Even ontspannen

Door Tilla gepubliceerd op Thursday 23 January 10:56

Even ontspannen

De trein heeft een kwartier vertraging als hij het station binnenrolt. Het is druk op het perron, Het begint te regenen, dat wordt dringen bij het instappen. We maken plaats voor de reizigers die naar buiten willen en klimmen dan de trap op, sjouwen met koffers en tassen, spiedend naar een lege stoel.

Het is vol in de coupé, studenten met boeken, grootouders met kinderen, mannen en vrouwen met laptoptassen, scholieren met mobiele telefoons waar muziek uit klinkt. De natte jassen zorgen voor vochtige damp en beslagen ramen.

Ik vind een plaatsje aan het gangpad. Mijn tas leg ik in het rek. Ik ga zitten en kijk om me heen, laat mijn hoofd rusten tegen de rugleuning. Ik sluit mijn ogen.

Een muur van geluid trekt op. Vragende stemmen, bevestigende stemmen, elektronische beltonen, binnenkomende Whats Appberichten, telefoonklikken, opgewekte muziek, stampende basgolven. Twee kinderen maken ruzie. Een vrouw doet verslag van het beeindigen van haar relatie aan een vriendin aan de andere kant van de lijn. Een jongen overlegt met z’n moeder over de avondmaaltijd, vraagt haar te wachten vanwege een wisselgesprek met een vriend over wat ze in het weekend zullen gaan doen. Een man zet z’n laptop aan. De scholieren houden hun docenten tegen het licht. Een baby begint te huilen.

Ik ben moe. Het was een zware dag. Mijn leerlingen willen mij niet meer op mijn woord geloven als ik zeg wat ze moeten leren. Ze controleren al mijn uitspraken op overeenkomst met hun examendocumenten. Het persoonlijke accent dat ik wil aanbrengen in mijn lessen, de bagage voor later, daar hebben ze geen boodschap meer aan. Het gaat om efficientie, cijfers, meetbaarheid. Dat zit nu al in die jonge hoofden.

Er gaat een telefoon, een ouderwetse beltoon, die maar aanhoudt. Ik zucht. Neem in godsnaam op, denk ik. Een gesprek over een eerder ontstaan conflict. Nu worden spijkers met koppen geslagen. De man gaat steeds luider praten.

Wat doet het met je als opgroeiende jongere als je de wereld alleen nog maar kunt indelen volgens het utiliteitsprincipe? Heeft het nut wat we moeten leren? Nee, dan doen we het dus mooi niet. Wat boeit het dat we onze plek in de geschiedenis niet kunnen benoemen. Wat maakt het uit of de eerste wereldoorlog tien of honderd jaar geleden plaatsvond. Het is toch voorbij? Nou dan.

De man wordt grof, gaat vloeken en schelden. Een hoge stem aan de andere kant van het toestel schreeuwt terug. Ze blijkt gisteren in de kroeg met een andere kerel te hebben geflirt, een vriend van hem nog wel. Of ze besodemieterd is en wie ze wel niet denkt dat ze voor zich heeft. Hij verheft zijn stem, m’n medereizigers staken hun bezigheden en kijken gealarmeerd zijn kant uit.

Ik kom er niet uit, kan me niet meer concentreren hier. Ik moet het loslaten, mijn drang tot verheffing van de onwetenden. Geen kunst, geen literatuur meer alsjeblieft. Gewoon wat ze moeten leren voor het examen. En dan wel zodanig dat ze slagen. Vanavond ga ik mijn studiewijzer herzien. Ik ga alle extra’s schrappen, me alleen nog focussen op wat werkelijk van belang is in deze maatschappij, in dit tijdsgewricht.

De trein nadert z’n bestemming, verschillende reizigers trekken alvast hun jassen aan, halen hun tassen uit de rekken. De laptop wordt opgeborgen, de kinderen kijken verwachtingsvol naar buiten. De telefoongesprekken worden afgebroken. De man met het conflict dempt eindelijk z’n stem.

In de kleine besloten ruimte van de coupé hebben we allemaal de voorbije dag doorgenomen, gedachten de vrije loop gelaten, conclusies getrokken. We mochten de tijd stil zetten. Even een moment van reflectie, even ontspannen. Zodra we uitstappen gaan we de wereld weer in en eisen nieuwe taken onze aandacht op.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.