Het jaar 2013

Door Jan Willem gepubliceerd op Wednesday 08 January 17:26

Zo, eindelijk 2014.

Ik ben altijd doodmoe rond de feestdagen. Teveel achter elkaar met de nodige verjaardagen zorgt ervoor dat ze me begin januari spreekwoordelijk kunnen wegdragen. En dan moet ik nog een heel jaar. U begrijpt dat ik me dan weer moet oppeppen. Als optimist- met het voorjaar in zicht- zal me dat wel lukken. Alles is too much rond de feestdagen. De tv programma's met die opgeklopte vrolijkheid of teveel aan tranen. En dan die knallen rond de jaarwisseling. Net voordat ik in slaap val schrik ik me een ongeluk waardoor ik moeilijk in slaap kom.Tegenwoordig zijn het echte bommen die de explosievenopruimingsdienst onschadelijk moet maken. Ongetwijfeld afgestoken door kleine mannen met grote honden die thuis niks te vertellen hebben. Aan de andere kant heb ik mooie kerstdagen beleefd met mijn naasten. De eerste dag met de ene- de andere dag met de andere naasten. 

Het jaar zit er weer op dus kijk terug op een paar gebeurtenissen. Om precies te zijn twee anders wordt het een te lang relaas.

Allereerst was daar het einde van Hyves. Ik had daar jaren geleden een account en sprak eens af met een dame. We hadden een aangename middag. We liepen door de stad en kochten wat hebbedingetjes, zaten wat te drinken op een terrasje en na een gezamenlijke maaltijd ging ik weer naar huis. De volgende dag schreef ze op haar Hyves: ''Ik heb gisteren fijn gewandeld in de stad en wat leuke dingetjes gekocht. Daarna heb ik lekker op een terrasje gezeten. Ik had een heel leuke dag.'' Misschien was het verlegenheid en wilde ze voor haar andere Hyvesvrienden niet weten dat ze met mij op stap was geweest maar had dan geschreven ''met een kennis.'' Daardoor voelde me een beetje miskent. Het zijn kleine dingen, maar zoals Saskia en Serge al zongen: ''zijn het de kleine dingen die het doen.'' Al besef ik dat dit niet voor iedereen geldt. Vraag maar aan Anouk die het liefst door 21 centimeter hard genomen wenst te worden. 

Iets ingrijpender is het relaas van Piet die me het volgende mailde:

''Hallo E.

Het was voor mij een regelrecht klote jaar. Ik zal schrijven waarom. Zoals je weet heb ik Patricia begin dit jaar op een braderie in het naburige dorp ontmoet. We spraken af bij haar thuis en na wat gebabbeld te hebben was het tot meer intimiteit gekomen. Op een gegeven moment kuste ik haar zo innig dat er van ontroering een traan over mijn wang gleed. Net op dat moment ging de telefoon, dat zul je altijd zien. Ik was dan ook opgelucht toen ze zei ''Ik neem niet op, ik leef nu van de liefde.'' Even later kwam het tot betasten waarbij ik moeite had haar liefdesknopje te vinden, maar toen ik die gevonden had opende ze zich snel en gaf ze aan te gaan komen. Net op dat moment ging de deurbel. Kon ze de telefoon nog negeren, dit was moeilijker. Ze twijfelde even of ze open zou doen maar deed het toch.

En daar stond tante Ida. Een massief wijf met een veel te luide stem die me totaal negeerde toen ze de kamer binnentrad.   

Even later zaten we gedrieën op de bank. Ik haatte tante Ida onmiddellijk en intens, ook al was ze helemaal uit Zutphen gekomen. In gedachten zette ik twee elektrische stoelen klaar. De tweede voor het geval de eerste zou weigeren. Het is tenslotte techniek dus er kan van alles misgaan. Verder bad ik dat de stroom niet uit zou vallen net nu ik die zo nodig had. Aangezien mijn gebeden zelden verhoord worden zette ik er voor de zekerheid een noodaggregaat naast. Nu kon er niks meer misgaan, wat tante Ida betreft dan.

Mijn middag was grandioos verpest en Patricia zat met duffe ogen zogenaamd belangstellend met Ida te keuvelen. Toen hield ik het niet meer en besloot te vertrekken. Met kramp in mijn onderlijf en een opkomende koppijn gaf ik Patricia de gebruikelijke drie zoenen- wat me een ontluisterend gevoel gaf- en tante Ida een hand. Dat ik iets te hard kneep waardoor er een botje kraakte zul je begrijpen. Ze is er nog tamelijk goed van afgekomen als je die stoelen in aanmerking neemt. Kort na dit voorval kreeg ik een mail van Patries dat ze ging emigreren naar een veel te ver land. Ik had weer eens een vrouw, het was einde verhaal. 

Welnu beste E, dit verhaal is ook ten einde. Ik hoop op een beter jaar, het zal waarschijnlijk aan die 13 gelegen hebben. Het beste voor jou in 2014. 

Groeten Piet.'' 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ee heel verhaal. Ik heb het graag gelezen.