woedend: ‘dokter, ik droom nooit en ik heb geen spanningen! Wanneer gaat u me eens vertellen wat er echt met me aan de hand is?’ Hennie pakte mijn hand en kneep er waarschuwend in. Maar ik was het zat :’jaja, knijp me maar, ik wil nou wel eens weten wat er aan de hand is. Ik val ik slaap, mijn hart gaat tekeer als een gek , zo erg dat het bed er van staat te schudden ’s nachts en dat allemaal omdat ik overspannen ben? Ik geloof er niks van, dat kan gewoon niet!’ ‘Meneer Zevenbergen, heus…’ zegt de dokter ‘ echt… u bent overwerkt, dat bewijst uw reactie maar weer. Weet u wat, ik geef u een kalmeringspilletje mee. Hier is het receptje, nou tot over vier weken maar weer hè? Goedemiddag.’ En we stonden weer op straat.

Weer drie maanden later:

Ik lig nu de hele dag op de bank, vervelen doe ik me niet meer want ik slaap veel en als ik wakker ben kijk ik televisie. Als ik me maar kalm houdt gaat mijn hart niet zo erg te keer. Het hele middagprogramma weet ik uit m’n hoofd. Om twee uur kijk ik op Animalplanet naar de ‘Hondenfluisteraar’ , dan daarna om drie uur schakel ik over op National Geographic om te kijken naar ‘Aircrash Investigation’ en daarna zap ik wat tot het eten. Ik ben nog steeds overwerkt …..zegt de dokter. Het zal wel, eigenlijk kan het me niet meer schelen ook, ik lig lekker! Vanavond krijgen we visite van vrienden, die komen regelmatig even kijken hoe het met me is. Gelukkig blijven ze niet lang, want dat kan ik niet hebben, ik ben veel te moe.fb0bb2f6d2378478b0f2b90716d3efda.jpg

Twee maanden later:

Een kennis van een vriend van een vriend bleek ’s nachts niet goed door te ademen. Dat kwam aan het licht doordat die kennis, net als ik , ’s nachts zo’n hoge bloeddruk had met hartkloppingen! Zijn huisarts wist blijkbaar wél wat dat betekent! Toen Hennie dat hoorde zei ze: ‘maar Klaas, jij stopt ook vaak met ademen als je slaapt, ik schrik er soms van zo lang als je dan stil blijft.’ Bij de huisarts heb ik afgedwongen dat ik getest kon worden, zij vond het niet nodig. Ik moest eindelijk mijn ‘overspannen zijn’ maar accepteren! Maar ik heb voet bij stuk gehouden en wat blijkt: ik heb slaap-apneu. Doordat ik niet voldoende lucht naar binnen krijg ben ik moe en slaperig , gewoon zuurstof – tekort! Daar gaat je hart ook zo van te keer. Ik moet nu met een apparaat slapen wat mijn luchtpijp open houdt en dan zullen over een jaar mijn klachten weg zijn, zegt de longarts. Ik heb er alle vertrouwen in. Morgen heb ik een gesprek met mijn huisarts!

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bedankt voor jullie reacties: doortje: ik heb een gesprek met de huisarts gehad en ben pas gestopt nadat zij het schaamrood op de kaken had!
wasbeer: ik schrijf voor het ApneuMagazine en heb wat ik dacht dat voor 'leken' interessant kon zijn hier gezet. Ik heb me voorgenomen zoveel mogelijk bekendheid te geven aan deze zeer nare ziekte , die zelfs fataal kan zijn.
Bedankt voor jullie reacties: doortje: ik heb een gesprek met de huisarts gehad en ben pas gestopt nadat zij het schaamrood op de kaken had!
wasbeer: ik schrijf voor het ApneuMagazine en heb wat ik dacht dat voor 'leken' interessant kon zijn hier gezet. Ik heb me voorgenomen zoveel mogelijk bekendheid te geven aan deze zeer nare ziekte , die zelfs fataal kan zijn.
Mooi verhaal, schitterend geschreven.
Mooi verhaal, schitterend geschreven.
Prachtige vertelling.
Prachtige vertelling.
Volgens mij heb je toch al meer verhalen hierover geschreven, maar daar ben ik nog niet aan toegekomen, weer lekker weggeschreven in ieder geval