Wat gaat er om in het hoofd van je puber?

Door Patriciaveltman gepubliceerd op Wednesday 22 January 18:19

Ik hoorde van de week een verhaal over een meisje van 16 die tot in de puntjes haar eigen zelfdoding heeft voorbereid. Een verhaal die je kippenvel bezorgt. De eerste gedachten zijn; Wat erg voor die ouders, wat erg voor dat meisje en haar zusje. Ze heeft wekenlang met die gedachten gelopen en er over nagedacht hoe ze het allemaal zou doen. Als ouder zou je toch achteraf jezelf afvragen; wat heb ik gemist of niet gemerkt?


Ik zelf merkte dat ik ook gelijk bezorgd werd om mijn dochter, de laatste weken klaagt ze over vermoeidheid, vaker hoofdpijn. Wat sneller geïrriteerd en down.
Ik kwam, doordat ik aan het opruimen was voor de verhuizing, het boekje 'Puberteit' weer tegen en begon er driftig in te lezen.

Toch ook wel weer handig om het te lezen want veel dingen zijn wel herkenbaar. De emotionele wisselingen, het puberbrein, de hormonale veranderingen. Wetende dat ze in hun hoofd al als een volwassene denken maar dat beslissingen nemen vaak moeilijk is of te impulsief.

Ik merkte dat ik eigenlijk in eerste instantie mijn dochter van alles ging vragen, adviezen geven, oplossingen zoeken maar sprak in feite niet mijn bezorgdheid uit. Totdat ik uit gemoederd was......ze zag dat ik het boekje aan het lezen was en zei, "met een eigenwijs gezicht van wat is dit nou voor onzin"; Mam... Wat is dit?

Toen heb ik maar gewoon mijn bezorgdheid uitgesproken, haar het hele verhaal verteld van dat meisje en gezegd, ja meid, ik maak me ook zorgen om jou. Dat meisje heeft het niet met haar ouders gedeeld en soms zie ik ook aan jou dat je niet altijd alles met me wil bespreken. Dat is ook goed, dat hoeft ook niet maar dit is wel heel essentieel. Dit zijn toch beslissingen nemen vanuit emotie, terwijl het ook bij groter worden hoort. Iedere volwassene kan beamen dat het gevoelens zijn bij onzekerheid:  Angst om te falen, angst om het niet te kunnen, niet goed genoeg te zijn voelen, die horen bij die leeftijd.
Je kan je machteloos voelen, alleen voelen maken dat je geen uitweg meer ziet. Terwijl elke volwassene ook kan zeggen dat het ook weer weg gaat, je wordt ouder, krijgt meer zelfvertrouwen.

Ik zei tegen haar; ik ben gewoon bang dat ik ook iets bij jou mis..en ik wil niet dat je je alleen voelt of machteloos.

Mam, zegt ze, je hoeft je daar echt geen zorgen over te maken, dat is bij mij echt niet aan de orde! Ik voel me gewoon de laatste tijd wat moe en inderdaad wat vaker hoofdpijn maar ik weet: Ook dat gaat weer over.

Pas daarna kon ik het weer loslaten..had ik het maar gelijk gedaan en besproken. Waarom 2, 3 dagen erom heen draaien terwijl ik weet dat als je eerlijk uitspreekt wat je gevoelens zijn, het zich vaak vanzelf oplost.

Nou gaat het bij mijn dochter alleen om vermoeidheid en hoofdpijn maar ik begrijp als je een dochter hebt met anorexia, boulimia of die zichzelf snijd, je als ouder nog machtelozer staat en sneller bang bent de controle te verliezen over je dochter.

Uitspreken en praten dat is heel belangrijk, niet alleen over oplossingen of goed bedoelde adviezen maar ook zelf je kwetsbaarheid tonen, luisteren naar wat zij te zeggen hebben, laat ze zelf nadenken over oplossingen, geef ze daarin vertrouwen, geef complimenten en maak alles wat luchtiger. Als je zelf open bent en je gevoelens deelt geef je het goede voorbeeld en nemen ze het sneller over.

Vaak kunnen ze zelf heel goed aangeven waar het hem in zit. Misschien hebben ze ook wat extra aandacht nodig en liefde. Wat vaker een compliment..of gewoon een flinke dosis humor.

Je wilt ze beschermen, je wil niet dat je kind wat overkomt, zeker niet zulke beslissingen nemen maar als ouder heb je niet alles in de hand, kun je niet alles onder controle houden om ze te behoeden.
Ze moeten ook dingen meemaken om zelf volwassen te worden, verantwoordelijkheid te leren nemen, te vertrouwen op eigen gevoelens en zelf beslissingen te durven nemen.

Je kinderen maken eigen keuzes en wie zijn wij om altijd te beoordelen wat goed en slecht is, soms moet je als ouders accepteren dat het de keuze is van jouw kind. Hoe moeilijk het ook is...

Ik wens alle ouders die hun kind zijn verloren op deze manier, heel veel liefde en sterkte toe.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.