Letterlijk taalgebruik gaat in twee richtingen

Door MPe gepubliceerd op Tuesday 07 January 09:07

Letterlijk taalgebruik gaat in twee richtingen. Ook daarmee kan je best rekening houden. Hier een voorbeeld uit 'eigen keuken'. En ook dat is weer letterlijk haha :-)

 

Enfin, het zit zo: Wij kochten enkele jaren geleden een ouder huis. Dat knappen we stilaan op, naarmate ons budget dat toelaat. Kamer per kamer... De keuken is er nog een zoals ze die vroeger prachtig vonden: donkere eik. Eerlijk, ik vind dat ook niet mis. Maar niet in mijn huis. Ik word daar zo ongelofelijk depri van! En echt, neem ook dit weer heel letterlijk, want zoals ik het zeg zo bedoel ik het ook. Die keuken (en het gaat 'm vooral om de donkerte daarbinnen) is echt een 'trigger' voor mij om nie-normaal-slechtgezind van te worden. Het kan raar klinken. Misschien is dat ook zo. Je vindt dat misschien vreemd. Dat mag. Maar het is zoals het is.

 

Bijkomend probleem is: mijn man wil daar niets aan doen, want hij zegt dat hij daar het geld noch de tijd in wil steken. Er moet immers toch een nieuwe keuken komen. Ja, en hij heeft inderdaad gelijk.

 

Maar een nieuwe keuken kost veel geld. Voorlopig beschikken wij niet over dergelijk budget. En jaar na jaar worden weer andere prioriteiten gesteld. Hierin beslis ik (uiteraard, wat had je anders gedacht) mee. Maar toch, ach die keuken...wat een ellende. Ik word er hoe langer, hoe zieker van. (denk eraan: letterlijk nemen)

Nu, deze dame blijft zelden bij de pakken neerzitten. Dus wat doet ze: ze gaat naar de Hubo en kiest daar een lichte kleur verf uit. Een paar rekken verder: een schuurmachientje. Niet de goedkoopste, daar kom je geen hele keuken mee door. Maar ik tik er toch eentje van om en bij 30euro op de kop. Aan de kassa betaal ik iets van een 70euro. De kop niet af, dat hebben we er wel voor over, dat kan nog wel van de rekening hoor...

 

Hoe dan ook, nu begint het echte werk. Deurtjes losschroeven en ...schuren maar! Helemaal alleen. Want dat was de afspraak. 'Ik zou het wel alleen doen dan. Geen probleem.' (Ik moet zeggen dat mijn man dan toch een deurtje een twee schuiven geschuurd heeft. Omdat ik ziek was, denk ik. Ik weet de precieze reden niet meer. Maar ik vond dat superlief van 'm!)

We komen stilaan op het punt dat alle deurtjes geschuurd zijn. Nu blijven daar toch wel vier schuiven over, die ik niet losgeschroefd krijg. Daar is een speciale schroevendraaier voor nodig, zo eentje die 'om de hoek' kan. Hebben we niet in huis. Niet erg, manlief zou dan wel eens meebrengen van op het werk. (Alweer zo lief van 'm!)

 

En de dag breekt aan dat ik mijn liefje vraag (en let nu even heel goed op): 'Kan jij vandaag die vier schuiven nog losmaken? Dan kan ik dat schuren vandaag afwerken, en dan kan ik volgende week beginnen aan het verven beginnen.'

'Zeker, geen probleem', was het antwoord (ach, het is toch zo'n goei hé!)

Even later kom ik de keuken binnen. Ik vond dat het zo lang duurde om vier schuiven los te schroeven... Verbaasd vraag ik: 'Wat zijt ge eigenlijk aan het doen?'

'Die schuiven aant losschroeven', zegt ie.

Ik kijk rond. Drie zijpanelen liggen op de vloer, terwijl hij bezig is een vierde paneel naar beneden te halen.

'En wat met die zijpanelen?'

'Ja, die haal ik er ook af hé.'

'??????????????????????????????????????????????' (kan ik duidelijker weergeven dat ik niet meer kon volgen?)

'Waarom', was aldus de vraag die volgde.

'Ja, ge gaat die keuken toch nie maar half verven zeker?'

En daar ging ie dan... IK moest de keuken dan maar zelf verven. ALLEEN (in principe). Nu had ik dan nagedacht over wat voor MIJ HAALBAAR was om te doen. En dat was: alle deurtjes schuren en een lichter kleurtje geven. Die zijpanelen, dat zou ik dan later wel eens doen als ik daar nog fut voor had en ik me daar nog te erg aan zou storen.

Hij vond dat maar 'half werk'. Kan zijn, maar de vacature voor 'keukenhulp' staat nog altijd open ;-)

 

Wat ik wil zeggen is, dat mijn lieve echtgenoot boos geworden is omdat hij die zijpanelen er af gehaald had en ik daar niets mee gedaan heb en hij ze dan der maar weer op geschroefd heeft en ze der in eerste instantie dus voor niks heeft afgehaald.

Kan zijn, maar ik heb hem dat nooit gevraagd van die eraf te halen, toch? Ik had gevraagd 'vier schuiven' los te schroeven zodat ik die kon schuren...

 

Resultaat: één boze echtgenoot en één echtgenote die werkelijk niet begrijpt waarom hij zich dan wel zo boos maakt op haar.

 

Houd daar rekening mee, mensen. In je relatie met je partner met ASS. In je communicatie met je kind met ASS. In je communicatie met je werknemer met ASS. In gesprekken met collega's met ASS. 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
En zo schuiven we gestaag het leven door!
Tja,je zegt precies wat je bedoelt toch? Herkenbaar!
Mooi geschreven en een goede tip.