Alleen op de wereld

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Friday 24 January 10:27

Met kouwe billen kun je beter denken. Dat heeft ze al heel lang geleden bedacht. In een ijskoude vriesnacht. De opvang was al vol, dat vond die meneer ook best wel zielig voor haar. ‘Probeer het station eens,daar staat ook een hele mooie kerstboom?’ raadt hij haar aan en trekt de deur zachtjes dicht. Maar het station is ook vol, weet Josje. Vol met hekken en mannen in uniform. Die houden niet van mensen zonder dak boven hun hoofd. Zeker niet op hun terrein. Zeker niet in hun diensttijd. Voor je het weet ontstaat er een probleem. En over problemen moet je nadenken.

Josje kleumt zich warm. Hond heeft honger maar hij weet dat zij altijd wel wat te bikken voor hem versiert. Waarom heet je hond Hond,Josje, heeft iemand haar ooit gevraagd. Wat een domme vraag, zeg! ‘Omdat het een hond is,suffie! En donder nou even op, want ik heb vandaag nog een hele hoop te denken,en ik ben nog niet op de helft!’ Mensen die weinig snappen schudden altijd hun hoofd. Dat weet Josje allang. Want zo lijkt het alsof de anderen dom zijn. Josje zelf is niet dom, dat weet ze… maar ze voelt zich wel alleen tussen al die domme mensen. Mensen, die maar rennen en rennen, terwijl ze vergeten te denken! Nou,zo wil Josje niet leven, Josje wil de tijd hebben om te denken en alles op een rijtje te zetten. Het liefste doet ze dat als ze op de brug zit….Heerlijk met haar benen over de rand bungelend, Hond als een trouwe wachter naast zich, en dan starend in het water. Kijk , dán kan je denken!8b505b974661ae5152eba8883b6814a2.jpg

Dan denkt Josje over haar papa. Je weet wel, die man ,die wel bestaat of in ieder geval bestaan heeft. Die man, die ze nog nooit gezien heeft en toch haar papa schijnt te zijn. Misschien lijkt ze wel op hem? Josje hoopt het maar, want op mama wil ze beslist niet lijken…. Mama, die in een ouwe stacaravan woont. Josje heeft daar tot vorig jaar ook gewoond. Nou ja,gewóónd…. Ze mocht wel eens binnen komen, meestal om even te slapen. Want mama was altijd erg druk met het ontvangen van bezoek. Als Josje dan thuis kwam van school en er was bezoek, dan moest ze buiten wachten tot die meneer weg was. En Josje wist altijd precies wanneer er bezoek was: dan schommelde de caravan zo en hoorde ze mama vreemd lachen. Zo lachte mama anders nooit hoor, alleen als ze bezoek had. En dan ging Josje maar weg, zo kwam ze een keer op de brug terecht en ging daar zitten denken. Dat was zó fijn, dat ze het nog steeds iedere dag doet.

Josje denkt ook na over ‘mama en de fles’, dat is toch zo iets geks! Als mama geen bezoek had mocht Josje binnen komen. Maar dan werd ze direct naar de winkel gestuurd om een fles sherry te halen. En als ze dan thuis kwam zei mama altijd: ‘kom gezellig zitten, Jos, neem ook een glaasje!’ Maar Josje wilde dat drankje niet, stel je voor dat zij dan net zo ging zingen als mama…..al die gekke liedjes! Want op een keer had ze ineens bedacht dat mama altijd ging zingen nádat ze die fles leeg had…. Nou, daar had Josje geen zin in, dus ze dronk nooit mee. Als Josje zich vergiste en zei:‘mama , ik heb honger’ dan stopte mama met zingen en werd héél boos op haar, zo erg dat ze Josje de caravan uit sloeg….. Toen op een dag vorig jaar, nadat Josje heel veel tijd had gehad om te denken, is ze niet meer naar de caravan terug gegaan. Gelukkig kwam ze toen Hond tegen, die ook geen huis of caravan had om naar toe te gaan. Daarom zijn ze nu samen! Ze hebben afgesproken voor elkaar te zorgen: Josje zorgt voor wat te bikken en Hond zorgt dat niemand bij Josje in de buurt durft te komen. Zeker niet als ze zit te denken. Goeie afspraak, hè? Kijk dat is nou het voordeel van veel denken, dan kan je je leven goed regelen!Dat vergeten al die hard hollende mensen, die hoofdschuddend op Josje neerkijken.

Josje denkt ook na over school…. Daar zou ze eigenlijk naar toe moeten. Maar ja, ze heeft daar echt geen zin in. Trouwens: ze heeft er niet eens tijdvoor. Je kan toch niet naar school gaan en tegelijk ook zitten denken? Vandaar dat ze niet meer gaat, snap je?

Maar vandaag heeft Josje een probleem. Hond heeft een warme,droge neus! Dat hoort niet, hoor…een hond heeft altijd een beetje natte,koele neus. Dus Hond is ziek, dat heeft Josje net bedacht toen ze op de brug zat. Maar wat nu? Ze weet niet hoe ze hem beter moet maken, hoe ze ook denkt…. Ze zou niet weten wat ze voor Hond moet doen. Ze heeft dus hulp nodig van één van die hollende, niet-denkende mensen. Tja, maar wie? Ze besluit naar de opvang te gaan. De meneer die daar meestal de deur open doet ,is vaak aardig tegen haar en Hond. Dus daar durft ze wel aan te vragen wat ze moet doen. Ze gaat op weg naar de opvang, maar Hond sjokt zo erg dat het wel een uur duurt voor ze er zijn. ‘Hè Hond, loop nou door,joh’ moppert ze nog ‘dan wordt word je vanzelf wat warmer en voel je je misschien beter.’ Maar Hond kijkt haar met treurige ogen aan en loopt geen stap harder, Josje wordt er zenuwachtig van! Helaas: als ze bij de opvang aan belt doet een voor haar onbekende , meneer de deur open. Hij kijkt naar Josje en Hond en zegt:‘jij mag wel hier slapen ,maar die hond komt er niet in. Dat beest zit vast onder de vlooien, dat kunnen we hier niet hebben.’ Als hij uitgepraat is en ziet dat Josje niet van plan is zonder haar hond binnen te komen, doet hij de deur weer dicht terwijl hij zegt: ’zoek dan maar een andere slaapplaats.’ Josje moet hier nodig over na denken: als het waar is dat Hond vlooien heeft, kan hij daar dan ziek van zijn? Ze weet het niet. Maar zijn neus is nog steeds warm en droog, Hond wil bijna niet lopen, dus er is echt iets niet goed met hem. Josje trekt hem mee naar het station, daar zijn altijd mensen. Veel van die mensen kent ze wel van de opvang, als ze bijvoorbeeld een keer tegelijk in de opvang geslapen hebben. Ze hoopt dat ze iemand tegen komt tegenkomt aan wie ze kan vragen wat Hond heeft en wat ze moet doen. Maar het is zo’n koude avond dat er niemand te zien is bij het station en de mensen, die met de trein mee moeten, rennen langs haar heen. Stommelingen! Zien niet eens dat Hond ziek is! Josje denkt en denkt….. de enige oplossing is naar de caravan van mama gaan en hopen dat er geen bezoek is. Maar ja, ze had besloten daar nooit meer heen te gaan. Wat een probleem….. mama kan ook haar fles al wel leeg hebben en dan zal ze Josje vast niet willen helpen om Hond beter te maken. Maar het is het enige wat ze kan verzinnen en voor Hond moet ze dat overhebben , besluit Josje.

Dus trekt ze Hond mee naar de caravan, gelukkig is er geen bezoek en ze hoort geen zingen,dus wie weet valt het mee. Misschien is mama wel erg veranderd en heeft ze geen fles bij zich. Misschien is mama wel erg blij haar weer te zien…..omdat ze zich zorgen over haar heeft gemaakt, bedenkt Josje. Dat zou toch best kunnen? Het is toch haar mama? Hoopvol klopt Josje aan en roept: ‘mama,ik ben het Josje, kan kun je me helpen? Alsjeblieft… mama? Hond is erg ziek!’ Het blijft stil aan de andere kant van de deur. ‘Mama, help me nou!’ roept Josje weer, terwijl ze heel hard klopt. Maar er komt niemand naar de deur. Josje probeert de deur open te doen, maar die zit op slot. Inmiddels is Hond gaan liggen en Josje raakt in paniek als ze ziet dat hij zijn ogen dicht heeft gedaan. O… verdorie, hij kijkt haar altijd aan, wat heeft hij nou toch? Josje raakt in paniek en schopt en slaat op de deur: ‘mama, mama….!!!’ Ze gilt het uit. De buurvrouw schuift haar raam open en roept: ‘hee, jij, doe eens wat stiller….. je moeder zal d’r roes wel uitslapen! Wat doe jij trouwens hier? Hou op met dat lawaai, lastige meid!’ Josje bibbert, nog steeds in paniek en realiseert zich dat er niemand is die haar helpt. En Hond ligt zo stil en koud aan haar voeten. Ze moet denken… denken…. Ze moet naar de brug, daar denkt ze het beste. Maar Hond staat niet op en ze wil hem niet alleen laten, misschien moet ze hier maar even denken? Ze gaat zitten op het caravantrapje en probeert het….moet hier toch ook kunnen…. Ineens weet ze het, dat ze daar nou niet eerder aan gedacht heeft: Hond is te koud. Ze moet bij hem gaan liggen en hem met haar eigen lijf warm houden. Terwijl ze zo ligt kan ze dan bedenken wat ze morgen moet doen. Ja, dat is een idee, zie je wel…. als je maar goed denkt,dan kom je er altijd uit. Ze kruipt naast Hond, slaat haar armen om hem heen en trekt hem heel dicht tegen zich aan…. Lekker warm ,hè Hond? Vind ik ook!.......en ik kan zo goed denken als ik het koud heb! Fijn samen hè, ik zorg voor je, hoor Hond! Morgen is alles weer goed…..

De volgende morgen staat in de lokale krant: Op camping ‘de Groene Weide’ is vanmorgen vroeg het lichaam van de 15-jarige Josje M. gevonden door haar eigen moeder, die wakker werd door het aanhoudende gehuil van een hond. De juiste doodsoorzaak wordt nog onderzocht maar Josje is waarschijnlijk door bevriezing om het leven gekomen. Het meisje is gevonden op het terras voor de caravan van haar moeder. Zij had haar armen om een herdershond. De politie heeft de hond moeten verdoven om bij het lichaam te kunnen komen. De sterk vermagerde hond maakt het naar omstandigheden goed en is naar het dierenasiel gebracht. De moeder zegt haar dochter al 10 maanden niet gezien te hebben, maar zij had het meisje niet als vermist opgegeven. Een buurvrouw vertelde de politie ’s nachts wel herrie gehoord te hebben, maar niet uit bed te zijn gegaan om te kijken wat er aan de hand was. Er zal nader onderzoek gedaan worden naar de omstandigheden waarin het meisje de laatste maanden geleefd heeft.56617e2bf9ce64435610f2f4225d5af8.jpg

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi verhaal. Gevoelig! Alleen dacht ik dat Josje jonger was, een jaar of 10-12. Pluim!